Podziemna część budynku

Konstrukcja z prefabrykatów wielkowymiarowych powinna w zasadzie opierać się na sztywnej części podziemnej budynku, przenoszącej obciążenia na grunt oraz zapewniającej równomierny ich rozkład (uprawnienia budowlane). Wpływ bowiem nierównomiernego osiadania fundamentów i odkształcenia części podziemnej na prefabrykowaną część nadziemną powodować może zmianę schematów statycznych i w konsekwencji przeciążenie poszczególnych elementów konstrukcji (program na telefon).

Dlatego też podziemną część budynku z prefabrykatów projektuje się najczęściej jako sztywny przestrzennie monolityczny zestaw ścian podłużnych i poprzecznych (fundament „skrzyniowy”), obliczany na zwiększone parcie boczne gruntu w okresie montażu przez obciążenie naziomu żurawiami montażowymi (program na komputer). Ze względów wykonawczych stosowane są jednak niekiedy konstrukcje ścian fundamentowych z prefabrykatów blokowych lub płytowych. Ściany z elementów blokowych wymagają zespolenia dwoma wieńcami żelbetowymi — dolnym w poziomie ław fundamentowych i górnym w poziomie stropu nad piwnicami. Ściany podziemia z elementów płytowych łączone są przeważnie za pomocą silnych złącz spawanych.

Przerwy dylatacyjne

W przypadku posadowienia budynków z prefabrykatów wielkowymiarowych na gruntach o zmiennej ściśliwości jak również na terenach szkód górniczych należy część nadziemną jak i podziemną budynku projektować z odpowiednio gęsto rozmieszczonymi dylatacjami (program egzamin ustny).

Poza warunkami gruntowymi wpływ na rozstaw dylatacji wywiera konstrukcja budynku, materiał i rodzaj ścian zewnętrznych oraz rodzaj złączy. Są to elementy, które pod wpływem zmian temperatury podlegają odkształceniom. W budynkach zę ścianami nośnymi lub samonośnymi, o strukturze jednowarstwowej z betonów lekkich, rozstaw dylatacji stosuje się w przybliżeniu dwa razy mniejszy niż w budynkach tradycyjnych z cegły, mając na uwadze, że współczynnik rozszerzalności termicznej betonu jest ok. dwa razy większy niż dla cegły (opinie o programie).

Przy wielowarstwowej strukturze ścian zewnętrznych umiejscowienie warstwy izolacji termicznej od zewnątrz zapobiega większym odkształceniom betonowej warstwy nośnej, co przy równoczesnym zapewnieniu swobody odkształceń w warstwie elewacyjnej pozwala na powiększenie rozstawu dylatacji (segregator aktów prawnych). Budynki ze ścianami osłonowymi mogą posiadać jeszcze większy rozstaw dylatacji, w założeniu, że zamocowanie ścian osłonowych do konstrukcji zapewni swobodę odkształceń w płaszczyźnie ściany zewnętrznej, niezależnie od odkształceń konstrukcji (promocja 3 w 1).