Pleochroizm

Nefryt jest nieprzezroczysty, w cienkich okruchach lub płytkach przeświecający. Połysk ma matowy, na płaszczyznach wypolerowanych tłusty. Zwykle ma barwę zielonawą o różnych odcieniach zależnie od domieszek żelaza; zdarzają się i odmiany mlecznobiałe, żółtawe, a nawet czerwonawe (program uprawnienia budowlane na komputer). Nefryty bywają jednolicie zabarwione lub smugowane w różnych odcieniach barwy zielonej. Nierzadko występują odmiany plamiste, żyłkowane i o rysunku marmurkowym. Nefryt o intensywnej barwie zielonej nosi nazwę zadu szpinakowego (ang. spinach jadę).

Wielkość współczynnika załamania światła nefrytu zależy od zawartości żelaza. Główne współczynniki załamania światła wynoszą 1,600-1,614 i 1,627-1,641, podwójne załamanie światła 0,027. Pleochroizm jest wyraźny.
Występowanie (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Nefryt jest minerałem rzadko występującym w przyrodzie. Najbardziej znane są złoża nefrytu w Azji, na terenie Rosji, a mianowicie w Górach Kwen-Luń we wschodnim Turkiestanie i w Sajanach nad Bajkałem. Na obszarze Gór Kweń-Luń nefryty tworzą złoża typu kontaktowego między skałami granitowymi a serpentynitami, które powstały z przeobrażenia skał piroksenowych.

We wschodnim Turkiestanie nefryty eksploatuje się nie tylko ze złóż pierwotnych, lecz i ze żwirów rzecznych większości rzek Kotliny Kaszgarskiej spływających z Gór Kweń-Luń (uprawnienia budowlane). Na podstawie badań rozmieszczenia otoczaków w żwirach rzecznych, gdzie były one wybierane przez miejscową ludność, udało się znaleźć w Sajanach pierwotne złoża nefrytu, leżące bardzo wysoko, w strefie wiecznego śniegu. Na obszarze tym pochodzenie nefrytu jest również związane ze skałami piroksenowymi i powstałymi z nich serpentynitami (program egzamin ustny). Występuje także na Uralu oraz w Ameryce Północnej, w US/ Meksyku i na Alasce. Na Nowej Zelandii, gdzie od dawien dawna miejscowa ludność używała nefrytu do wyrobu siekierek i innych narzędzi, znane są otoczaki nefrytowe, występujące w piaskach nadmorskich głównie na zachodnim wybrzeżu wyspy południowe.

Zastosowanie

Przez długi czas nie znano w Europie żadnych złóż. Na podstawie licznych znalezisk siekierek i innych wyrobów nefrytowych, zwłaszcza w osiedlach na palach nad Jeziorem Bodefskim w Szwajcarii, gdzie znaleziono 30 000 siekierek o masi 6000 kg, przypuszczano, że surowiec nefrytowy sprowadzany bj z dalekiej Azji. Dopiero w 1884 r. stwierdzono występowanie nefrytu na Dolnym Śląsku, w Jordanowie na południe od Wrocławia (opinie o programie).

Nefryt w Jordanowie występuje wśród serpentynitów, który powstały z pierwotnych skał piroksenowych i oliwinowych. W dwa lata później znaleziono niewielką żyłę nefrytu  złotonośnych kruszców arsenu w Złotym Stoku. Odkrycie nefry tu na Dolnym Śląsku zwróciło uwagę prehistoryków, geologów i petrografów, którzy rozpoczęli poszukiwania w różnych częściach Europy. Rezultatem tych poszukiwań było znalezienie nefryt najpierw w złożach wtórnych w żwirach rzecznych i młodych osa dach powierzchniowych wieku plejstoceńskiego, a następni w złożach pierwotnych w Alpach, Turyngii, Bawarii (Finlandii i w Apeninach we Włoszech. Odkrycia te obaliły dawniej powszechnie przyjmowany pogląd o imporcie nefrytu d Europy z krajów azjatyckich. Największymi złożami nefryt’ w Europie są złoża w północnych Włoszech, a następnie złoża n Dolnym Śląsku, gdzie nefryt występuje w okolicach Jordanów i Nasłowic, w Złotym Stoku i w Górach Izerskich

 (segregator aktów prawnych).

Dzięki wyjątkowej spoistości i zwięzłości, przy niezbyt wielkiej twardości nefryt był używany już w czasach prehistorycznych do wyrobu siekierek i innych narzędzi domowego użytku. Szczególnie w Chinach nefryt był bardzo cenionym ka mieniem od paru tysięcy lat. Używano go przede wszystkim di wyrobu przedmiotów kultu religijnego i insygniów cesarskiej (promocja 3 w 1).