Papa dziurkowana

Bardziej skutecznym środkiem zabezpieczenia przed wilgocią jest stworzenie pomiędzy warstwą izolacji ciepłochronnej i warstwą izolacji wodoszczelnej przestrzeni powietrznej, która mogłaby być skutecznie wentylowana (program uprawnienia budowlane na komputer).
Dzięki temu następuje wymiana powietrza o dużym nasyceniu parą, przenikającego z pomieszczenia, na powietrze z zewnątrz o mniejszej zawartości pary. wskutek czego nie powstaje skraplanie pary nad izolacją ciepłochronną.

Dzięki usuwaniu wilgoci materiały wchodzące w skład stropodachu, a w szczególności materiał ciepłochronny, są utrzymywane w stanie suchym. Ma to istotny wpływ nie tylko na podniesienie wartości ciepłochronnej stropodachu, lecz również chroni te materiały przed szybkim zniszczeniem, co jest szczególnie ważne w przypadku, gdy zostaną użyte materiały pochodzenia organicznego, które w nie sprzyjających warunkach łatwo ulegają gniciu (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Przekrój poprzeczny i podłużny stropodachu, gdzie w celu wentylacji przestrzeni powietrznej wykonano pod gzymsem otwory w wieńcu. Zalecane niekiedy przy tym rozwiązaniu ułożenie papy pod izolacją, a tym bardziej na izolacji ciepłochronnej wydaje się nie tylko zbędne, ale nawet niebezpieczne, ponieważ może powodować zatrzymywanie się wilgoci w warstwie ciepłochronnej. Inne rozwiązanie wentylowania przestrzeni powietrznej stropodachu; zastosowano tu rurki wentylacyjne, wyprowadzone w cokole tarasu.
Papa dziurkowana może praktycznie zastąpić stropodach wentylowany, gdyż drenaż pod pokryciem stanowi automatycznie warstwę odpowietrzającą, przez którą usuwana jest wilgoć gromadząca się w warstwach konstrukcji i w izolacji ciepłochronnej (uprawnienia budowlane).

Połączenie warstwy wentylacyjnej z powietrzem zewnętrznym odbywa się za pośrednictwem obróbek blacharskich lub specjalnych wywietrzników umieszczonych przy kalenicach, lub w przypadku większych powierzchni na połaciach dachowych, w takich odstępach, aby na jeden wywietrznik przypadało ok. 100 m2 połaci.

Warstwa izolacji wodoszczelnej

Na warstwie ciepłochronnej układa się zwykle warstwę wyrównawczą, w której wytwarza się spadki dla wody (program egzamin ustny). Grubość warstwy wyrównawczej jest zmienna w różnych punktach tarasu i zależna od założonego spadku i wymiarów tarasu (w rzucie poziomym). Jeśli warstwa ciepłochronną wykonana jest
z żużlobetonu lub gazobetonu, to grubość jej może być zmienna, a warstwa wyrównawcza ma stałą grubość (opinie o programie). Spadek można też uzyskać układając żeberka betonowe lub ścianki ażurowe z cegły o zmiennej wysokości, a na nich płyty żelbetowe prefabrykowane itp. Jeżeli strop jest nachylony w stosunku do poziomu lub ma zmienną wysokość konstrukcyjną (np. strop żelbetowy skrzynkowy), to również nie zachodzi konieczność stosowania warstwy wyrównawczej o zmiennej grubości (segregator aktów prawnych).

Warstwę wyrównawczą betonową wskazane jest podzielić szczelinami dylatacyjnymi na pola o powierzchni 2-4 m2, aby uchronić ją przed rysami skurczowymi i termicznymi. Szczeliny wypełnia się masą zalewową asfaltową. W celu zabezpieczenia izolacji ciepłochronnej przed wilgocią powstającą podczas wykonywania robót budowlanych oraz w celu wyeliminowania wpływu ruchów termicznych warstwy wyrównawczej na izolację cieplochronną zaleca się tę ostatnią pokryć jedną warstwą papy sklejonej na zakładkach. Górną powierzchnię warstwy wyrównawczej wyrównuje się gładzią cementową.

Warstwę izolacji wodoszczelnej wykonuje się tak samo jak izolację ciężką z wkładkami (promocja 3 w 1). Najpierw dokładnie wyrównuje się powierzchnię betonu lub gładzi cementowej, zwykle układanych na warstwie izolacji ciepłochronnej jako podłoża pod izolację wodoszczelną. Następnie izolowaną powierzchnię powieka się materiałem asfaltowym gruntującym. Wreszcie układa się izolację ciężką z wkładkami. Jako wkładki stosuje się papy, tkaniny impregnowane, a niekiedy folie metalowe. Liczba I warstw wkładek papowych powinna wynosić co najmniej 3.