Pasmo środkowe fundamentu

Przy znaczniejszych różnicach sił w słupach sposób ten zmuszałby do stosowania bardzo długich, nieekonomicznych wsporników, toteż wówczas przechodzi się przeważnie do fundamentów o rzucie trapezowym (program uprawnienia budowlane na komputer).
Rozwiązując te dwa równania względem c i d, otrzymujemy wymiary podstawy trapezu.

W równaniach tych występują jeszcze nieznane wartości a i b. Przyjmuje się je równe 0,2 H-0,3 l, tak aby uzyskać wartości momentów w przęśle i pod słupami mniej więcej proporcjonalne do szerokości bloku fundamentowego w tych przekrojach. Do rezultatu tego dochodzi się drogą prób.
Możliwe jest również obliczanie fundamentów niosących dwa słupy, przy wprowadzeniu ściślejszych modeli podłoża, za pomocą jednej z metod opisanych (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Przekroje poprzeczne fundamentów niosących dwa słupy.

Przekrój teowy stosuje się w przypadku fundamentu o kształcie wydłużonym, gdy potrzebna jest duża wysokość konstrukcyjna w kierunku podłużnym, natomiast przekrój pionowy trapezowy, gdy duża szerokość stopy prowadzi do większych momentów w kierunku poprzecznym.
Pasmo środkowe fundamentu traktuje się jako belkę opartą na słupach, na którą działa skupiająca się wzdłuż jej osi reakcja podłoża. W przypadku stopy o rzucie prostokątnym belka taka będzie obciążona jednostajnie, w przypadku rzutu trapezowego rozkład obciążenia belki będzie trapezowy (uprawnienia budowlane).

Obliczone dla takiego schematu statycznego zbrojenie skupia się w paśmie środkowym fundamentu. W kierunku poprzecznym do osi łączącej słupy fundament traktuje się jako płytę dwustronnie przewieszoną, przy czym wysięg wspornika równa się połowie szerokości fundamentu.

Fundamenty grupowe

Do fundamentów grupowych należy zaliczyć konstrukcję (program egzamin ustny). Aby uzyskać równomnierny rozkład odporu gruntu pod stopą przy budynku sąsiednim, połączono ją sztywną belką żelbetową (przeciwdziałającą obrotowi stopy) z sąsiednim fundamentem obciążonym osiowo. Pokazano jednocześnie szkic pracy statycznej takiego ustroju. Belka łącząca stopy jest zginana i powinna być zbrojona górą. Pod stopami rozkład reakcji jest jednostajny, przy czym wartość nacisków na stopy zwiększa się względnie zmniejsza o wartość
Aby nie komplikować schematu pracy takiej konstrukcji, belkę łączącą stopy wykształca się powyżej poziomu spodów stóp, aby nie opierała się na gruncie i nie współdziałała bezpośrednio w przenoszeniu nacisków ze słupów na podłoże.

Konstrukcja taka jest często najekonomiczniejszym rozwiązaniem fundamentu przy budynku sąsiednim, szczególnie w przypadkach, gdy przejście z oddzielnych stóp na wspólny fundament pod dwa słupy prowadzi do znacznego zwiększenia kubatury betonu (opinie o programie).
Fundamentem grupowym nazywamy bloki fundamentowe niosące słupy nie leżące w jednej osi.
Jak widać z rysunku, istnieje tutaj możliwość różnorodnego kształtowania rzutu fundamentu. Wzdłuż osi łączących słupy wykształca się belki, najczęściej ukryte w bloku fundamentowym, pozostałe zaś części fundamentu traktuje się jako oparte na tych belkach płyty (segregator aktów prawnych). Zasadą oszczędnego projektowania kształtu fundamentów grupowych powinno więc być jak największe skupienie powierzchni fundamentu wzdłuż prostych łączących słupy. Tak więc kształt fundamentu pod 5 słupów jest bardziej prawidłowy niż rozwiązanie tego samego zagadnienia.

W pierwszym bowiem przypadku praca fundamentu jest bardziej przejrzysta. Przyjęty wyżej w fundamentach blokowych schemat obliczeniowy płyty opartej na ukrytych belkach łączących słupy obrazuje tylko w przybliżeniu rzeczywistą pracę bloku fundamentowego (promocja 3 w 1).

Brak jest jednak ściślejszych badań teoretycznych i doświadczalnych tego rodzaju konstrukcji; zresztą badania te wobec dużej różnorodności możliwych kształtów fundamentów trudno by było przeprowadzić w sposób ogólny.