Płyty ścienne z Perspexu

Płyty faliste Perspex przymocowane do drewnianego szkieletu zostały użyte jako płyty ścienne w dwupiętrowym budynku szkolnym w Stevenage. Płyty Perspex przyśrubowano do szkieletu i usztywniono haczykowatymi śrubami do kątowników o wymiarach 5X5 cm, zaopatrzonych na końcach w przypawane blachy i również przyśrubowanych do szkieletu (program uprawnienia budowlane na komputer).

Płyty Perspex znalazły również zastosowanie jako materiał dekoracyjny, a ich przepuszczalność światła umożliwia stosowanie ich do wielu innych celów. Do wyrobu płyt falistych do szklenia można używać nowego materiału z tworzyw sztucznych, a mianowicie laminatów z plecionek szklanych i żywic poliestrowych (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Otrzymuje się je z włókna szklanego nasyconego żywicą poliestrową. Faliste płyty przepuszczające światło mają grubość 1,25 i 1,5 mm, a ciężar ich wynosi 2,1 kG/m². Przeprowadzone próby potwierdziły, że płyty takie posiadają wystarczającą wytrzymałość wymaganą przy normalnym obciążeniu dachu przy uwzględnieniu działania wiatru. Można je ciąć z łatwością za pomocą piły ręcznej i mechanicznej. Przymocowanie ich nie sprawia również żadnej trudności, gdyż można je przyśrubować, przybić gwoździem i uszczelnić specjalnym przezroczystym kitem. Spoiny uszczelnia się również kitem dla zapobieżenia przenikaniu wody (uprawnienia budowlane). Płyty takie produkuje się w następujących kolorach: niebieskim, żółtym, zielonym, różowym i mlecznym. Można je stosować do celów dekoracyjnych w sklepach, biurach i mieszkaniach.

Szkło bezpieczne

Znaczenie szkła bezpiecznego w budownictwie jest ogólnie znane. Istnieje dużo elementów budowlanych narażonych na wstrząsy, w przypadku których użycie szkła zwykłego zagrażałoby bezpieczeństwu na skutek odprysków. Budynki przemysłowe, składy, okna, drzwi w warsztatach to tylko nieliczne przykłady zastosowania szkła bezpiecznego. Szkło zbrojone wynalazł i wyprodukował po raz pierwszy Francuz E. Benedictus w roku 1910. Składało się ono z płyty celuloidowej wklejonej między dwie tafle szklane przy użyciu balsamu kanadyjskiego. Później zgłoszono wiele innych patentów opartych na tym pierwszym pomyśle (program egzamin ustny).

Szkło nierozpryskowe Triplex wyprodukowano po raz pierwszy z dwu tafli szkła zwykłego o grubości 3 mm i z płyty nitrocelulozowej o grubości 5 mm. Szkło wymyto i oczyszczono starannie oraz skropiono na powierzchni bieloną żelatyną. Płytę nitrocelulozową przycinano, przy czym wymiar jej był nieco mniejszy od płyty szklanej i powlekano ją plastyfikatorem. Te trzy płyty łączono i przepuszczano między wałkami, które usuwały z warstw szkła pęcherzyki powietrza. Następnie umieszczano szkło w autoklawie, gdzie następowało całkowite związanie (opinie o programie). Po ochłodzeniu szkła nie rozpryskowego szlifowano jego krawędzie, a wąską wolną przestrzeń powstałą na krawędzi między dwoma płytami szklanymi wypełniano gorącą masą bitumiczną. W ten sposób warstwowe płyty są całkowicie zabezpieczone przed przenikaniem i wyparowaniem rozpuszczalnika.

Inna metoda polegała na zastąpieniu azotanu celulozy octanem celulozy sklejanym ze szkłem roztworem kolodium i mocznika. Złożone w ten sposób płyty prasowano w prasie hydraulicznej (segregator aktów prawnych). Obydwa wyżej omówione materiały mają swoje dodatnie i ujemne strony. Nitroceluloza jest bardziej elastyczna i łatwiejsza do obróbki; jest ona przezroczysta, chociaż po pewnym czasie pojawiają się w niej małe żółte pęcherzyki na skutek wydzielania się tlenków azotu. W takim przypadku płyta staje się nieużyteczna i trzeba ją wymienić. Octan celulozy choć mniej przezroczysty był odporny na działanie czynników atmosferycznych przez okres co najmniej dwóch lat.

W roku 1939 wyprodukowano w Ameryce znacznie ulepszone szkło nierozpryskowe. Była to płyta z warstwowego polioctanu winylu o niespotykanej wytrzymałości i elastyczności. Użyto jej do szklenia samochodów, ale można ją także zastosować i w budownictwie zamiast szkła zwykłego, zwłaszcza tam, gdzie materiał jest wystawiony na szczególnie intensywne oddziaływanie wpływów zewnętrznych  (promocja 3 w 1).