Polikondensacja

Polikondensacja obejmuje procesy, w których z dwóch lub więcej cząsteczek substratów powstaje nowy związek o wyższym ciężarze cząsteczkowym z jednoczesnym wydzieleniem produktu ubocznego, jak H2O, HC1 itp.
Charakterystyczną cechą polikondensacji jest to, że proces ten przebiega stopniowo, może być w dowolnym stadium przerwany, a po usunięciu czynników hamujących przebiega dalej do momentu osiągnięcia równowagi reakcji (program uprawnienia budowlane na komputer).
W zależności od szeregu czynników (zdolności do kondensacji składników, stosunku ilościowego, charakteru środowiska, temperatury oraz czasu polireakcji) można uzyskać różne stadia kondensacji, dające produkty o różnym ciężarze cząsteczkowym, różnej konsystencji i rozpuszczalności.

Produkty uzyskane w pierwszych stadiach kondensacji stanowią materiał wyjściowy do wyrobu klejów, lakierów, środków impregnacyjnych, tworzyw konstrukcyjnych i piankowych (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Dalsza kondensacja prowadzi do powstawania produktów o budowie przestrzennej (trójwymiarowej), nietopliwych, nierozpuszczalnych.

Polimeryzacja polega na otrzymywaniu związków wielkocząsteczkowych z mniejszych podstawowych cząsteczek mających wiązanie wielokrotne. W odróżnieniu od polikondensacji polimeryzacja przebiega bez zmiany składu substancji wyjściowych, to znaczy, że ciężar cząsteczkowy polimeru jest wielokrotnością ciężaru cząsteczkowego monomeru. Przyłączenie następuje na skutek otwarcia podwójnego lub potrójnego wiązania i utworzenia rodnika, który kolejno łączy się z następnym, dając polimer.

W zależności od doboru jakościowego i ilościowego monomerów, od warunków prowadzenia procesów (czas, temperatura), od użytych katalizatorów, inhibitorów, regulatorów, moderatorów otrzymuje się produkty o różnym stopniu polimeryzacji, różnej strukturze geometrycznej, różnej wartości energii kohezji i co za tym idzie o różnych własnościach fizycznych i mechanicznych (uprawnienia budowlane).
Odmianę polimeryzacji stanowi kopolimeryzacja. Polega ona na polimeryzacji dwóch różnych monomerów. Przez odpowiedni dobór monomerów można otrzymać produkt o pożądanych własnościach.

Ciężar objętościowy

Obok tworzyw otrzymywanych drogą omówionych polireakcji istnieje grupa tworzyw uzyskiwanych przez modyfikację naturalnych związków wielkocząsteczkowych (tworzywa półsynte- tyczne). Tą drogą uzyskuje się pochodne celulozy, kauczuku naturalnego, pochodne białka (program egzamin ustny).
W zależności od warunków przechodzenia ze stanu plastycznego w stan twardy rozróżniamy dwa rodzaje żywic syntetycznych.
Żywice termoplastyczne, które miękną pod wpływem ciepła i twardnieją po ochłodzeniu; reakcja jest odwracalna teoretycznie nieskończoną ilość razy.
Zmiany stanu skupienia żywic termoplastycznych są natury fizycznej (opinie o programie).

Spośród żywic termoplastycznych znalazły zastosowanie w technice budowlanej polietylen, poliwinyle, polichlorek winylidenu, polistyren, poliakrylany, pochodne celulozy, polikumaron, poliinden, steelon, nylon i nieusieciowane elastyki.
Przy formowaniu żywic termoplastycznych możliwe jest ponowne użycie odpadków. Niezbędne jest natomiast ścisłe przestrzeganie temperatury użytkowania.
Żywice termoutwardzalne, które twardnieją nieodwracalnie pod wpływem temperatury w czasie formowania; przejście ze stanu plastycznego w stan twardy zachodzi tu dzięki procesowi dalszej kondensacji. Jest to proces nieodwracalny, natury chemicznej i prowadzi do utworzenia cząsteczki o budowie przestrzennej (segregator aktów prawnych).

Z tej grupy tworzyw sztucznych w technice budowlanej stosuje się: fenoplasty, aminoplasty, poliestry, galalit, poliuretany, usieciowane elastyki.
O przydatności tworzyw syntetycznych dla budownictwa decydują następujące ich własności.

Charakterystyczną cechą tworzyw syntetycznych jest ich niski ciężar objętościowy, zawarty w granicach 0,9-l,6, podczas gdy ciężar tradycyjnych materiałów budowlanych, z wyjątkiem drewna, wynosi powyżej 2. Jeszcze niższymi ciężarami objętościowymi odznaczają się tworzywa o strukturze porowatej, stosowane jako materiały izolacyjne; np. tworzywo mocznikowo-formaldehydowe o C0 = 0,015 jest 12 razy lżejsze od korka (promocja 3 w 1).