Połączenia sztywne

Połączenia sztywne stosuje się przede wszystkim w budynkach wielokondygnacyjnych. Tworzy się je przez zakotwienie zbrojenia podporowego płyt w wieńcu żelbetowym. Rzadko spotyka się połączenia płyt przez zespawanie prętów zbrojenia wystającego z płyt i ścian. Sposoby połączenia płyt stropowych ze ścianami stosowane w budynkach wielkoblokowych oraz wielkopłytowych realizowanych wg systemu W-70 i systemu szczecińskiego (program uprawnienia budowlane na komputer).

Długość oparcia płyt na ścianach zewnętrznych i wewnętrznych wynosząca 5-r-10 cm zależy od rozpiętości między podporami, sposobu oparcia i rodzaju materiału, z jakiego wykonana jest podpora.
W budynkach szkieletowych nie stosuje się zaprawy cementowej pod płytami na podporach, które stanowią bloki żelbetowe. Połączenie płyt stropowych systemu W-70 na ryglu szkieletu stosowane w systemie budownictwa SBO. Po ułożeniu płyt na belkach w powstałej bruździe montuje się pręty podłużne, przewlekając je przez pętle wystające z płyt i belek, a następnie bruzdę wypełnia się betonem.
W budynkach przemysłowych ze stropami z prefabrykowanych płyt żebrowych połączenia płyt na ryglach szkieletu wykonuje się przez zespawanie prętów lub przyspawanie ich do marek osadzonych w ryglach.

Stropy między pomieszczeniami w budynkach powinny mieć jak najmniejszą grubość, wystarczającą jednak do przeniesienia obciążeń oraz ze względu na ugięcie. Grubość stropu ułożonego między pomieszczeniami, w których występuje taka sama temperatura lub różniąca się o kilka stopni, przyjęta ze względów konstrukcyjnych jest wystarczająca i ze względów termicznych. W razie występowania z jednej strony stropu temperatury ujemnej należy go ocieplić w celu zabezpieczenia przed przemarzaniem.

W budownictwie wodnym ocieplanie stropów jest konieczne tylko w niektórych budynkach (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Należą do nich budynki przeznaczone do obsługi budowli wodnych lub pomieszczenia budowli, w których znajdują się szatnie i umywalnie, pomieszczenia do spożywania posiłków itp.
Ocieplenie stropów jest konieczne w loggiach i wykuszach budynków, w stropach nad piwnicami, bramami, przejazdami, nad ostatnim piętrem i w stropodachach.
W stropodachach nad wykuszami, loggiami, przejazdami i bramami warstwę ocieplającą umieszcza się pod stropem (uprawnienia budowlane).

Dźwięki materiałowe

W stropach wykonanych metodami tradycyjnymi (np. Kleina, Akermana, DZ-3) umieszcza się pod spodem pręty z cienkiej stali zbrojeniowej, do których podwiesza się ocieplenie, a następnie tynkuje (program egzamin ustny).
W stropach żelbetowych monolitycznych i prefabrykowanych warstwę ocieplającą umieszcza się w deskowaniu lub w formie elementu, aby po stwardnieniu betonu dobrze do niego przylegała.
W wypadku ocieplania stropu istniejącego warstwę ocieplającą mocuje się przez przykręcanie śrubami do wstrzelonych w beton „dybli” z gwintem.

Wieńce we wszystkich typach stropów żelbetowych należy ocieplić (opinie o programie). Warstwę ocieplającą umieszcza się w deskowaniu wieńca przed wylaniem betonu, podobnie jak przy ocieplaniu stropów żelbetowych.
Dźwięk jest zjawiskiem fizycznym powstającym wskutek drgań mechanicznych ośrodka sprężystego. Ośrodek ten powoduje powstawanie fal dźwiękowych, które rozchodzą się w otoczeniu (powietrzu, cieczy, ciałach stałych).

W budownictwie uwzględnia się dźwięki powietrzne i materiałowe (segregator aktów prawnych). Dźwięki powietrzne powstają w powietrzu, np.: mowa ludzka, muzyka, szum morza, grzmoty itp. Dźwięki materiałowe powstają w ośrodku stałym, np. w ścianach lub stropach budynku wskutek drgań wywołanych wstrząsami lub uderzeniami. Wstrząsy mogą być wywołane np. przejazdem tramwaju lub pociągu, a uderzenia np. chodzeniem po stropie.

Dźwięki materiałowe spowodowane uderzeniami (kucie, chodzenie po stropie itp.) i najczęściej występujące w budynkach nazywa się dźwiękami uderzeniowymi. Dźwięki te powstające w elementach budynku mogą być przez nie wy promieniowane w powietrze i docierające do ucha jako dźwięki powietrzne (promocja 3 w 1).