Plan generalny

Generalną zasadą przy opracowywaniu projektu było:
a) wykluczenie szeregu rozwiązań i metod realizacyjnych nieekonomicznych, stosowanych przy wznoszeniu takich zakładów w ubiegłym okresie,
b) oszczędne zużycie tworzywa budowlanego (program uprawnienia budowlane na komputer).
Układ obiektów oraz transport i sieć instalacyjna podporządkowane są podstawowej charakterystyce zakładu cementowego; około 1,5 min ton surowca rocznie musi odbyć drogę przez maszyny i urządzenia, zanim uzyskany zostanie gotowy produkt. Ekonomika transportu wymaga więc zastosowania dosyć skomplikowanego układu przenośników różnego rodzaju, przy czym największą elastyczność zapewniają suwnice lub transport pneumatyczny.

Istnieją tu następujące układy przenośników: surowców (wapień i iłolupek, żużel i węgiel), półproduktów (kamień pokruszony, szlam, żużel i węgiel, wysuszony i zmielony klinkier), produktu (cement luzem i workowany) (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
W koncepcji architektonicznej zrealizowano następujące postulaty:
c) odkryto urządzenia, które nie wymagały obsługi i bez szkody dla nich mogły pozostać nie obudowane; należą tu fragmenty suszarni węgla i suszarni żużlu,
d) odsłonięto, nie projektując ścian, szereg kondygnacji obiektów, gdzie okresowy dozór urządzeń może być dokonywany na powietrzu; należą tu komory kurzowe, młyny węgla, magazyn materiałów ogniotrwałych,
e) zastosowano ściany dwuwarstwowe (cegła silikatowa + pianobetonowe płyty prefabrykowane) w komorach kurzowych, suszarniach i młynowniach,
f) zastosowano na wykonanie stropodachów płyty pianobetonowe, które stanowią odpowiednią izolację akustyczną; wprowadzono również dodatkowe urządzenia tłumiące i podkładki amortyzujące na młynach, co obniżyło poziom hałasów (uprawnienia budowlane).

Koncepcja konstrukcyjna

Koncepcja konstrukcyjna charakteryzowała się następującymi cechami:
a) Jako podstawowe tworzywo zastosowano żelbet wykonany na miejscu (Rw = 200 kG/cm2, stal Qr = 3600 kG/cm2). Ściany wykonano z cegły silikatowej uzupełnionej płytami pianobetonowymi w płaszczyznach bezokiennych. Konstrukcję nadbudówek położonych bardzo wysoko wykonano ze stali (program egzamin ustny). Zastosowano również pewną ilość prefabrykatów.
b) Fundamenty poszczególnych obiektów posadowiono bezpośrednio na gruncie lub na palach, a nawet na studniach, zależnie od warunków geologiczno-inżynierskich. Na omawianym terenie w podłożu gruntowym występuje skala wapienna, w stropie której znajdują się leje krasowe, często do głębokości 20 m. Wierzchnią warstwę stanowią piaski i gliny. Należy dodać, że na wykonanie fundamentów zużyto ok. 30°/o betonu zastosowanego przy budowie poszczególnych obiektów (opinie o programie).

Zastosowano moduł 9,0 m w kierunku podłużnym, w odróżnieniu do wszystkich dotąd zbudowanych cementowni, gdzie w tym kierunku stosowano moduł 7,5 m, i bezmodułowe wykonanie w kierunku poprzecznym (rozpiętość naw) oraz w odniesieniu do wysokości. Z uwagi na różnorodność funkcji poszczególnych obiektów, nie można było na ogół zastosować typowych elementów prefabrykowanych. Zastosowano jedynie typowe pianobetonowe płyty dachowe, przyjęto jednakowe wymiary słupów oraz ujednolicono oszczędnościowe wiązary dachowe, elementy pomostów transportowych, ślusarki okiennej i drzwiowej, balustrad i schodów. Prefabrykaty żelbetowe zastosowano na całkowicie nadających się do tego obiektach lub ich elementach, jak np. rampy rozładowcze, magazyn worków, kilka dachów, jezdnie podsuwnicowe i wszystkie ściany oporowe (segregator aktów prawnych).

Koncepcja budowlano-montażowa zakładała:
- produkcję betonu w betoniarniach z automatycznym dozowaniem Wagowym,
- prefabrykację zbrojenia dla głównych elementów nośnych,
- wprowadzenie deskowań ślizgowych hydraulicznie podnoszonych oraz deskowań przestawnych i przesuwnych,
- typizację wymiarów słupów i belek, w celu wprowadzenia inwentaryzowanych deskowań drewnianych.

W wyniku uwzględnienia powyższych założeń uzyskano oszczędność deficytowego drewna, zwiększenie mechanizacji robót i zmniejszenie ich pracochłonności (promocja 3 w 1).