Planowanie gospodarcze

W pierwszym okresie planowania gospodarczego, czyli w planie 6-letnim, wybudowano w państwowych gospodarstwach rolnych i spółdzielniach produkcyjnych około „ 94 400 różnych budynków. Tak duża ilość oraz różnorodność budynków wymagała szybkiego przygotowania odpowiednich projektów. Dla zabezpieczenia dokumentacji projektowej stworzone zostały odpowiednie biura projektowe na terenie całego kraju (program uprawnienia budowlane na komputer).

Ogólnie należy stwierdzić, że do roku 1955 w sektorze uspołecznionym gospodarki rolnej dominowały tradycyjne metody realizacji budownictwa. Oparto się wówczas wyłącznie na tradycyjnych rozwiązaniach konstrukcyjno-materiałowych. Stworzyło to atmosferę dowolności w wymiarowaniu budynków i elementów oraz daleko posuniętego indywidualizmu w projektowaniu. Wykonanie wciąż rosnącego programu budownictwa w gospodarce uspołecznionej metodami rzemieślniczymi stało się na dalszą perspektywę niemożliwe, zarówno ze względu na brak odpowiedniej ilości rzemieślników budowlanych jak i z uwagi na bardzo wydłużony cykl budowy nie odpowiadający cyklom produkcji rolniczej i zwierzęcej (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Stało się jasne, że wzrastające zadania budowlane mogą być rozwiązane jedynie poprzez uprzemysłowienie budownictwa wiejskiego.

Podstawowym zagadnieniem decydującym o uprzemysłowieniu budownictwa wiejskiego stała się typizacja i normalizacja rozwiązań układów funkcjonalnych budynków, elementów budowlanych, konstrukcyjnych, wyposażenia wnętrz, technologii prefabrykacji i montażu (uprawnienia budowlane).
Budownictwo wiejskie podporządkowane administracyjnie sektorowi gospodarki uspołecznionej znajduje się w szczególnie korzystnej sytuacji organizacyjnej, umożliwiającej zastosowanie i wprowadzenie uprzemysłowionych metod realizacji. Uzyskane doświadczenia z dziedziny uprzemysłowienia budownictwa wielkotowarowego będą mogły być w dużym stopniu wykorzystane również w budownictwie indywidualnym (program egzamin ustny).

Rozwiązania projektowe

Poczynając od roku 1956 podjęto szereg prób dotyczących typizacji i prefabrykacji budownictwa wielkotowarowego (opinie o programie). Rozwiązania projektowe i realizacje prototypowe przewidywały zastosowanie rozmaitych elementów budowlanych i konstrukcyjnych z różnych materiałów, jak na przykład:
a) ciężkich elementów żelbetowych do budowy obór, szop na maszyny i narzędzia rolnicze itp.,
b) wiązarów stalowych dla lekkich budynków i zadaszeń wykonywanych ze stali profilowej lub zbrojeniowej,
c) wiazarów drewnianych inżynierskich gwoździowanych lub klejonych na gorąco (KPS), użytych do więźby dachowej w budynkach mieszkalnych, szopach, zadaszeniach itp.,
d) żelbetowych elementów cienkościennych jak KBK, „DECE” itp.

Rozwiązania te charakteryzowały się najczęściej tym, że były to przeważnie oryginalne rozwiązania pionierskie, dotychczas w budownictwie wiejskim nie stosowane lub nawet nieznane, będące wyrazem postępu technicznego (segregator aktów prawnych). Ze względu jednak na brak odpowiedniego zaplecza technicznego umożliwiającego podjęcie prefabrykacji nie rozwinęły się one w stopniu szerszym, umożliwiającym ich masowe i powszechne zastosowanie. Brak odpowiedniego zaplecza technicznego powodował również konieczność korzystania z gotowych rozwiązań i elementów stosowanych w budownictwie przemysłowym, mieszkaniowym miejskim lub ogólnym.

Niejednokrotnie na skutek korzystania z gotowych wyrobów budowlanych i prefabrykatów cierpiała na tym funkcja użytkowa budynków wiejskich, zwłaszcza produkcyjnych, nie mówiąc już o trudnościach montażowych i transportowych, wynikających z dużego ciężaru własnego prefabrykatów. Zastosowanie istniejących, gotowych elementów, wykazywało w sumie wskaźnikowo duże zużycie materiałów i wzrost kosztów w porównaniu z dotychczasowym budownictwem tradycyjnym (promocja 3 w 1).

Najważniejszą jednak przeszkodą w powszechnym zastosowaniu wymienionych powyżej elementów prefabrykowanych było to, iż nie stanowiły one kompletnych rozwiązań, co powodowało dodatkowe trudności i potrzebę produkcji elementów uzupełniających, wykończeniowych lub skazywało na roboty systemem rzemieślniczym.