Oszczędności

Można oczywiście mówić o względach społecznych również przy decyzjach na temat remontów i modernizacji, ale wydaje się, że względami tymi należy się kierować przy podziałach potrzebnych środków, natomiast w indywidualnych rachunkach efektywności, decyzja powinna się opierać na przesłankach przede wszystkim techniczno-ekonomicznych (program uprawnienia budowlane na komputer).

Próby obliczeń przeprowadzone w poprzednim rozdziale nie tworzą wystarczających podstaw, gdyż towarzyszy im zbyt wiele uwarunkowań. Jest jednak bezsporne, że przy każdym remoncie występują określone oszczędności materiałowe, bądź pieniężne, w porównaniu z inwestycją. W przeciwnym razie, działanie jest z góry pozbawione sensu (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Oszczędności te przede wszystkim materiałowe można rozpatrywać nie tylko w ramach formalnego rachunku ekonomicznego, ale także z punktu widzenia doraźnych korzyści i w aspekcie bieżących tylko potrzeb i możliwości. W kompleksowym rachunku, oszczędność może stawać się iluzoryczną lub nieznaczną, natomiast doraźnie i w świetle aktualnych warunków produkcji budowlanej, oszczędność przy wariancie remontowym jest zwykle bardzo istotna (uprawnienia budowlane).

Proponowany współczynnik preferencji remontu trzeba traktować jako narzędzie określonej polityki w gospodarowaniu zasobami mieszkaniowymi. Jest to jednak pozycja pozostająca jak gdyby na marginesie właściwego kompleksowego rachunku ekonomicznego. Nie wydaje się także by przy określaniu wysokości współczynnika można było uniknąć pewnego woluntaryzmu (program egzamin ustny).

Według subiektywnej oceny, w aktualnych warunkach techniczno-ekonomicznych, współczynnik powinien wynosić nie mniej niż 1,1 i nie więcej niż 1,2. Dla dalszych obliczeń w tej pracy przyjmuje się, że q = 1,15. Przedstawione w tej pracy wyniki studiów sugerują zmianę dotychczasowej obowiązującej metody określania celowości zamierzonych remontów, ograniczającej analizę przewidywanych nakładów do wyliczenia stosunku tych nakładów do wartości nowego obiektu (opinie o programie).

Sztywna relacja

Jak wynika z przykładowych obliczeń, przekraczanie ustanowionego limitu, tj. 70%, występowałoby przy nowej metodzie tylko przy wyraźnej zbieżności wysokiego wskaźnika wartości użytkowej z dobrym stanem technicznym, upoważniającym do optymistycznego szacowania dalszego okresu użytkowania. W większości przypadków, krańcowy dopuszczalny nakład remontowy kształtowałby się natomiast poniżej 70% wartości nowego budynku i w tym można przede wszystkim dopatrywać się korzyści, jakie mogłoby przynosić rozpowszechnienie proponowanego rachunku techniczno-ekonomicznego. Dotychczasowa sztywna relacja na poziomie 70% usprawiedliwia bowiem również wygórowane nakłady, nieuzasadnione kalkulacyjnie odpowiednio długim okresem późniejszego użytkowania (segregator aktów prawnych).

Niektóre pola w tej tablicy pozostały niewypełnione dla podkreślenia iż przy niższych wartościach W_r wyższe szacowanie czynnika t_r nie powinno wchodzić w rachubę. Przy proponowanej metodzie, przekraczanie 70% wartości nowego obiektu (2900 zł), występuje dopiero przy W_r = 0,8, czyli przy wysokiej stosunkowo wartości użytkowej remontowanego obiektu.

W stosunku do budynków wymagających odnowy inwestor ma w zasadzie do wyboru:

1. remont kompleksowy i modernizację, z dążeniem do zbliżenia wartości użytkowej do poziomu występującego w nowych budynkach;
2. remont zabezpieczający, z ewentualnym niewielkim tylko uzupełnieniem niebędnych elementów wyposażenia;
3. wyburzenie;
4. zmianę przeznaczenia.

Proponowana metoda pełnego rachunku ekonomicznego jest właściwa dla pierwszego wariantu. Przy nieopłacalności remontu z modernizacją, wchodzą oczywiście w rachubę wszystkie pozostałe warianty, przy czym remont zabezpieczający oznacza konieczne, z różnych możliwych względów, odroczenie decyzji o wyburzeniu i nie wymaga natury rzeczy uzasadnienia odpowiednim rachunkiem efektywności (promocja 3 w 1).

Opłacalność remontu połączonego z modernizacją może zależeć od przyjmowanego zakresu podniesienia wartości użytkowej. Toteż, jeśli przy kompleksowej modernizacji wynik rachunku jest negatywny, to powinno się rozpatrzyć kolejne tańsze rozwiązania. Przy każdym z nich będzie występować inny wskaźnik W_r oraz inny spodziewany okres dalszego użytkowania. Obniżenie kosztorysu nie oznacza więc automatycznego jego zbliżenia do granicy opłacalności.

W praktyce zdarzają się przypadki kompleksowych i kosztownych stosunkowo remontów, bez jakiejkolwiek modernizacji, mimo braku podstawowych elementów wyposażenia i anachronicznych układów mieszkaniowych. Takie roboty są na ogół nieopłacalne, w świetle metody przedstawionej w tej pracy.