Planowy przebieg budowy

Nowa metoda, zwana u nas metodą decydujących ciągów czynności (MDC), obejmująca grupę metod, których zastosowanie zostało zapoczątkowane przez praktyczne wykorzystanie Critical Path Method (1957 r.) oraz Program Evaluation and Review Technique - PERT (1958 r.), daje możliwości analizy matematycznej i wyboru optymalnych układów czynności w procesie budowlanym i odpowiadającego im czasu trwania robót oraz określenia potrzebnych środków (program uprawnienia budowlane na komputer).

Zasada metody decydujących ciągów czynności (MDC) polega na określeniu czynności (robót), których wykonanie ma decydujący wpływ na planowy przebieg budowy. Ma to miejsce wówczas, gdy czynności te znajdują się na decydującym ciągu czynności. Roboty (czynności), które znalazły się na decydującym ciągu czynności mają bowiem jednakowe terminy najwcześniejszego i najpóźniejszego rozpoczęcia lub zakończenia bez jakichkolwiek rezerw w czasie (luzów). Pozostałe roboty (czynności), nie leżące na decydującym ciągu czynności, mają zazwyczaj zapasy czasu (luzy) i istnieje możliwość manewrowania terminem ich rozpoczęcia i zakończenia bez zagrożenia terminu zakończenia budowy (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Terminowe zakończenie budowy wymaga zatem skrupulatnego dotrzymywania terminów wykonywania czynności (robót) leżących na decydującym ciągu (wg nomenklatury metody PERT - na drodze krytycznej). Metodę opracowania modeli układu czynności (harmonogramu sieciowego) wyjaśnimy na przykładzie wykonania stanu zerowego budynku (uprawnienia budowlane).

W założeniach przyjęto, że roboty będą prowadzone kolejno na trzech działkach roboczych, przy czym na budowie będzie zatrudniona jedna mała koparka i jeden żuraw, które będą przechodziły z działki na działkę (program egzamin ustny).

Termin zaistnienia faktu końcowego

Zastosowanie metody decydujących ciągów wymaga opracowania danych wyjściowych obejmujących:

1. podział roboty na czynności (wykaz czynności),
2. określenie realnych czasów trwania oddzielnych czynności w oparciu o obliczone ilości poszczególnych robót i ich przeciętną pracochłonność (wydajność dzienna),
3. ustalenie kolejności następowania czynności (model układu czynności) (opinie o programie).

Po dokonaniu podziału robót na czynności sporządzamy wykaz zawierający dane o czynnościach. Kolejność następstwa czynności wskazuje na zależność rozpoczęcia danej czynności od ukończenia odpowiednich czynności ją poprzedzających. Wynikiem ustalenia tych zależności jest model układu czynności, który przedstawia strukturę technologiczną i organizacyjną systemu czynności w procesie budowy.

Każda czynność jest poprzedzona i zakończona faktem. Fakty są charakteryzowane terminami zaistnienia, a zatem stanowią punkty w czasie. Fakty zostały na rysunku ponumerowane i każda czynność może być określona numerami odpowiadających jej faktów. Wykopy zaznaczono według numeracji faktów na pierwszej działce 1-2, na drugiej 2-4, na trzeciej 4-6. Betonowanie ław na pierwszej działce oznaczono 2-3, na drugiej 4-5 i na trzeciej 6-7. Montaż elementów odpowiednio ponumerowano 3-5, 5-7 i 7-8. Liczby podane przy poszczególnych czynnościach oznaczają, zgodnie z tablicą 1-16, czas trwania robót (segregator aktów prawnych).

W wyniku obliczeń uzyskujemy dane o najwcześniejszych (NW) i najpóźniejszych (NP) terminach rozpoczęcia i zakończenia czynności oraz o najwcześniejszych i najpóźniejszych terminach zaistnienia faktów. Najwcześniejszy termin zaistnienia faktu określono przez największą sumę czasów ciągu czynności poprzedzającego dany fakt. Np. najwcześniejszy termin zakończenia montażu I działki (fakt 5) - NW = 6 + 3 + 6=15. Najwcześniejszy termin zaistnienia faktu końcowego jest określony przez sumę czasów trwania najdłużej trwającego ciągu czynności na modelu, czyli 6 + 3 + 6 + 5 + 6 = 26 dni.

Dane te otrzymujemy zatem przez dodawanie czasów trwania czynności - ustalając w ten sposób najwcześniejsze terminy zaistnienia faktów oraz najwcześniejsze terminy rozpoczęcia i zakończenia czynności (promocja 3 w 1).