Pokrycie blachą miedzianą

Blachy miedziane mają według PN-60/H-92710 grubość 0,5; 0,55; 0,6; 0,7; 0,8 i 0,9 mm przy szerokości fabrycznej 0,5 m, oraz grubości 1; 1,2 i 1,5 mm przy szerokości fabrycznej 0,7 m i długości 2 m. Odpowiednie do krycia dachów są arkusze 0,7 X 1,5 m przy grubości 0,55-f-0,6 mm.
Pokrycie z blachy miedzianej jest najtrwalszym z pokryć metalowych. Trwałość pokrycia wynosi 300 i więcej lat  (program na komputer).

W atmosferze czystej, pozbawionej wyziewów fabrycznych oraz dymów ze spalania węgla kamiennego zawierającego siarkę, miedź utlenia się na powierzchni, a następnie pod wpływem wody i dwutlenku węgla tworzy się patyna z uwodnionego węglanu miedzi CuCO:, • Cu(OH)2 o takim samym składzie chemicznym jak malachit (program na telefon). Towarzyszy temu zmiana barwy miedzianej, która początkowo ciemnieje, a po okresie 50 lat przechodzi w piękną, czystą, zieloną barwę malachitu.
Patyna powstaje prędzej od strony wiatru w miejscach otwartych, natomiast w miejscach mało przewiewnych lub takich, gdzie woda źle spływa — powierzchnia ulega zabrudzeniu, a patynowanie trwa dłużej; widać to np. na niektórych hełmach w Krakowie, które z jednej strony są czysto zielone, a z drugiej brudne (program egzamin ustny).

W miastach, gdzie w powietrzu unoszą się dymy z węgla kamiennego, blacha miedziana patynuje się znacznie dłużej, a jej barwa nie bywa czysto zielona, lecz brudna. Tam gdzie dymów tych oraz wyziewów kwaśnych jest dużo, blacha miedziana nie uzyskuje w ogóle barwy zielonej, bowiem na powierzchni powstają tylko tlenki miedzi (opinie o programie).
Blacha miedziana, stykająca się z jakimkolwiek innym metalem, w obecności wilgoci ulega zniszczeniu przez elektrolizę. Z tego też powodu wszelkie żabki i przylegające części powinny być tylko miedziane lub mosiężne. Gwoździe do przymocowania żabek mogą być stalowe ocynkowane (segregator aktów prawnych).

Rynny i rury spustowe także nie powinny być stalowe lub cynkowe, bowiem wtedy — oprócz zjawisk elektrycznych — zachodzą szkodliwe reakcje chemiczne, ponieważ gazy zawarte w powietrzu, rozcieńczone w wodzie deszczowej, rozpuszczają tlenek miedzi, który osadzając się na żelazie lub cynku staje się powodem powstawania dziur.
Z powodu wysokiej ceny pokrycia z blachy miedzianej i jej szczególnej deficytowości stosuje się ją tylko do najbardziej monumentalnych budowli. Wysoki ciężar właściwy miedzi wynoszący 8,9 (żelazo 7,85, cynk 7,2) przyczynia się do zwiększenia kosztu pokrycia.

Deskowanie pod blachą miedzianą

Deskowanie pod blachą miedzianą powinno być mocne i o dużej trwałości. Gwoździe w deskowaniu mogą być stalowe ocynkowane, główki gwoździ powinny być głęboko wbite w drewno.
Połączenia arkuszy w szwach prostopadłych do okapu — przeważnie na stojący rąbek podwójny, w szwach równoległych do okapu — na leżący rąbek podwójny. Gdy chodzi o wyraźniejsze zaznaczenie linii pochyłych szwów w dachu — można je wykonać na listwy.

Spadki przy pokryciach z blachy miedzianej z połączeniami na rąbki lub listwy — powyżej 0,20 (promocja 3 w 1).
Przy bardziej płaskich dachach połączenia nituje się na nity miedziane (o średnicy ok. 2 mm — co 5 cm), a następnie szwy się lutuje (lutowie z cyny i ołowiu w stosunku wagowym 1 :1). Miejsca lutowane muszą być przedtem starannie oczyszczone i wybielone kwasem solnym z cynkiem.