Parowniczka i szkiełko

Sposób badania jest następujący. Do parowniczki odważa się ok. 1 G kruszywa (z dokładnością do 0,2 mG), odpowiednio pobranego i roztartego w moździerzu, tak aby przechodziło przez sito o oczkach 0,08 mm (program uprawnienia budowlane na komputer).
Naważkę zalewa się IO-T-15 ml roztworu Leforta (3 części objętościowe kwasu azotowego i 1 część kwasu solnego) i nakrywając parowniczkę szkiełkiem zegarowym pozostawia na całą dobę.

Następnie dodaje się ok. 0,1 G krystalicznego chloranu potasowego (KC103) i gotuje aż do zaniku brązowych oparów.
Parowniczkę i szkiełko zmywa się dokładnie wodą destylowaną i otrzymany roztwór odparowuje w łaźni wodnej do sucha. Suchą pozostałość rozpuszcza się w 50 ml 10% roztworu kwasu solnego (HC1), po czym zawartość parowniczki spłukuje się wodą do zlewki o pojemności 250 ml i ogrzewa do wrzenia (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Badanie metodą Eschki oparte jest na zasadzie spiekania próbki zmielonego kruszywa z mieszaniną tlenku magnezowego i bezwodnego węglanu sodowego, a następnie wyługowania spieku i wytrącenia związków siarki (siarczanu barowego) za pomocą chlorku barowego.
Badanie metodą bromową. Wysuszone kruszywo rozdrabnia się i przesiewa przez sito o wymiarze oczek 0,09 mm, następnie odważa 1 G i wsypuje do kolby stożkowej z szeroką szyjką (uprawnienia budowlane).

Do kolby należy dodać 3 ml wody destylowanej, 1 ml wody bromowej i wstrząsnąć aby nie powstały grudki, po czym do roztworu dodać 15 ml kwasu azotowego (1,4) i pozostawić kolbę pod przykryciem na łaźni wodnej, ogrzanej do wrzenia, na okres 1 godz w celu ulotnienia się par bromu. Następnie dodaje się 5 ml kwasu solnego (1, 19), 10 ml wody destylowanej i zagotowuje. Czynność tę należy powtórzyć trzykrotnie, po czym ogrzać do wrzenia i dodać kroplami 25 procentowy roztwór wody amoniakalnej dla reakcji alkalicznej. Wytrącony osad należy przesączyć przez gęsty sączek, a następnie przemyć kilkakrotnie wodą (program egzamin ustny).

Ocena odporności

Przesącz zobojętnia się kwasem solnym wobec oranżu metylowego i dodaje ok. 10 kropli kwasu solnego, po czym ogrzewa do wrzenia i dodaje 10 procentowego roztworu chlorku barowego. Zlew] umieszcza się na ciepłej łaźni wodnej do opadnięcia osadu i pozostaw w ciepłym miejscu do następnego dnia. Następnego dnia należy sączyć przez gęsty sączek i przemyć osad ciepłą wodą destylowaną (opinie o programie).
Sączek wraz z osadem należy wysuszyć, spopielić i wyprażyć do stałej ciężaru.
Do badania należy pobrać losowo z próbki laboratoryjnej kilkanaście większych kawałków kruszywa i przełamać każdy na dwie części.

Badanie polega na naświetlaniu w ciemności świeżych przełomów kawałków kruszywa lampą kwarcową zaopatrzoną w filtr Wooda. Ocenę odporności przeprowadza się nie uzbrojonym okiem.
Za odporne uważa się kruszywo, w którym występuje równomierna luminescencja ciemno lub jasnofioletowa (segregator aktów prawnych). W przypadku występowania na ciemnym tle plam luminescencji o barwie od żółtej poprzez ciemno pomarańczową do cynamonowej, uważa się, że kruszywo nie jest odporne na rozpad krzemianowy. Jeżeli występuje luminescencja o barwie fioletowej w różnych odcieniach i występuje tylko kilka małych świecących pojedynczych punktów, kruszywo ocenia się jako wykazujące ślady rozpadu krzemianowego.

Do badania pobiera się kruszywo frakcji większych od 4 mm, o objętości ok. 1,5 1 dla każdej badanej frakcji.
Pobraną próbkę suszy się do stałego ciężaru, waży z dokładnością do 1 G, umieszcza w naczyniu z wodą destylowaną i pozostawia na 30 dni. Kruszywo przez cały czas badania powinno być zanurzone w wodzie (promocja 3 w 1). W przypadku kruszywa lżejszego od wody należy je przykryć w naczyniu siatką drucianą oraz w miarę potrzeby obciążyć.

Po upływie określonego terminu kruszywo przenosi się na sito o oczkach równych połowie niższej granicy frakcji, dokładnie przemywa wodą, a następnie suszy się do stałego ciężaru i waży.