Pale zagłębione

Pale zagłębione obok siebie w grunt, jeśli nie należą do typu czysto słupowych, oddziałują na siebie wzajemnie, co w większości przypadków wyraja się w zmniejszeniu ich wspólnej nośności w stosunku do sumy nośności pali pojedynczych (program uprawnienia budowlane na komputer).
Wpływ ten maleje w miarę wzajemnego oddalenia pali. Na podstawie rozważań szczegółowych rozkładu naprężeń pochodzących od oporu tarcia o pobocznicę w płaszczyźnie poziomu ostrzy pali można stwierdzić, że teoretycznie już w odległości 0,8-1,2 m od pobocznicy pala naprężenia w gruncie w omawianej płaszczyźnie są tak małe, że wzajemny wpływ pali rozstawionych w takim odstępie można pominąć (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Odległość pali 1,6-2,4 m zdaje się zapewniać teoretycznie całkowitą niezależność ich od siebie. Doświadczenia (np. Pressa z palami długości 7 m, 0 40 cm, zagłębianymi w berlińskim gruncie piaszczystym) potwierdziły wyniki badań teoretycznych.
Press okreśm odstęp, przy którym nie ma już wzajemnego wpływu pali zawieszonych, jako równy 8D (D - średnica pala), ale i zmniejszenie tego odstępu do 3D dało bardzo tylko nieznaczne zmniejszenie nośności (uprawnienia budowlane).
Z teoretycznego kształtu tzw. „bryły izobarycznej: (nazywanej również „strefą”, „bulwą” albo „cebulą naprężeń”), otaczającej pal w gruncie, wynika jednakże, że określenie odległości bezpiecznej jako wielokrotność czy funkcji średnicy pala nie jest słuszne i że średnica ma bardzo niewielki wpływ na odległość bezpieczną pali. O wiele istotniejszy wpływ natomiast ma długość zagłębienia pala w gruncie t (program egzamin ustny).

Rozpatrując wyniki różnorodnych doświadczeń można stwierdzić, że osiowy odstęp pali równy 0,1 t nie powoduje jeszcze widocznego wpływu na siebie sąsiadujących pali.
Dużo światła na to zagadnienie rzuciły w ostatnich czasach badania Gołubkowa.

Gołubkow proponuje przyjmowanie kształtu otaczającej pal strefy naprężeń (w granicach praktycznych). Wyznacza ją powierzchnia stożka ściętego, którego górną podstawę stanowi koło opisane na przekroju pala w poziomie powierzchni terenu lub podstawy fundamentu, dolna zaś leży w płaszczyźnie poziomej, przechodzącej przez dolny koniec pala, a tworząca jest nachylona do osi pala pod kątem zależnym od rodzaju gruntu (opinie o programie).

Wynik badań

Jeżeli z różnych np. konstrukcyjnych względów fundament projektuje się na palach zagłębionych w grunt w odległości małej (takiej, że umowne strefy naprężeń zachodzą na siebie), to wówczas, gdy nie są to pale słupowe, należy w obliczeniu uwzględnić wzajemne oddziaływanie na siebie pali.

Nie ma dotychczas metody, która by mogła być stosowana bez żadnych zastrzeżeń w tym przypadku. Zbyt mało mamy obserwacji, aby móc stwierdzić, która metoda najbardziej odpowiada rzeczywistości (segregator aktów prawnych).
Terzaghi i Peck wyrażają opinię, że nośności grupy pali w gruntach plastycznych nie powinno się przyjmować większej niż 0,3 do 0,5 sumy nośności pali pojedynczych.
Wielką dyskusję wywołała (ale też spotkała się z dużym uznaniem) metoda F. Mastersa, która polega na sprawdzeniu maksymalnego jednostkowego obciążenia gruntu pod palem środkowym grupy, jako najbardziej obciążonym, oraz maksymalnego naprężenia ścinającego, występującego w grupie pali na powierzchni zewnętrznej pali narożnych.

Sprawdzenie to można przeprowadzić za pomocą wzorów wyprowadzonych przez Mastersa na podstawie klasycznych wzorów Boussinesqa lub przy użyciu tablic. Metoda ta polega na dodaniu do naprężeń pochodzących od rozpatrywanego pala naprężeń pochodzących od wpływu wszystkich dalszych pali w grupie.
Mimo że, jak się wydaje, metoda ta trafnie interpretuje rozkład naprężeń w grupie pali, jest ona jednak w praktyce uciążliwa (promocja 3 w 1).

Należy tu zasygnalizować ciekawe prace badawcze: francuską H. Cambeforta i węgierską Kćzdiego zajmujące się badaniem modeli grup pali w gruncie piaszczystym. Z badań tych wynika, że nośność grupy pali przy odpowiednim zagęszczeniu ich rozstawu może wzrosnąć do 1,5-krotnej wartości sumy nośności pali pojedynczych.
Wynik tych badań jest diametralnie różny od dotychczas otrzymywanych rezultatów.

Świadczy on o tym, że w zagadnieniu mogą występować jeszcze pewne czynniki zwykle nie uwzględniane (np. zagęszczenie gruntu), które całkowicie zmieniają obraz przyjmowany według’ utartych szablonów.