Poszycie płyt

Do nich mocowane są dźwigarki za pomocą specjalnych uchwytów. Stalowe rygle nadają sztywność płycie. Przejmują siły parcia mieszanki betonowej z poszycia oraz dźwigarków i przekazują na kotwy DW.
Poszycie płyt stanowi sklejka wielowarstwowa. Rodzaj użytej sklejki zależy przede wszystkim od żądanego wykończenia powierzchni betonu oraz dostępnych środków finansowych (program uprawnienia budowlane na komputer).

Może to być specjalna sklejka wielowarstwowa zapewniająca otrzymanie gładkiego betonu elewacyjnego, powierzchni betonu o strukturze drewna, a także poszycie wielokrotnego użycia (ekonomiczne). W tego typu deskowaniach istnieje możliwość szybkiej wymiany płyt poszycia.
Dokładny montaż części składowych: dźwigarków drewnianych, rygli stalowych oraz poszycia jest podstawowym warunkiem uzyskania równej, wysokiej jakości powierzchni betonowanej ściany i optymalnego funkcjonowania deskowania nośnego. Montaż płyt może odbywać się na placu budowy lub w serwisie montażowym danego producenta (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Łączenie płyt odbywa się przy użyciu perforowanych płaskowników - łączników belek kotwiących. Łączniki licują łączone płyty i wyrównują małe niedokładności montażowe. Szereg podłużnych otworów w ryglach kotwiących i łącznikach umożliwia bezstopniowe i szczelne dociągnięcie styków płyt. Poniżej podano sposób łączenia elementów na przykładzie rozwiązania stosowanego w deskowaniach - jest ono charakterystyczne również dla innych producentów deskowań (uprawnienia budowlane).

Do łączenia potrzebny jest tzw. łącznik belek, cztery kliny oraz młotek ciesielski. Łącznik umieszcza się wewnątrz belek kotwiących i zamocowuje się za pomocą klinów. Kolejność mocowania, umieszczania klinów. Tak wykonane złącze jest odporne na naprężenia ściskające i rozciągające, ponadto usztywnia całą konstrukcję. Poszczególne systemy deskowań mają w swoim zestawie także wyrównujące nakładki, które uzupełniają niemodularne wymiary ścian.

Kształtowanie naroży

Konstrukcję narożnika zewnętrznego i wewnętrznego deskowania dźwigarkowego. Podobne rozwiązania, z niewielkimi zmianami konstrukcyjnymi, stosowane są w innych systemach deskowań dźwigarkowych (program egzamin ustny).
Narożnik zewnętrzny kształtuje się za pomocą: 1 - napinacza uniwersalnego kątowego, 2 - pręta kotwowego, 3 - bolca łączącego, 4 - usztywnienia pasa. Zakres stosowania narożnika a = 40° 50°.
Do prostopadłego formowania narożnika wewnętrznego stosuje się rygle narożne.

Przedstawiono jedną z częściej używanych wersji rygla narożnego - wykonanego z elementów stalowych (ceowników tego samego typu, z jakich wykonane są rygle. Tak zaformowany narożnik jest konstrukcją sztywną i zapewnia dokładność wymiarową (opinie o programie). Przy kształtowaniu prostopadłych narożników znormalizowane części deskowania nośnego umożliwiają znalezienie optymalnego rozwiązania.
Naroża ostrokątne i rozwartokątne budynków kształtuje się według rozwiązań zaproponowanych w danym systemie deskowań. Na przykład do formowania naroża zewnętrznego korzysta się z uniwersalnego napinacza kątowego - podobnie jak przy narożniku prostopadłym (segregator aktów prawnych).

Do ukształtowania narożnika wewnętrznego proponuje się trzy możliwości:
a) z nakładką przegubową,
b) z półnakładką,
c) z ryglem kątowym (zespawanym ryglem kotwowym służącym do tworzenia stabilnych elementów narożnych).

W celu osiągnięcia zamierzonej wysokości deskowania często zachodzi potrzeba piętrowego nakładania elementów: ustawiania jednego na drugim, nadstawiania płyt. W tym celu stosuje się metalowe łączniki nadstawcze, nazywane także nakładkami stykowymi (promocja 3 w 1). Dwa dźwigarki drewniane ustawione nad sobą łączy się dwiema nakładkami. Nakładki połączone są zazwyczaj czterema śrubami. W ten sposób zostaje tworzony pojedynczy dźwigarek zdolny przenosić naprężenia ściskające, rozciągające jak również moment zginający.