Okrężne podróże śródlądowe

W roku 1744 inny jezuita, Manuel Romn, został przeprowadzony wzdłuż Casiquiare do Rio Negro przez portugalskich podróżników, którzy często wykorzystywali tę rzekę do transportu niewolników. O odkryciu tym powiadomiono w roku 1745 Francuską Akademię Nauk. Ojciec Gumilla był oburzony i opublikował drugie wydanie swej książki zatytułowane „Ilustrowany, prawdziwy opis rzeki Orinoko". W ciągu następnych 20 lat przez Casiquiare przepłynęły co najmniej trzy następne, dobrze udokumentowane wyprawy hiszpańskie, ale uczeni w dalszym ciągu nie wierzyli w istnienie tego szlaku wodnego (program uprawnienia budowlane na komputer).

Kilka następnych, współczesnych już wypraw, zgromadziło wiele wartościowych informacji o Casiquiare. Na przykład w latach 1942-1943 grupa inżynierów ze Stanów Zjednoczonych przez 8 miesięcy badała możliwość transportowania surowego kauczuku z deszczowych lasów Amazonii do fabryk zbrojeniowych w USA szlakiem Rio Negro - Casiquiare - Orinoko (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Takie okrężne podróże śródlądowe, długości ponad 4000 kilometrów, zamierzano podejmować po to, aby uniknąć ataków niemieckich okrętów podwodnych na Atlantyku. Plan ten nie został nigdy zrealizowany, ale informacje zebrane w czasie tej ekspedycji, a także zorganizowanej w 1968 roku przez brytyjski „Geographical Magazine" wyprawy na poduszkowcu rzuciły wiele światła na proces powstania tego szlaku wodnego. Warto zauważyć, że ekspedycja Humboldta na wiosłowych łodziach trwała 10 dni, natomiast wycieczka Brytyjczyków na poduszkowcu - zaledwie pięć i pół godziny (uprawnienia budowlane).

Koryto górnego biegu

Koryto górnego biegu Orinoko jest łagodnie nachylone i pokryte grubym, gliniastym osadem spłukanym z piaskowcowych gór, które stopniowo wznoszą się ponad poziom otaczającego je terenu. Kiedy rzeki przybierają woda w sposób naturalny spływa na niższy poziom, Pamoni, najdalej na północ leżący dopływ Casiquiare, leży 3,0-4,5 metra poniżej Orinoko i jest od niej oddalony o około 32 kilometry w linii prostej. Wody z przyboru rzeki muszą zatem przebyć tę niewielką odległość w dół zbocza, by dotrzeć do istniejącego koryta rzeki. Kanał Casiquiare mógł się zatem utworzyć w ciągu wielu stuleci w ten właśnie sposób. Inni uczeni uważają, że Casiquiare „ukradła" Orinoko, zabierając 25% wód z jej górnego biegu (program egzamin ustny).

Pewną rolę mogą odgrywać również ważne czynniki geologiczne. Tuż przed miejscem połączenia Orinoko i Casiquiare znajdują się dwa osobno stojące stożki skalne: Cerro Tamatama na północnym brzegu i wysoki na 27 metrów Cerro Doromonti na brzegu południowym. Nurt rzeki, ściśnięty tymi dwiema skałami, pędzi między nimi i gdy wydostanie się poza obszar ich oddziaływania, skręca na północny zachód kanału zwanego dziś Casiquia: Niezwykłym zjawiskiem, charakter: tycznym dla rzek tego regionu, są różnice w odcieniach ich Rzeki wypływające w górach, takie Orinoko, mają białe wody, mętne rumoszem pochodzącym z ero (opinie o programie).

Ponad 30 wielkich, majestatycznych jezior, usadowionych w falistym krajobrazie zielonych dolin, tworzy łańcuch ciągnący się niemal przez cały kraj. Jednakże gładkie powierzchnie tych spokojnych akwenów kryją tajemnicze i złowrogie niebezpieczeństwo, które tylko w latach osiemdziesiątych naszego stulecia spowodowało śmierć niemal 2000 ludzi (segregator aktów prawnych).

Jeziora leżą w kraterach, widocznych pozostałościach aktywności wulkanicznej Linii Kameruńskiej. Jest to długi na 700 kilometrów fragment jeszcze dłuższego uskoku, który rozciąga się w postaci szeregu wysp pochodzenia wulkanicznego aż do wyspy Pagalu, daleko na południowym Atlantyku. Wulkan Mount Cameroon, który po raz ostatni wybuchł w roku 1982, jest jedynym stale aktywnym elementem Linii Kameruńskiej. Jeziora zajmują główne kanały magmowe dawnych, już nieaktywnych wulkanów, które zostały zablokowane i stopniowo wypełnione wodą. Niektóre z nich są skazane na zniknięcie, gdyż powoli zamulają się i przekształcą najpierw w bagna, a następnie w bardziej suche łąki (promocja 3 w 1).