Pompy zasilające

Urządzenie do pneumatycznego transportu cementu składa się z pompy zasilającej, stalowego rurociągu transportującego o średnicy 150-r-200 mm, cyklonów z filtrami, stacji sprężarek i przyrządów do regulacji automatycznej. Pompy zasilające dzieli się na ślimakowe i komorowe (program uprawnienia budowlane na komputer). Ślimakową pompę powietrzną ustawia się zwykle pod silosem, z którego cement przesypuje się pod własnym ciężarem do komory odbiorczej pompy, następnie zostaje porwany przez ślimak i skierowany do komory mieszania.

Do tejże komory przez dyszę doprowadza się sprężone powietrze dla spulchnienia cementu i przekształcenia go w pulpę powietrzno-cementową. Pulpę przesyła się rurociągiem na odległość do 30 m. Wydajność takich pomp przy średnicach ślimaka od 100 do 250 mm wynosi od 10 do 150 t/h. Główną zaletę ślimakowych pomp powietrznych stanowią ich niewielkie wymiary gabarytowe i ciężar, co daje możliwość ich stosowania w ciasnych pomieszczeniach, zagłębionych studzienkach i w urządzeniach przesuwnych.

Pompa powietrzna komorowa jest agregatem o działaniu cyklicznym. Jest to hermetycznie zamknięta komora o pojemności od 2 do 5 m³ w zależności od wydajności. Do komory po załadowaniu jej cementem doprowadza się sprężone powietrze o ciśnieniu 3-P5 at, które wyciska cement z komory i transportuje go rurociągiem. Odległość transportowania cementu za pomocą tej pompy osiąga 200 m w linii poziomej i do 40 m w pionie (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

W związku z cykliczną pracą pompy komorowej można dla urządzenia o dużej wydajności zalecić łączenie w pary dwóch pomp, zapewniając dzięki automatycznemu przełączaniu komór bezustanne doprowadzanie cementu. Wydajność pomp dwukomorowych wynosi od 10 do 100 t/h. Wyższość pomp komorowych nad pompami ślimakowymi jest ta, że nie mają obracających się mechanizmów i specjalnego silnika do doprowadzania cementu do rurociągu; zużycie energii elektrycznej jest w ich przypadku znacznie mniejsze (o 30%). Mają jednak duże wymiary (wysokość do 4 m) i duży ciężar; poza tym trzeba spulchniać powietrzem skawalony cement, co ogranicza nieco możliwość ich stosowania (uprawnienia budowlane).

Wydajność podnośnika powietrznego

Obecnie dość często stosuje się powietrzno-pneumatyczne przewożenie cementu. Właściwością tego sposobu jest wyższe stężenie cementu w transportowanej mieszance cementowo-powietrznej w porównaniu ze sposobem pneumatycznym. Odpowiednio do tego zmniejsza się kilkakrotnie zużycie powietrza i właściwe zużycie energii elektrycznej i jednocześnie znacznie wzrasta współczynnik pracy użytecznej urządzenia (program egzamin ustny).

Dobre w pracy okazały się podnośniki powietrzno-pneumatyczne o działaniu ciągłym. Składają się one z zasobnika (komory odbiorczej), szybkobieżnego ślimaka, komory mieszania, silnika elektrycznego i przewodu do przesyłania cementu. Cement z zasobnika doprowadza się podajnikiem ślimakowym do górnej części komory mieszania, przedzielonej na wysokości na dwie części przegrodą z porowatej wielowarstwowej tkaniny przepuszczającej powietrze. Do dolnej części komory doprowadza się sprężone powietrze pod ciśnieniem 2-3 at (opinie o programie). Cement napowietrza się, uzyskuje dobrą ruchliwość i w postaci pulpy cementowo-powietrznej przechodzi do rurociągu transportowego (segregator aktów prawnych).

Wydajność podnośnika powietrznego wynosi zwykle od 30 do 100 t/h. Wysokość podnoszenia cementu do 25, a nawet 30 m, a zasięg transportu w linii poziomej - do 200 m. Podnośniki powietrzne należy stosować do załadowywania silosów cementem w przypadku, kiedy urządzenia odbiorcze obliczone są na nadejście cementu w wagonach zasobnikach lub przy korzystaniu z wyładowarek o działaniu ssącym, przy których możliwości podnoszenia cementu są jednak ograniczone. Podnośniki powietrzne można z powodzeniem Stosować również przy bezpośrednim transporcie cementu do zasobników betonowni, kiedy zasięg przewozu nie przekracza 100-150 m (promocja 3 w 1).