Połączenia na klej

Połączenia na klej W złączach na klej przeniesienie siły z jednego elementu na drugi odbywa się za pośrednictwem stwardniałej błony klejowej, pracującej na ścinanie. Złącza klejowe nie powodują miejscowych osłabień łączonych elementów i nie ma różnicy w pracy elementów klejonych i jednolitych. Poza tym złącza klejone pozwalają na utworzenie prętów złożonych o najkorzystniejszym przekroju, np. dwuteowym, oraz na zużytkowanie na nie drewna gorszych klas jakości w strefach, w których panują mniejsze naprężenia (program na komputer).

Jak już zaznaczono, w elementach klejonych stosuje się różne klasy drewna, w zależności od stref wytrzymałościowych, które ustala się wg normy PN-64/B-03150.
Nonna rozróżnia przekroje elementów zginanych i ściskanych, które dzielą się na trzy strefy jednakowej wysokości. Szczególną uwagę zwraca się na strefę rozciąganą w elementach zginanych. Najbardziej naprężone deski elementów zginanych wykonuje się z drewna klasy III.
Elementy klejone wykonuje się najczęściej z desek grubości 25—38 mm, jednakże zaleca się stosowanie desek o grubości nie przekraczającej 30 mm. Stosowanie desek cieńszych niż 25 mm podraża znacznie koszty wykonania, polepszając jednak wytrzymałość na ściskanie.

Maksymalna, dopuszczalna ze względów technicznych, grubość sklejanych desek nie może być większa niż 50 mm (trudności w uzyskaniu przy sklejaniu desek równomiernego docisku w spoinach klejowych). Grubość desek stosowanych na elementy wyginane nie powinna być większa niż 1/300 promienia krzywizny, jednak w świetle nowszych badań można ten warunek złagodzić, stosując deski o grubości 1/200 r (program na telefon).
Styki elementów o osi prostej w strefie ściskanej, z wyjątkiem skrajnych desek, wykonuje się do czoła. Styki rozciągane (w elemen tach rozciąganych i w strefie rozciąganej belek zginanych) wykonuje się na styk skośny o nachyleniu 1 :10, który zapewnia pracę elementów sklejanych jako jednolitych. Według normy niemieckiej rozstaw styków ściskanych nie może być mniejszy niż 50 cm oraz w przekroju nie może być więcej niż jeden styk ściskany.

Według PN-64/B-03150 liczba styków w jednym przekroju nie powinna być większa niż 25°/o ogólnej liczby desek przekroju, a w strefie rozciąganej belek zginanych, na wysokości 0,15 H, dopuszczalny jest tylko jeden styk.
Grube elementy łączy się na styki klinowe. Klejenie desek pod kątem, z powodu niejednakowego skurczu drewna w kierunku poprzecznym i podłużnym, powoduje dodatkowe naprężenia tnące w spoinie i z tego względu do tego rodzaju konstrukcji należy stosować deski szerokości od 8 do 15 cm, w zależności od rodzaju elementu i wielkości kąta ostrego między elementami.
Elementy klejone oblicza się jak jednolite, z uwzględnieniem współczynnika zależnego od kształtu i wymiarów przekroju (program egzamin ustny).

Zależnie od warunków eksploatacji stosuje się kleje kazeinowe, kazeino- wo-cementowe (częściowo wodoodporne) oraz kleje wodoodporne z żywic syntetycznych (kleje fenolowo-formaldehydowe, mocznikowoformaldehydowe, melaminowe, rezorcynowe i niektóre inne). Zwraca się uwagę, że żywotność żywic lub klejów zwykle nie przekracza trzech miesięcy. Klejenie wykonuje się na zimno, w średnich temperaturach, i na gorąco, a mechaniczne nanoszenie kleju wykonuje w warsztatach za pomocą maszyny do klejenia z walcami gumowymi. Kleje powinny zapewniać wytrzymałość szwu klejowego nie mniejszą niż samego drewna, a poza tym dla drewna sosnowego w stanie suchym nie mniejszą niż 60 kG/cm2, i 40 kG/cm2 — w stanie wilgotnym (po 24 godzinach moczenia). Dla dreu dębowego wytrzymałość wynosi odpowiednio 80 i 55 kG/cm2 (opinie o programie).
Wytrzymałości szwu klejowego na rozciąganie prostopadle do wierzchni szwu nie uwzględnia się w obliczeniach.

Klejenie powinno odbywać się pod ciśnieniem o wielkości 34-6 kG/cm:. a nawet więcej, w zależności od rodzaju użytego kleju. Ciśnienie może byd wywołane ujęciem sklejanych elementów w zaciski stalowe (w odstępach j co 40-4-60 cm), za pomocą pras hydraulicznych, a nawet przy pomocy gwoździowania (dla konstrukcji małych rozpiętości).
Przy zastosowaniu złączy klinowych, oprócz docisku prostopadłego do spoiny klejowej, dochodzi jeszcze docisk podłużny, o wielkości 64-30 kG/cm2 (segregator aktów prawnych).

Złącza klinowe

Przy zastosowaniu złączy klinowych, oprócz docisku prostopadłego do spoiny klejowej, dochodzi jeszcze docisk podłużny, o wielkości 64-30 kG/cm2.
Elementy sklejane na zimno trzyma się w zaciskach, w zależności od użytego kleju, od 4 do 24 godzin: w metodzie Imperkol (klejenie w gorącym ośrodku oleistym) — do 3 godzin, a w metodzie na gorąco, w polu wielkiej częstotliwości — poniżej godziny (promocja 3 w 1).

Czas dojrzewania spoiny klejonej trwa od 8 do 24 godzin, po którym to czasie sklejony element może być poddany dalszej obróbce (np. struganiu).
Praca konstrukcji klejonej pod pełnym obciążeniem może odbywać się nie wcześniej niż po 24-10, a nawet 14 dniach po zakończeniu prasowania, w zależności od użytego kleju i temperatury dojrzewania (nie mniej niż + 15°C).