Oleje smarowe

Potrzeba określenia wartości tej temperatury wynika stąd, że temperatura topnienia nie daje prawdziwej informacji na temat przydatności smaru w danej temperaturze, gdyż dotyczy ona stanu późniejszego, gdy smar już wypłynie spomiędzy smarowanych powierzchni i występuje tarcie suche. Oprócz wyżej wymienionych własności fizykochemicznych oznacza się pozostałość po koksowaniu i po spopieleniu, zawartość wody i obcych ciał stałych oraz liczbę kwasową (liczba kwasowa określa ilość wodorotlenku potasowego potrzebną do zobojętnienia wolnych kwasów) (program uprawnienia budowlane na komputer).  

Oleje smarowe pochodzenia mineralnego mają temperaturę wrzenia powyżej 300 C (ok. 570 K). Ich podział oparty jest na kryterium lepkości. Kryterium to nie jest jednak wystarczające przy wyborze oleju czy też próbie zastąpienia jednego gatunku innym (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Przy stosowaniu oleju zastępczego należy dokładnie rozważyć również smarność, wartości temperatury krzepnięcia, własności przeciwpieniące itp. Poszczególne cechy olejów są znormalizowane. Oleje mineralne pochodzące z ropy naftowej przed zastosowaniem do smarowania muszą być poddane rafinacji w celu usunięcia szkodliwych domieszek, między innymi smół, organicznych połączeń siarki oraz kwasów naftenowych (uprawnienia budowlane).

Stosowana jest rafinacja kwasowa oraz selektywna. W rafinacji kwasowej do destylatu dodaje się kwas siarkowy, który wiąże zanieczyszczenia. Oleje oczyszczane tą metodą są gorszej jakości i w konsekwencji stosowane są do smarowania urządzeń mniej precyzyjnych. Rafinacja selektywna polega na ekstrakcji zanieczyszczeń rozpuszczalnikiem nie rozpuszczającym samego oleju (program egzamin ustny). W rezultacie otrzymuje się oleje wysokiej jakości, charakteryzujące się przede wszystkim niskim stopniem zakwaszenia. Dla podwyższenia własności smarnych olejów dodaje się do nich dodatki uszlachetniające, których działanie skierowane jest w następujących kierunkach: polepszenia lepkości, smarności, obniżenia temperatury krzepnięcia, hamowania działania korodującego, przeciwdziałania utlenianiu, pienieniu oraz polepszenia własności myjących.

Oleje wrzecionowe

Oleje wrzecionowe, zwane też przemysłowymi, charakteryzują się najniższą lepkością (1,2-P5°E w temperaturze 50°C, czyli ok. 320 K). Stosowane są przede wszystkim do smarowania łożysk i przekładni szybkoobrotowych. Oleje turbinowe (3-8°E) używane są do smarowania i chłodzenia łożysk turbin parowych i wodnych, pomp turbinowych, oraz turbosprężarek. Stosowane są również w systemach regulacji jako czynnik hydrauliczny (opinie o programie).

Od olejów transformatorowych i izolacyjnych, pracujących często w specyficznych warunkach, wymagana jest odpowiednia lepkość, brak wilgoci, odporność na utlenianie i starzenie oraz niska temperatura krzepnięcia. Olej w transformatorze nagrzewa się często do temperatury 80-S95^cC (ok. 350-370 K). W tych warunkach narażony jest na zmiany chemiczne związane z utlenianiem powodującym starzenie się oleju i pogarszanie zdolności izolacyjnych (segregator aktów prawnych).

Niska temperatura krzepnięcia wymagana jest ze względu na to, że praca transformatorów odbywa się niekiedy na świeżym powietrzu. Od olejów transformatorowych wymagana jest również wytrzymałość dielektryczna (odporność na przebicie), wynosząca co najmniej 55 kV/cm. Oleje do sprężarek (6-Pl2°E) ze względu na pracę w niskich temperaturach (szczególnie w sprężarkach chłodniczych) powinny się odznaczać niską temperaturą krzepnięcia.

Oleje silnikowe (5-P20 E) zmniejszają zużycie części silnika, umożliwiają zmniejszenie strat mechanicznych, uszczelniają tłoki i pierścienie w cylindrach, a ponadto odprowadzają ciepło powstające wskutek tarcia. Ważne jest dobranie do smarowania silników oleju o odpowiedniej lepkości (promocja 3 w 1). Zbyt duża lepkość powoduje złe rozprowadzenie oleju po powierzchniach, szczególnie przy dużych prędkościach. Poza tym olej taki trudniej się spala, wskutek czego wykazuje większą skłonność do tworzenia osadów. Natomiast olej o za małej lepkości nie doszczelnia należycie pierścieni i tłoków. Ze względu na zróżnicowane warunki pracy w ciągu roku zazwyczaj produkowane są dwa rodzaje olejów: letnie L (o większej lepkości) i zimowe Z (o mniejszej lepkości).