Organizacja miejsca pracy

Wiązadła metalowe powinny być szczelnie osadzone w gniazdach i otulone gęstą zaprawą cementową. Zaprawę ubija się starannie, aby nie pozostawić pustych miejsc, które osłabiają zamocowanie okładziny na ścianie. Spoiny powinny być prostolinijne, równej grubości, bez odchyleń w poziomie lub w pionie. Powierzchnia okładziny powinna być w takim stopniu równa, aby wszystkie płyty leżały w jednej płaszczyźnie (program uprawnienia budowlane na komputer).

Przy wykonywaniu robót w poziomie terenu lub z rusztowań, miejsce pracy robotników powinno być wolne od skrzyń z zaprawą, z cementem lub kamieni wymagających dodatkowej obróbki. Do wiercenia gniazd w ścianie i w kamieniu służą: świder elektryczny DT-8 albo dłuto-świder pneumatyczny SM-4. Do miejsca pracy muszą być doprowadzone przewody zasilające dłuto-świder sprężonym powietrzem albo przewody elektryczne dostarczające prąd do świdra elektrycznego. Świdry mechaniczne mają zapasowe ostrza (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Dokładnie obrobione kamienie całego rzędu poziomego rozkłada się we właściwej kolejności zgodnie z oznaczeniem na łacie. Rusztowanie następnego piętra wznoszone jest przez cieśli w czasie kiedy nie pracują robotnicy zajęci licowaniem. Pomost rusztowania powinien być równy; wykonuje się go z desek nie- struganych, zbijanych szczelnie na dotyk i nie łączonych z zewnątrz żadnymi łatami (uprawnienia budowlane).

Skrzynię i materiały do zaprawy umieszcza się w odległości do 10 m od licowanej ściany, jeżeli robota wykonywana jest w poziomie terenu, przy robocie zaś z rusztowań - o piętro niżej od miejsca pracy robotników. Dostarczony do osadzenia kamień powinien być ociosany dokładnie według wymiarów oznaczonych na wzorniku przez kierownika robót. Powierzchnie wsporne i czołowe powinny być odrobione ściśle według kątownika; odchylenia nie powinny przekraczać 1 mm z każdej strony, zależnie od grubości spoiny (program egzamin ustny).

Bezpieczeństwo pracy

Dostarczane na miejsce ułożenia płyty powinny mieć dokładnie obrobioną powierzchnię licową i jeszcze dwie dowolne płaszczyzny tworzące kąt. Pozostałe dwie płaszczyzny obrabia się na miejscu według oznaczeń naniesionych na wzorniku przez kierownika robót. Robotę tę wykonują kamieniarze 5 kategorii, znajdujący się w pobliżu miejsca pracy robotników zajętych licowaniem i przygotowywaniem zaprawy. Robotnik 2 kategorii, który przygotowuje zaprawę, musi również obsługiwać robotników zajętych licowaniem oraz zespół dwóch kamieniarzy wykonujących precyzyjną obróbkę dodatkową. Podaje on z kuźni narzędzia i pomaga przy ustawianiu kamienia w pozycji dogodnej do obróbki (opinie o programie).

Specjalny murarz zalewa płyty małymi porcjami gotowej zaprawy. Ponieważ osadzanie okładziny na ścianie wiąże się bezpośrednio z dokładną obróbką niewykończonych płaszczyzn kamienia, ta zaś związana jest z pierwszą fazą obróbki, celowe jest wykonywanie wszystkich trzech czynności w jednym miejscu. W ten sposób unika się zbytecznego transportu półfabrykatu (segregator aktów prawnych).

Licowanie takich części budynku, jak gzymsy, obramowania otworów itp. należy wykonywać z rusztowań wiszących - ściśle według projektu. Zabrania się osadzania kamieni licowych w następujących wypadkach:

• jeżeli ściana odchylona jest od pionu powyżej 3 cm na wysokości każdego piętra;
• jeżeli praca jest utrudniona deskowaniem nadproży, nagromadzonym materiałem do robót ciesielskich itp.;
• jeżeli brak jest przejazdów lub przejść do podwożenia lub podnoszenia kamieni (szerokość tych przejazdów i przejść nie może być mniejsza niż 1,25 m, wysokość najmniej 2,0 m);
• jeżeli na tym samym pionie wykonywane są inne roboty, a między pasami roboczymi brak jest poziomych przegród, których wytrzymałość sprawdzono obliczeniami (promocja 3 w 1).

Przy licowaniu z rusztowań jednocześnie na kilku pasach roboczych działki robocze powinny być tak rozmieszczone, aby początek działki na niższym pasie roboczym przesunięty był co najmniej o 5 m od końca działki roboczej na górnym pasie. Zabrania się wykonywania robót okładzinowych na kilku pasach roboczych w jednym pionie.