Pojemniki do transportu mieszanki betonowej

Pojemniki do transportu mieszanki betonowej są zróżnicowane zarówno pod względem konstrukcji, jak i wielkości. Górna część pojemnika jest zazwyczaj szeroka, natomiast dolna jest węższa, w kształcie leja.

Załadunek pojemnika odbywa się z reguły przez nieobudowaną część górną, natomiast opróżnianie - przez otwór w części dolnej, zamykany ręcznie odcinkowymi zasuwami w postaci jednej lub dwu łupin (program uprawnienia budowlane na komputer). Pojemniki zawieszane są na haku żurawia za pomocą zawiesi łańcuchowych lub specjalnych zaczepów montażowych. Kształt pojemników, jak również rozwiązania konstrukcyjne i wyposażenie wskazują przeznaczenie pojemników, tj. do betonowania jakich konstrukcji będą one używane. Pojemnik przeznaczony jest przede wszystkim do betonowania słupów, ścian filarów. Elastyczny rękaw w dolnej części zapewnia precyzyjne ułożenie mieszanki w deskowaniu bez ryzyka rozsypywania jej na zewnątrz. W przypadku niewielkich ruchów bocznych pojemnika, spowodowanych np. parciem wiatru czy manewrowaniem, nie ma niebezpieczeństwa uderzenia pojemnikiem o deskowanie: elastyczny rękaw zminimalizuje ewentualne oddziaływania dynamiczne (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Pojemnik z wysuniętym bocznym opróżnianiem przeznaczony, jest do transportu mieszanki podczas:
• formowania wysokich słupów i ścian, kiedy zachodzi konieczność wprowadzania mieszanki betonowej z boku deskowania,
• robót remontowych (mieszanka może być podawana przez zsyp umieszczony w otworze ściennym), a także do betonowania fundamentów, płyt stropowych itp.

Wraz ze wzrostem zapotrzebowania na beton towarowy, dostarczaniem gotowej mieszanki betonowej na budowę rozpoczęto próby pompowego transportu mieszanki w obrębie placu budowy. Pierwszą nieudaną próbę przetłaczania mieszanki betonowej rurociągiem przeprowadził w 1907 r. G.A. Waysz w Niemczech. Pierwszą pompę do betonu o działaniu mechanicznym opatentowali w 1913 r. C.A. Cornell i M. Kee w Stanach Zjednoczonych. Pompa ta z powodzeniem była wykorzystywana do transportu zapraw (uprawnienia budowlane). Podczas prób przetłaczania mieszanki betonowej pompa okazywała się zawodna z powodu błędów konstrukcyjnych, jak również stosowania mieszanek o nieodpowiednim składzie (program egzamin ustny).

Transport pompowy

Gwałtowny wzrost zastosowania transportu pompowego mieszanki betonowej nastąpił po przedstawieniu przez firmę Torkret w 1953 r. pierwszej pompy o napędzie hydraulicznym, a zwłaszcza zmodernizowanej, nowej wersji tej pompy na targach w Hanowerze w 1957 r (opinie o programie).

Transport pompowy jest obecnie najbardziej powszechnym i jednocześnie najbardziej odpowiednim pod względem technologicznym rodzajem transportu mieszanki betonowej. Podstawowymi zaletami stosowania transportu pompowego są: możliwość dotarcia w dowolne miejsce betonowanej konstrukcji, znaczny zasięg podawania w poziomie i w pionie, ciągłość betonowania, regulowana wydajność. Ponadto transport pompowy ma korzystny wpływ na jakość betonu, a mianowicie prawidłowo zaprojektowana mieszanka nie ulega segregacji. W wyniku pompowania wzrasta o kilka procent gęstość mieszanki, co skutkuje wzrostem wytrzymałości betonu nawet o 10%. Z przyczyn technologicznych proces pompowania powinien przebiegać w sposób ciągły (segregator aktów prawnych).

Wydajność i zasięg transportu mieszanki betonowej zależy od konstrukcji pompy, średnicy rurociągu, ciśnienia roboczego oraz konsystencji mieszanki.
Dominującym, najbardziej powszechnie stosowanym typem pomp są pompy tłokowe. Rozwiązania tych urządzeń, oferowane przez poszczególnych producentów, różnią się przeważnie szczegółami konstrukcyjnymi. Schemat działania systemu pomp dwucylindrowych (promocja 3 w 1).

. Mieszanka betonowa pobierana jest z kosza zasypowego, który jest stałym elementem pompy. Kosze mają wbudowane mieszadło zapewniające jednorodność podawanej mieszanki oraz sprawny transport betonu do cylindrów. Podczas gdy jeden z tłoków zasysa mieszankę z zasobnika i napełnia cylinder, drugi tłok wtłacza mieszankę do rurociągu.