Podstawy procesu technologicznego

Do najważniejszych czynności procesu technologicznego należą:
1) wydobycie gliny,
2) przygotowanie i przerobienie masy gliniastej,
3) formowanie wyrobów,
4) suszenie wyrobów,
5) ustawianie,
6) wypalanie,
7) wywożenie i sortowanie wypalonych wyrobów (program uprawnienia budowlane na komputer).

Wydobywanie gliny w kopalni odbywa się przeważnie mechanicznie za pomocą koparek po czym glinę przewozi się do zakładu dla dalszego przerobu. Przygotowanie masy polega na wymieszaniu wydobytej gliny, jej doprawieniu (np. schudzeniu) i usunięciu części grubszych (kamieni, korzeni itp.). Czynności te wykonuje się w celu uzyskania masy jednorodnej o pożądanej plastyczności po dodaniu wody (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Przerób gliny wykonać można sposobami naturalnymi, jak przemrażanie, wietrzenie, dołowanie, mieszanie, usunięcie części grubszych i nadanie jej pożądanej plastyczności. Przemysłowy sposób przygotowania masy polega na zastosowaniu odpowiednich maszyn, jak gniotowniki, w których odbywa się rozdrabnianie części grubszych i wymieszanie gliny.

Nawilgocenie masy oraz jej dokładne wymieszanie przeprowadza się w mieszadłach zaopatrzonych w wał poziomy z łopatkami. Szczególnie ważne jest uzyskanie jednorodnej i plastycznej masy dla wyrobów cienkościennych, jak płytki, dachówki itp.
Formowanie wyrobów. Może się ono odbywać czterema zasadniczymi sposobami: plastycznym, półsuchym, suchym i mokrym.
Sposób plastyczny formowania polega na tym, że przygotowana masa gliniasta podawana jest na prasy pasmowe ze ślimakiem (uprawnienia budowlane).

Sposób półsuchy

Masa jest wypychana przez ślimak do otworu wylotowego zaopatrzonego w odpowiedni wylotnik przez który wychodzi w postaci ciągłego pasma. Za wylotnikiem pasmo uformowanej gliny jest przecinane ręcznie, mechanicznie lub automatycznie na oddzielne elementy o żądanym wymiarze. Sposób plastyczny umożliwia formowanie wyrobów różnego kształtu, jak cegła zwykła, dziurawka, bloki, dachówki, płyty na licówkę itp. i nadaje się do produkcji masowej (program egzamin ustny).

Nowoczesne prasy pasmowe mają przed ustnikiem komorę próżniową, co polepsza jakość masy dzięki usuwaniu z niej pęcherzyków powietrza.
Sposób plastyczny umożliwia przerób różnych glin o wilgotności 15-20%.
Sposób półsuchy oparty jest na zastosowaniu pras o różnej konstrukcji; formowane masy powinny odznaczać się mniejszą wilgotnością (8-14%).
Każdy element formowany jest oddzielnie przez prasowanie. Część robocza prasy wykonana jest w postaci okrągłego stołu z gniazdami w kształcie cegieł.

Gniazda wypełnia się gliną, która przy obrocie stołu zostaje w nich sprasowana, potem -zaś odpowiedni tłok wypycha gotową surówkę. W ten sposób formuje się cegłę pełną, dziurawkę, dachówki, płyty i płytki. Prasowanie wyrobów odbywa się pod ciśnieniem do 150 kG/cm2 (opinie o programie).
Sposób półsuchy formowania znajduje w przemyśle coraz szersze zastosowanie.
Sposób suchy formowania masy o jeszcze niższej wilgotności (2-8%).

Surówka uformowana tym sposobem nie wymaga suszenia i wykazuje niewielki skurcz ogniowy. Formowanie wymaga stosowania pras o wysokim ciśnieniu ze względu na małą wilgotność gliny. Sposób ten znajduje zastosowanie głównie przy produkcji wyrobów bardzo zwartych i szczelnych (o porowatości poniżej 5%), np. płytek podłogowych, klinkieru drogo- wego, rur kanalizacyjnych, wyrobów ogniotrwałych fajansowych oraz porcelanowych (segregator aktów prawnych).
Sposób mokry formowania stosuje się, gdy wilgotność masy dochodzi a nawet przekracza 50%. Tym sposobem są formowane wyroby fajansowe techniczno-sanitarne; rzadziej stosuje się ten sposób przy ręcznym wyrobie cegły w formach (w postaci skrzynki z dnem lub bez dna).

Cegła formowana jest przez robotnika-strycharza na tzw. stole strycharskim. Sposób mokry formowania cegieł jest mało wydajny i mało ekonomiczny, przy czym uzyskuje się produkt gorszej jakości w porównaniu z wyrobami produkowanymi przy zastosowaniu sposobów poprzednio omówionych (promocja 3 w 1).