Orientacyjne wartości współczynników ciekłości

Współczynnik ciekłości (plastyczności) mieszanki betonowej wyznacza się w oparciu o dane doświadczalne jej zagęszczania i stosowane w zakładzie produkcyjnym metody formowania wyrobów, dla których określa się także skład betonu. Należy przy tym uwzględnić, że gęstoplastyczne mieszanki betonowe są bardziej ekonomiczne pod względem zużycia cementu niż mieszanki półciekłe (program uprawnienia budowlane na komputer).

Orientacyjne wartości współczynników ciekłości (plastyczności) mieszanki betonowej dla warunków fabrycznej produkcji wyrobów. Do określenia składu betonu konieczna jest charakterystyka właściwości wszystkich składników i ocena ich jakości zgodnie z wymaganiami GOST (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Znormalizowane metody oceny jakości kruszyw dają wspólne charakterystyki właściwości materiału, decydujących o jego przydatności do betonu. Najkorzystniejszy skład granulometryczny kruszyw można ustalić tylko przy uwzględnieniu ich charakterystyk technologicznych, z których podstawowe znaczenie mają zawartość pustek i powierzchnia właściwa kruszyw (uprawnienia budowlane). Od nich zależy zapotrzebowanie zaczynu cementowego dla betonu, zatem zużycie cementu.

Tezy dotyczące wpływu struktury i składu betonu na jego właściwości wskazują na podstawową zależność wytrzymałości betonu od stosunku wodno-cementowego (cementowo-wodnego), aktywności cementu i, w mniejszym stopniu, od jakości kruszyw, a także zależność ciekłości mieszanki betonowej od ilości wody użytej do jej przygotowania. Wynika z tego, że najmniejsze zużycie cementu w betonie uzyska się przy minimalnej niezbędnej ilości wody (przy innych jednakowych warunkach) (program egzamin ustny).

Wodożądność mieszanki betonowej zależy od wielkości ziaren i składu granulometrycznego kruszyw określających objętość pustek i powierzchnię właściwą. Przy optymalnym składzie stosu okruchowego objętość pustek i powierzchnia właściwa kruszyw są najmniejsze (opinie o programie).

Twardnienie zaformowanych wyrobów

Z kruszyw piasek ma najbardziej rozwiniętą powierzchnię właściwą a zatem największą wodożądność. Dlatego od jego jakości zależy w zasadzie optymalność składu mieszanki. Ilość piasku przy warunku uzyskania szczelnego betonu określa się według objętości zaprawy, która wypełni z pewnym nadmiarem objętość pustek w kruszywie gruboziarnistym (segregator aktów prawnych).

Przy masowej produkcji wyrobów należy obowiązkowo określić skład betonu z uwzględnieniem ustalonych warunków technologicznych przygotowania i zagęszczania mieszanki przy formowaniu, a także warunków twardnienia zaformowanych wyrobów. Wymagania te spełnia jak najbardziej metoda obliczeniowo-doświadczalna, przy której skład betonu oblicza się uprzednio ze wzorów i na podstawie wykresów zależności uzyskanych z uogólnionych wyników wcześniej przeprowadzonych badań, a następnie uściśla się według wyników badań próbek kontrolnych przygotowanych z próbnych zarobów.

Skład betonu określa się w następującej kolejności:

• oznacza się zawartość wody w mieszance betonowej,
• określa się zużycie cementu,
• oblicza się zawartość kruszywa drobnego i grubego, jak również nominalny skład betonu (wstępny),
• przygotowuje się próbny zarób, sprawdza i koryguje jego skład aż do uzyskania wymaganej ciekłości,
• przygotowuje się próbki betonowe, przetrzymuje w normalnych warunkach cieplno-wilgotnościowych i sprawdza właściwości stwardniałego betonu, (w granicach ± 15°/o). Dlatego zaleca się przygotować dodatkowe próbki z betonu, w którym C/W różni się od obliczeniowego o ± 0,5, a po badaniu próbek sporządzić wykres zależności R_w = f(C/W) i według niego ustalić C/W odpowiadający uzyskaniu obliczeniowej marki betonu (promocja 3 w 1).

Dla uzyskania najbardziej korzystnego zużycia cementu należy dodatkowo obliczyć skład mieszanki betonowej przy uściślonej wartości C/W i przygotować trzy składy betonu z uwzględnieniem współczynników rozsunięcia ziaren kruszywa a, a różniących się o 10-20% od tego współczynnika, przyjętego we wstępnym obliczeniu.