Opis rozwoju sytuacji

Uznano więc analizę scenariuszową za narzędzie planowania wielu rodzajów przyszłości (także tych, które wydają się niemożliwe) (program uprawnienia budowlane na komputer). Według H. Kalina, jest to „hipotetyczny opis rozwoju sytuacji, skonstruowany w celu zwrócenia uwagi na związki przyczynowo-skutkowe oraz na momenty, w których pożądana jest interwencja systemu zarządzania, to znaczy podjęcia decyzji stymulującej lub regulującej funkcjonowanie przedmiotowe systemu, koncentrując uwagę na tym:

1. w jaki sposób krok po kroku ta hipotetyczna sytuacja może zaistnieć i rozwinąć się?
2. jakie czynniki lub zachowania się obiektów wpływają na przebieg analizowanego procesu?

Zasadą metody scenariusza jest tworzenie modelu myślowego, a następnie intuicyjna symulacja możliwych wydarzeń na modelu. Wynika to w sposób oczywisty z rozpatrywania procesu poznania ludzkiego w formie modelowania" (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Następnie H. Kalin w swoich rozważaniach na temat zalet tej metody podkreśla przede wszystkim następujące dwa czynniki:

1. Scenariusz stanowi jeden z najskuteczniejszych środków ograniczenia myślenia typu „trzymaj w głowie". Scenariusze zmuszają do zanurzenia się w niezwykłym i szybko zmieniającym się święcie przyszłości i teraźniejszości, dramatyzując i ilustrując możliwości umieszczone w punkcie ogniskowym (uprawnienia budowlane).
2. Scenariusze „zmuszają" analizatora do zajmowania się szczegółami i procesami dynamicznymi, które w przypadku ograniczenia się jedynie do abstrakcyjnych rozważań mogłyby łatwo ujść jego uwadze. Wiele możliwych szczegółów, stanowiących w ostatecznym wyniku grupę dynamiczną, nie
3. wydaje się szczególnie ważne do rozważania, ale ich wypadkowa może jednak być decydującym czynnikiem dla danego systemu. Jeżeli nie zajmujemy się szczegółami, przyszłość nieraz może się nam wyślizgnąć z ręki (program egzamin ustny).

Stany jakościowe

W postawionym modelu myślowym poszukujemy krytycznych punktów zwrotnych. Fakt ten może być oczywiście źródłem zarówno błędów, jak i korzyści. Stanowi także o giętkości modelu i jednocześnie o możliwości oderwania się od rzeczywistości. Chodzi bowiem o to, że przy zestawieniu modelu służącego jako punkt wyjścia tworzy się właściwie taką samą sytuację decyzyjną jak ta, przed którą stanie w przyszłości osoba mająca podejmować decyzję. W wyniku tej decyzji, którą staramy się teraz odgadnąć i wbudować do modelu, sytuacją zmienia się. Oczywiście nasz model również się zmienia, ponieważ w wyniku symulowanej decyzji dana sytuacja decyzyjna zostaje rozwiązana, ale oczywiście później powstaje nowy problem (opinie o programie).

W czasie pisania scenariusza powstaje kilka możliwych dróg rozwojowych złożonego systemu, większej liczby stanów w przyszłości. Scenariusz jest uproszczeniem i na ogół opisuje stany jakościowe. Stara się raczej naszkicować jakościowo charakterystyczne parametry czy zmienne i na ogół nie jest celem zadanie wartości liczbowych tym charakterystykom jakościowym. Z tego wynika, że zapewniona przez scenariusze informacja nie zawsze i nie w każdym systemie spełnia wymagania stawiane wobec prognoz (segregator aktów prawnych).

Odpowiednia może być jedynie tam, gdzie nie wymaga się również ilościowego opisu przyszłości systemu. Metoda ta ma charakter jakościowy i najlepsze wyniki daje w przygotowywaniu prognoz kompleksowych, w których uwzględnia się takie czynniki jak: obecny etap rozwoju, możliwości rozwojowe, postęp naukowo-techniczny, środowisko gospodarczo-polityczne, zmiany zachodzące w stosunkach sił społecznych, system wartości społeczeństwa, aktywność poszczególnych grup społecznych, ich pozycja społeczno-psychologiczna itp. Model zawiera wszystkie te obiektywnie istniejące tendencje, a eksperci próbują znaleźć dynamikę wynikającą z ich oddziaływań wzajemnych (promocja 3 w 1).

Jak podkreśla S. M. Komorowski, nie jest możliwe określenie a priori jakichkolwiek reguł postępowania. Decyduje tu doświadczenie poparte wnikliwą analizą uzyskiwanych wyników, ocenianych z punktu widzenia ich zdolności do dostarczania informacji nieodzownych do prawidłowego wnioskowania.