Oś drogi

Oś drogi na odcinkach prostych powinna być wytyczona palikami 1 co 20,0 m, a na łukach co 5,0 m; zewnętrzna krawędź 2 rowu na odcinkach prostych powinna być wytyczona co 50,0 m, a na łukach co 10,0 m (program uprawnienia budowlane na komputer).
Po wykonaniu profilu drogi następuje jej uwałowanie za pomocą walców przyczepnych (nie samobieżnych) o ciężarze 3 do 6 T; wałowanie prowadzi się aż do czasu, gdy po przejściu walca ślad po walcach nie jest głębszy niż 1,0-1,5 cm.

Tak wykonana, dobrze sprofilowana, droga gruntowa może służyć dla lekkiego ruchu środków transportowych o maksymalnym nasileniu, odpowiadającego 500 t na dobę i może być stosowana na drugorzędnych drogach dojazdowych do budowy, a także na terenie budowy, jeśli nie istnieje obawa, iż na drogę taką będzie skierowany ruch o nasileniu średnim, a tym bardziej ciężkim (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Drogi gruntowe ulepszone. Warunkiem przydatności dróg gruntowych jest, aby grunty stanowiące ich nawierzchnie nic traciły spoistości przy zmianach wilgotności oraz aby nie stwarzały zbytnich oporów ruchu dla pojazdów. Droga gruntowa traci spoistość przy zmianach wilgotności wskutek nadmiernych ilości gliny w warstwie nawierzchni, natomiast nadmiar ziarn piasku przyczynia się do zwiększenia oporów ruchu (uprawnienia budowlane).

W celu przeciwdziałania temu stosuje się sztuczne zmiany cech gruntowych, zwane ulepszaniem (stabilizowaniem) gruntu. Największe znaczenie dla spoistości nawierzchni gruntowej ma wzajemny stosunek ilości piasku, pyłów i gliny (piasek o granulacji 0,5 do 2,0 mm, pyl 0,005 do 0,05 mm, glina < 0,05 mm). Największą trwałość dróg gruntowych uzyskuje się przy maksymalnej spoistości oraz przy optymalnej wilgotności. Ulepszanie dróg gruntowych uzyskuje się przez dodawanie: kruszywa o odpowiedniej granulacji, organicznych środków wiążących (bitumy itp.), środków wiążących nieorganicznych (cement, wapno itp.), wreszcie przez dodanie soli higroskopijnych (program egzamin ustny).
Dla prowizorycznych dróg na budowach najlepiej jest stosować ulepszanie dróg przez dodanie dodatków w postaci kruszywa, tj. żwiru, żużla lub piasku, jeśli grunt zawiera nadmiar gliny lub gliny (lepiej gruntu gliniasto-piaszczystego), jeśli droga przechodzi przez grunt piaszczysty (opinie o programie).

Grubość ulepszonej nawierzchni

Dodatki kruszywa o odpowiednim składzie granulometrycznym stosuje się dla otrzymania optymalnych mieszanin (piasek, pyły i glina powinny znajdować się
we właściwym stosunku), a zatem dla uzyskania możliwie największej spoistości nawierzchni gruntowej.
Grubość ulepszonej nawierzchni, jeśli grunt jest piaszczysty, powinna wynosić 154-20 cm, a jeśli gliniasty lub pylasty 20-30 cm (segregator aktów prawnych).

Ulepszanie nawierzchni gruntowej drogi odbywa się po wyprofilowaniu drogi. Wyprofilowaną nawierzchnię spulchnia się pługami i bronami talerzowymi, po czym rozsypuje się zaprojektowane dodatki ulepszające. Jako dodatki ulepszające mogą służyć: piasek, glina, żwir o wymiarach ziaren nie większych niż 35-40 mm, tłuczeń, wreszcie żużel. Wybrane dodatki rozłożone na poboczu drogi przemieszcza się za pomocą równiarki na torowisko drogi. Dalej następuje przemieszanie dodatków ulepszających, po czym należy sprofilować przekrój drogi i wreszcie uwałować polewając powierzchnię drogi (3 1 wody na 1 m2 drogi).

Drogi gruntowe ulepszone służyć mogą jako drugorzędne drogi dojazdowe do placu budowy oraz jako drogi czasowe na samym placu budowy dla ruchu lekkiego oraz częściowo średniego, lecz o większym nasileniu niż drogi gruntowe nieulepszone, a mianowicie odpowiadającym około 8001 na dobę (promocja 3 w 1).

Drogi żwirowe. Żwirowanie dróg gruntowych można prowadzić stosując trzy sposoby: powierzchniowy, korytowy i półkoryto.
Dla dróg czasowych na trasach dojazdowych do placu budowy lub na jego terenie stosuje się sposób powierzchniowy z nawierzchnią żwirową na podłożu gruntowym lub podłożu piaskowym.