Piękne elewacje

W Moskwie piękne elewacje z płytek dekoracyjnych można zobaczyć na przykład na gmachu hotelu „Metropol“ i na dworcu Jarosławskim. Okładziny wewnętrznych ścian z płytek dekoracyjnych spotyka się w bardzo wielu budynkach (program uprawnienia budowlane na komputer).
W okresie pierwszej i drugiej pięciolatki majolikę artystyczną zastosowano do wykonania elewacji hotelu „National" i domu mieszkalnego Ministerstwa Przemysłu Leśnego przy ul. Gorkiego, przy wykończeniu wnętrza stacji metro „Plac Komsomolski“ oraz wnętrza niektórych sklepów.

Obecnie stosuje się różnego rodzaju płytki do licowania ścian i jako posadzki nie tylko w pomieszczeniach sanitarnych, ale i w hallach, zakładach przemysłowych, handlowych, leczniczych itd.
Szczególnie rozpowszechniona była mozaika w Bizancjum, gdzie służyła do układania skomplikowanych obrazów i do dekoracji wnętrz (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Na Rusi mozaikę wprowadzili w XI wieku w dalszym ciągu rozwijali mistrzowie ruscy. W okresie niewoli tatarskiej większa część bogatej mozaiki ruskiej uległa zniszczeniu. Dopiero w XVIII wieku, dzięki pracom wielkiego- rosyjskiego uczonego M. W. Łomonosowa, nastąpił renesans jej w Rosji (uprawnienia budowlane).

Do osadzenia mozaiki używano w starożytności mieszaniny wapna z puzzolaną, mączki marmurowej z wapnem, wodą i białkiem albo asfaltu. Później weszło w użycie spoiwo z mieszaniny jakiegokolwiek neutralnego proszku mineralnego z wapnem (w równych częściach) i z olejem w stanie częściowo surowym, częściowo przegotowanym. Taka mieszanina jest bardzo dobra do układania mozaiki, gdyż wysycha powoli i mocno trzyma się na każdym chropowatym podkładzie. Mozaiki starożytne, umiejętnie osadzone na ścianach, zachowały się do dnia dzisiejszego,, chociaż okres ich trwania przekracza 15 stuleci (program egzamin ustny).

Ułożenie poszczególnych cząstek

Mozaika stosowana była dawniej w Rosji głównie w architekturze cerkiewnej (katedra św. Izaaka w Leningradzie, katedra św. Zofii w Kijowie i in.), natomiast rzadko była spotykana w budynkach świeckich (Muzeum Suworowa w Leningradzie). Mozaika znajduje obecnie coraz szersze zastosowanie w budownictwie monumentalnym (metro moskiewskie, Akademia Wojskowa im. Frunze w Moskwie) (opinie o programie).
Masowo stosowane tzw. mozaikowe posadzki i mozaikowe wyroby (stopnie, podokienniki itp.) niesłusznie noszą nazwę mozaikowych.

Prawdziwa mozaika jest to zbiór barwnych kamyczków ułożonych według pewnego rysunku. Natomiast posadzki i wyroby znane pod nazwą „mozaikowych" wykonywane są z betonu, do którego dodano drobny grysik kamienny (marmurowy, granitowy lub inny). Ornament lub deseń na takich posadzkach powstaje więc nie przez ułożenie poszczególnych cząstek, lecz przez ułożenie masy betonowej. W rzeczywistości takie posadzki i wyroby noszą nazwę terrazzowych (lastricowych). Były one znane już w czasach starożytnych.

W Rosji posadzki i wyroby terrazzowe są ogromnie rozpowszechnione (segregator aktów prawnych). Stosuje się je na równi z płytkami okładzinowymi innego typu w domach mieszkalnych i budynkach szkolnych (posadzki w hallach i pomieszczeniach sanitarnych, spoczniki klatek schodowych, stopnie i podokienniki), w zakładach przemysłu żywnościowego, w sklepach nabiałowych, mięsnych, jarzynowo- owocowych i rybnych, w kuchniach fabrycznych, w zakładach leczniczych, łaźniach, pralniach, a także w klubach, teatrach, muzeach, hotelach, na dworcach itp.
Związek Radziecki posiada bogate zasoby podstawowego surowca do produkcji terrazzo-marmuru, granitu i innych kamieni naturalnych. Kamienie te w połączeniu z białymi i kolorowymi cementami stwarzają doskonałe efekty dekoracyjne Fizyczne i chemiczne właściwości materiałów okładzinowych (promocja 3 w 1).

Robotnik wykonujący okładziny powinien znać właściwości stosowanych materiałów nie tylko po to, aby używać je w sposób właściwy, ale i w tym celu, żeby ulepszać materiały tradycyjne i wprowadzać w użycie nowe materiały.
Materiały używane do robót okładzinowych dzielą się na dwie podstawowe grupy: właściwe materiały okładzinowe i zaprawy.