Ośrodki badawczo-instruktażowe

Obsada etatowa służby budowlanej wynosi w jednym powiecie średnio w kraju 5 pracowników, przy czym zagadnieniami pomocy technicznej dla budownictwa wiejskiego zajmuje się najwyżej 1-2 pracowników w powiecie. Jeżeli porówna się ilość zezwoleń budowlanych wydanych w roku I960, to na 1 pracownika zatrudnionego w wydziale przypada średnio w kraju 104 budynki. Obsada ilościowa pracowników w wydziałach architektury i budownictwa PPRN jest daleko niewystarczająca _w stosunku do zadań wydziałów i rozmiarów ruchu budowlanego (program uprawnienia budowlane na komputer).

Wydana w lipcu 1959 r. uchwała nr 302 KERM, zezwalająca na dodatkowe zatrudnienie pracowników technicznych z nadwyżek wpływów z tytułu udzielanych zezwoleń budowlanych, obejmuje jedynie część powiatów, które takie nadwyżki uzyskują, a ponadto jest realizowana dość opieszale przez prezydia PRN. Większość zaś pracowników zaangażowanych w ramach uchwały 302 zatrudniona jest przy pracach nie związanych z zadaniami wymienionymi w p. 8.10.1 (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

W związku z tym opracowany został projekt uchwały Rady Ministrów w sprawie powołania w prezydiach powiatowych rad narodowych przy wydziałach budownictwa, urbanistyki i architektury zespołów instruktorów budownictwa wiejskiego. Ośrodki Badawczo-instruktażowe ITB prowadzą samodzielną działalność badawczą i wdrożeniową oraz spełniają rolę bazy naukowo-technicznej dla organów budownictwa prezydiów rad narodowych i organizacji rzemiosła budowlanego w zakresie wprowadzania postępu technicznego w budownictwie wiejskim (uprawnienia budowlane).

Począwszy od 1958 do 1961 roku na terenie kraju powołano 10 ośrodków badawczo-instruktażowych, których zasięg działalności obejmuje jedno lub kilka województw. Obsada ośrodków wynosi od 4 do 7 pracowników technicznych. Ośrodki wyposażone są w sprzęt laboratoryjny, samochody (typ mikrobus) i wystawy ruchome (program egzamin ustny).

Uszczuplenie terenów upraw rolniczych

Z ważniejszych prac ośrodków należy wymienić następujące:

1. nadzór naukowo-techniczny nad budownictwem doświadczalnym (10 obiektów rocznie),
2. opieka i bezpośredni instruktaż wraz z urządzaniem pokazów dla rolników i rzemieślników (60 obiektów przykładowych),
3. inwentaryzacja złóż surowców miejscowych (ok. 6000 kart ewidencyjnych złóż),
4. rejonizacja stosowania właściwych alternatyw materiałowych i konstrukcyjnych dla poszczególnych rejonów i powiatów,
5. badania laboratoryjne surowców i odpadów przemysłowych, z wydaniem opinii o ich przydatności (350 orzeczeń),
6. szkolenie służby budowlanej prezydiów rad narodowych w zakresie postępu technicznego (80 kursów i kursokonferencji) (opinie o programie),
7. stały instruktaż w 15 zespołach odbudowy wsi,
8. organizowanie pokazów połączonych z prelekcjami na budowach przykładowych i w wytwórniach produkcji materiałów budowlanych (200 pokazów),
9. porady ustne i listowne dla architektów powiatowych, rzemieślników budowlanych oraz cha osob budujących dla siebie (1 700 porad).
10. stały kontakt i szkolenie przodujących rzemieślników (260 osób).
11. organizacja ekspozycji przy pomocy wystaw objazdowych (do końca 1961 r. 203 punkty ekspozycji, ok. 190 000 zwiedzających) (segregator aktów prawnych).

Żywiołowy, często sprzeczny z przepisami prawa budowlanego, rozwój osiedli wiejskich w Polsce stanowi przyczynę występowania wielu ujemnych zjawisk w naszej gospodarce narodowej. Jednym z nich jest rozproszenie zabudowy, które nie tylko powoduje poważne uszczuplenie terenów upraw rolniczych, lecz także nie sprzyja wprowadzaniu nowych, wydajniejszych systemów produkcji.

W związku z tym koniecznością staje się zwrócenie uwagi na poprawę stanu istniejących osiedli i właściwe projektowanie nowych tak, aby odpowiadały gospodarczym. społecznym i kulturalnym potrzebom współczesnego życia (promocja 3 w 1). Odpowiednie podstawy dla racjonalnego rozwoju przestrzennego osiedli wiejskich stwarza ustawa z dnia 31 stycznia 1961 r. o terenach budowlanych na obszarach wsi.