Pionowe ugięcia

Obliczenie naprężeń w łuku powłoki jest analogiczne do obliczenia siły poprzecznej i momentu zginającego w belce, a odkształcenia łuku są odpowiednikiem kątowych i pionowych ugięć belki. Te pionowe ugięcia prowadzą do pewnych nieliniowych odkształceń powierzchni podłoża, co staje się podstawą do drugiego etapu obliczeń. Wszystkie wielkości tu występujące powinniśmy wyobrażać sobie z indeksem 1 oznaczającym przynależność do pierwszego etapu obliczeń (program uprawnienia budowlane na komputer).

Z drugiej strony, jeżeli belki brzegowe są wysokie, zmniejsza to stopień zbieżności tak znacznie, że w wielu przypadkach będzie korzystniej traktować powlokę i belkę brzegową oddzielnie; w tym przypadku zewnętrzne siły między powłoką a belkami przyjmuje się jako wielkości statycznie niewyznaczalne. Ma to zastosowanie specjalnie wtedy, gdy promień zbieżności samej powłoki jest tak wielki, że metoda obliczenia powłoki jako belki jest wystarczająco dokładna (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Dodatkowa praca związana z nowymi wielkościami statycznie niewyznaczalnymi jest całkowicie zrekompensowaną przez to, że metodę iteracji zastąpimy metodą belkową. Jeżeli sama powłoka jest symetryczna, a belki brzegowe nie są symetryczne, obliczenie będzie również uproszczone, jeżeli belki brzegowe potraktujemy jako odcięte. Najprostszą metodą obliczenia symetrycznych przekrojów poprzecznych jest podział obciążenia na składowe symetryczne i antysymetryczne (uprawnienia budowlane).

Belka brzegowa

Dotychczas przyjmowaliśmy, że dla statycznie niewyznaczalnych przekrojów stosuje się statycznie wyznaczalny system podstawowy (program egzamin ustny). Metoda ta powinna na ogół prowadzić najprędzej do wyniku, jakkolwiek w jednym przypadku może być wyjątek. Jeśli dla symetrycznej konstrukcji brzegi są utwierdzone, to jest bezwarunkowo lepiej dla obciążenia symetrycznego (ale nie dla obciążenia anty- symetrycznego) zamiast t = 0 na podporach przyjąć w podstawowym systemie M_r = 0, ponieważ promień zbieżności będzie w ten sposób nieco zwiększony. Nie powoduje to żadnych zasadniczych zmian w sposobie obliczania, ponieważ dwa momenty utwierdzenia równoważą się wzajemnie i dlatego nie wpływają na belkowe działanie powłoki.

Ponieważ belki brzegowe połączone są sztywno ze słupami żelbetowymi umieszczonymi w ścianach podłużnych, powłoka może być uważana jako zamocowana na podporach (opinie o programie). Punkty 2, 4… 22 dzielą połowę przekroju na 10 odcinków. W rzeczywistości byłoby bardziej pożądane, żeby odcinki miały tę samą długość, ale ustalenie odpowiadających im współrzędnych nasuwałoby trudności. Dlatego też punkty podziału zostały umieszczone wg stałego kąta A’p = 5°. Belka brzegowa stanowi odcinek 0-2, gdzie punkty 0 i 2 zbiegają się, gdyż przekrój belki brzegowej powinien być uważany za skoncentrowany w jednym punkcie. Ponieważ F„ ⁼ 0,12 • 2,92 m², belka brzegowa odpowiada długości 2,92 m łuku eliptycznego.

Na wstępie oblicza się współrzędne z dokładnością do 1 cm rozpoczynając od zwornika (segregator aktów prawnych). Ze współrzędnych tych mogą być obliczone długości As poszczególnych odcinków. Następnie znajduje się środek ciężkości w odległości 1,596 m poniżej zwornika. W kolumnach 3 i 4 podane są współrzędne y i z w odniesieniu do osi przechodzących przez środek ciężkości. Nieparzyste punkty 3, 5… 21 umieszczone są w odległości kątowej równej 2,5° od punktów parzystych.

Przez podsumowanie wartości (w punktach nieparzystych) otrzymujemy momenty statyczne S_z(s)_t podane w kolumnie 5. Sumując wartości z-As, których nie podano w tablicy, otrzymamy moment bezwładności J_7Z = 2 • 24,62 ó = 5,91 m⁴. Obliczenie momentu bezwładności jest sprawdzone przez podsumowanie wartości Sz(s)Az. Całkowite obciążenie przekroju w środku rozpiętości wynosi q_/tl = 2 • 5340 = = 10 680 kG/m (promocja 3 w 1).