Poprzeczny ustrój nośny hal

Przy takim schemacie powstaje wielonawowy układ hali obsługowej, w której część rewizyjna jest usytuowana w osobnej nawie, przy czym kanały (2-3 w układzie równoległym) pozwalają na przegląd bądź całej jednostki trój członowej, bądź kilku naraz elektrowozów; część naprawcza, położona w sąsiedniej nawie, jest wyposażona w jeden kanał o pełnej długości jednostki trójczłonowej oraz 2 kanały krótsze, przeznaczone dla remontu elektrowozów (program uprawnienia budowlane na komputer). Dalsze nawy hali służą jako pomieszczenia warsztatowe i usługowo-zaopatrzeniowe. Przekroje uniwersalnej hali elektrowozowni.

Pod względem konstrukcyjnym hale elektrowozowni stanowią jednokondygnacjowe wielonawowe (minimum 2) sztywne układy ramowe żelbętowe składające się ze słupów, zamocowanych w łączących je ławach żelbetowych oraz z rygli pośrednich i górnych. Ławy fundamentowe pracują jako belki kotwiące, niosące równocześnie ściany (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Poprzeczny ustrój nośny hal stanowią dźwigary struno- lub kablobetonowe prefabrykowane, połączone przegubowo ze słupami, na których mogą wspierać się również i belki podsuwnicowe. Pokrycie hal stanowią przeważnie płyty żebrowe żelbetowe z elementów prefabrykowanych (np. panwiowe), w których umieszcza się konstrukcje świetlików z kształtowników metalowych lub z prefabrykowanych kształtek strunobetonowych.

Wszystkie elementy konstrukcji pomocniczych i wyposażenia hal, jak płyty gzymsów, nadproża, okna i słupki ścian rozdzielczych są prefabrykatami typowymi, wykonywanymi wg katalogów elementów betonowych, żelbetowych, strunobetonowych i kablobetonowych opracowanych przez Biuro Studiów i Projektów Typowych Budownictwa Przemysłowego.
Przy projektowaniu kanałów rewizyjnych przyjmuje się, że na odcinku 3 m długości kanału mieszczą się 2 osie elektrowozu po 22 T (uprawnienia budowlane).

Przy określaniu wymiarów fundamentów słupów i ław sąsiednich konstrukcji nośnych uwzględnia się również wpływ urządzeń wyposażeniowych, podnośników, stosowanych przy rewizji i wymianach zestawów kołowych, oraz kozłów oporowych na belkach podsuwnicowych i końcach torów na kanałach rewizyjnych, liczonych na energię kinetyczną niszczoną na zderzakach i wywołującą dodatkowe siły poziome (program egzamin ustny).

Ustroje statyczne hal

Ostatnio budowane motowozownie wykonywane są w większości przypadków o konstrukcji żelbetowej z szerokim zastosowaniem prefabrykacji. Z uwagi na zagospodarowanie przestrzeni roboczej wydziela się ze względów technologicznych następujące części motowozowni: przeglądową, obsługową (mycie, zaopatrzenie), warsztatowo-naprawczą oraz usługową (opinie o programie).

Konieczność takiego podziału wpływa na rozwiązania konstrukcyjne zespołów budynków motowozowni; tworzą je niezależne (zdylatowane) ustroje statyczne hal, składające się z zamocowanych w kielichowych stopach fundamentowych słupów prefabrykowanych, głowice których połączone są przegubowo-sprężyście ze sztywnymi rozporami dźwigarów dachowych. Moduł rozstawu slupów podporowych wynosi 6 m niezależnie od konstrukcji słupów (segregator aktów prawnych).

Długość hal wynosi w związku z tym 60, 66 i 72 m w zależności od liczby obsługiwanych jednostek, przewidzianej w procesie technologicznym. Szerokość hal wynika z przewidywanego wyposażenia i wynosi: w części przeglądowej 15 (18), 21 lub 24 m, warsztatowo-naprawczej 18, 21 lub 24 m i obsługowej 15 m (w przypadku rozwiązania o konstrukcji słupowo-rozporowej) oraz 7,5 do 10 m (w przypadku stosowania konstrukcji wspornikowej opartej na ścianie murowej); część usługowa zazwyczaj jest połączona z częścią administracyjną, w związku z czym wykonuje się ją jako konstrukcję szkieletową
lub mieszaną wielokondygnacjową, oddzieloną dylatacją od pozostałych hal (promocja 3 w 1)..

Wysokość hal zależy od wyposażenia; hale bez suwnic posiadają minimalną wysokość 4,80 m, z suwnicami 11-^12,60 m (w zależności od typu suwnicy), przy czym minimalne wzniesienie suwnicy nad główką szyny wynosi 7,20 m.