Płyta czołowa

Dla uzyskania lepszych warunków pracy płyty czołowej jest rzeczą pożądaną przesunięcie obu filarów w kierunku środka sekcji, gdyż wtedy rozpiętość podporowa płyty skraca się, zaś dodatni moment w płycie ulega redukcji na skutek wytworzenia się ujemnych momentów wywołanych parciem wody na wsporniki (program uprawnienia budowlane na komputer).

Jeśli oba filary tak pomyślanej sekcji połączyć ze sobą od strony dolnej wody, zapora 2-filarowa upodabnia się w pewnym sensie do jednofilarowej o filarze wydrążonym (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Do najwcześniejszych zapór tego typu należą zapory: Inferno (Włochy) i Dixence (Szwajcaria). Zapora Inferno ma wysokość ok. 37 m, szerokość sekcji jest zmienna - największa wynosi 21,0 m; głowica ma kształt trójkątny. W jednej sekcji umieszczony jest spust denny. Zapora Dixence o wysokości ok. 87 m ma nachylenie od strony odwodnej 1 : 0,04, odpowietrznej 1 :0,81, a szerokość sekcji 26 m.

Zwraca się uwagę, że szczelina dylatacyjna między poszczególnymi sekcjami jest do pewnej głębokości otwarta, co powoduje obustronne boczne parcia wody na głowicę sekcji i zapewnia, jak już wspomniano przy zaporach jednofilarowych, lepszą pracę statyczną głowicy (uprawnienia budowlane).
Najbardziej ekonomicznym rozwiązaniem zapór dwufilarowych, często stosowanym w praktyce, jest zapora typu „Marcello”. Jej konstruktor C. Marcello już w 1938 r. zaproponował ten typ zapory, umożliwiający osiągnięcie w stosunku do zapory ciężkiej oszczędności w objętości betonu, jak również gwarantujący lepszą pracę statyczną [65, 66], Warto też podkreślić, że koszt jednostkowy betonu dzięki symetrycznym i prostym kształtom zapory nie jest wyższy od kosztu jednostkowego betonu zapory ciężkiej. Do chwili obecnej wybudowano ok. 20 zapór tego typu i to nie tylko w ojczyźnie samego konstruktora - we Włoszech. Buduje się je wr Grecji, Portugalii, Brazylii i Japonii. Wydaje się, że tego typu zapory mogłyby mieć zastosowanie także i w naszym kraju. Dlatego omawia się je nieco szczegółowiej w stosunku do pozostałych (program egzamin ustny).

Korpus zapory typu „Marcello”

Korpus zapory typu „Marcello” składa się wyłącznie z typowych sekcji o szerokości 22 m, o tych samych kształtach i typie wydrążeń, o zmiennych wysokościach dostosowanych do profilu doliny. Profil poprzeczny zapory przedstawia równoramienny trójkąt o jednakowych nachyleniach obu jego ramion - ściany odwodnej i odpowietrznej 1 :0,45. Ściany odwodna i odpowietrzna mają grubość zmienną (opinie o programie).

Boczne ściany filarów są pionowe i o jednakowej grubości, tak że szerokość wydrążenia wewnątrz sekcji ma jednakowy wymiar na całej wysokości zapory. Szczelność dylatacji między sekcjami zapewniona jest typowym dla tych zapór uszczelnieniem. W czasie układania masy betonowej pozostawńa się szwy robocze, które kształtem swym odpowiadają przebiegom trajektorii minimalnych naprężeń głównych. Szwy te zacementowuje się po związaniu betonu danej sekcji (segregator aktów prawnych).
Zaporę typu „Marcello” można uważać za najbardziej „znormalizowaną” spośród wszystkich zapór oszczędnościowych, a nawet betonowych w ogóle. W literaturze można znaleźć wypróbowane i sprawdzone w praktyce metody obliczeń wytrzymałościowych, oparte w zasadzie na założeniach omówionych przy zaporach jednofilarowych.

Ze względu na symetryczny układ sekcji naprężenia wyznacza się dla połowy sekcji. Przy określaniu naprężeń uwzględnia się działanie wyporu w obszarze głowicy sekcji. Przy wyznaczaniu odkształceń zarówno samej zapory, jak i podłoża uwzględnia się sprężystość tego ostatniego. W wydrążeniu sekcji panuje prawie stała temperatura odpowiadająca średniej rocznej temperaturze danej okolicy, nawet przy zewnętrznych temperaturach dochodzących do - 25°C (promocja 3 w 1).

v Uzyskuje się to dzięki odpowiednio grubym ścianom sekcji ograniczających wymianę ciepła z otoczeniem.
Najwyższa jest zapora Ancippa (Sycylia) o wysokości 112 m; zapora Malga Bissina (Alpy Włoskie), której przekrój podłużny w osi zasłony zastrzykowej ma wysokość 87 m i kubaturę betonu 438 000 m3.