Polaryzacja anodowa

Ochronę przed korozją można więc osiągnąć przez obniżenie potencjału metalu do wartości odpowiadających obszarowi III. Jest to tzw. ochrona katodowa. Do zabezpieczenia przed korozją można wykorzystać również obszary pasywacji obszaru II i zakreskowane pole w obszarze I. Ponieważ tutaj, ogólnie biorąc, następuje podwyższenie potencjału, taka metoda nazywa się ochroną anodową (program uprawnienia budowlane na komputer).

Skuteczność i zakres ochrony anodowej mogą być ustalone jedynie na podstawie analizy odpowiednich wykresów gęstości prądu w zależności od potencjału. Dla rozpatrywanego przypadku żelaza w roztworze H₂S0₄ ochronę anodową, a właściwie znaczne ograniczenie korozji, można osiągnąć przy uzyskaniu potencjału U„ w granicach 900-M500 mV, natomiast przy mniejszych lub większych wartościach potencjału prąd korozyjny będzie miał bardzo wysokie wartości (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Przy analizie procesów korozyjnych bardzo istotne znaczenie mają zjawiska polaryzacji i depolaryzacji. Jak wiadomo, korozja elektrochemiczna polega na przepływie prądu elektrycznego powstającego w wyniku istnienia różnicy potencjałów między elektrodami ogniwa korozyjnego. Po zamknięciu obwodu potencjały elektrod, przez które przepływa prąd, różnią się od potencjałów początkowych i występuje zmniejszenie siły elektromotorycznej ogniwa (uprawnienia budowlane). To obniżenie początkowej wartości potencjałów, powodujące zmniejszenie natężenia prądu korozyjnego, a zatem i zmniejszenie szybkości korozji, nazywa się polaryzacją.

Kiedy potencjał katody staje się bardziej ujemny, występuje polaryzacja katodowa, a przy bardziej dodatnim potencjale anody - polaryzacja anodowa. Każde działanie zmniejszające polaryzację nazywa się depolaryzacją (anodową lub katodową), zwiększa się przy tym szybkość procesów korozyjnych (program egzamin ustny).

Zjawiska polaryzacji

Polaryzacja anodowa powstaje, gdy szybkość procesu anodowego (przechodzenie jonów do roztworu) nie nadąża za szybkością odprowadzania jonów (nadnapięcie jonizacji metalu) albo wskutek niedostatecznej szybkości odprowadzania jonów metalu w głąb roztworu, co powoduje wzrost stężenia tych jonów w obszarze przyanodowym jest to polaryzacja stężeniowa (opinie o programie). Usunięcie produktów reakcji anodowej nazywa się depolaryzacją anody; sprzyja jej mieszanie roztworu, wytrącanie się produktów korozji w postaci osadu oraz tworzenie się związków kompleksowych. Polaryzacja anody może być również spowodowana tworzeniem się na powierzchni metalu warstw pasywnych, co hamuje proces jonizacji metalu.

Polaryzacja katodowa przesunięcie potencjału katody w kierunku ujemnym może być spowodowana zbyt małą szybkością procesów elektrochemicznych przebiegających na katodzie albo zbyt małą szybkością doprowadzania do katody cząstek biorących udział w depolaryzacji jej powierzchni. gdzie depolaryzatorem jest tlen rozpuszczony w elektrolicie; jest to tzw. korozja z depolaryzacją tlenową lub krócej korozja dorowa (segregator aktów prawnych).

Zjawiska polaryzacji muszą być też uwzględniane przy rozpatrywaniu potencjałów korodowanego metalu. Występuje więc tutaj potencjał spoczynkowy (stacjonarny), czyli potencjał metalu ustalający się w środowisku korozyjnym bez zewnętrznej polaryzacji, oraz potencjał dynamiczny, czyli potencjał wymuszonej polaryzacji. Istotne jest również pojęcie przesunięcia potencjału, czyli różnica potencjałów określająca stopień katodowego lub anodowego spolaryzowania.

Przebieg każdej reakcji elektrochemicznej, a więc i korozji, może być opóźniony przez inhibitory lub przyspieszony przez stymulatory. Inhibitujące lub stymulujące oddziaływanie dowolnego czynnika może być zależne od wartości potencjału lub stężenia (promocja 3 w 1). Wykazano np. podczas badań elektrody żelaznej nie pokrytej warstwami ochronnymi, że reakcje anodowe są stymulowane przez absorbowane jony OH", zaś inhibitowane przez jony Cl". Natomiast w wodach naturalnych i glebie działanie jest odwrotne, ponieważ ze wzrostem wartości pH wzrasta inhibitujące działanie tworzących się warstw ochronnych, które z kolei mogą być niszczone przez chlorki.