Potrzebne zbrojenie wgłębne

Potrzebne zbrojenie wgłębne oblicza się oddzielnie dla każdej siły, przyjmując wysokość h_:l zastępczego bloku równą podwójnej odległości siły od najbliższej krawędzi lub od najbliższej linii podziałowej, zależnie od tego, która odległość jest mniejsza (program uprawnienia budowlane na komputer). Tym samym blok zastępczy jest największym blokiem symetrycznym względem osi działania siły, mieszczącym się w obrębie danej warstwy. Dla jednej siły przyłożonej mimośrodowo podana reguła upraszcza się: nie ma linii podziałowych, a wysokość zastępcza h_z równa jest podwójnej odległości od bliższej krawędzi. Obliczenie zbrojenia przebiega jak dla przypadku podstawowego, tylko w miejsce h należy wprowadzić wysokość zastępczą h_z (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Ten uproszczony sposób jest tym bliższy rzeczywistości, im bardziej równomierny jest rozkład sił na czole belki. Najwygodniejsze i najoszczędniejsze rozwiązanie otrzymuje się dla w pełni równomiernego rozkładu: dla n jednakowych sił N_y należy podzielić wysokość bloku podporowego na n jednakowych warstw i w środku każdej usytuować zakotwienia. Wystarczy wówczas obliczyć zbrojenie dla jednej siły i zastosować je na całej wysokości bloku podporowego (uprawnienia budowlane).

Ten sam sposób obliczania zbrojenia nadaje się dla zakotwień hakowych biernych, pogrążonych w betonie i z reguły uzwojonych zbrojeniem spiralnym (rys. 6-15). Spirala zwojąca obejmuje rdzeń betonowy wysokości w i średnicy d, mierzonej w osiach drutu zwojącego. Według Leon- hardla [151 można przyjąć, że docisk przekazywany jest w płaszczyźnie odległej o 0,4 w od podstawy rdzenia na kwadratowej powierzchni o boku a = 1,2 d_T (program egzamin ustny).

Zbrojenie wgłębne

Przypadkiem podstawowym są dwie jednakowe siły N_y przyłożone do czoła bloku podporowego w sąsiedztwie górnej i dolnej krawędzi. Układ zbrojenia strefy zakotwień (opinie o programie). Siatki zbrojenia konstruuje się z drutów gładkich lub żebrowanych średnicy do 8 mm, rozstawionych nie gęściej niż co 50 mm. W konstrukcjach o dużych wymiarach można w razie potrzeby stosować grubsze pręty (do 12 mm). Jeżeli przez oczka siatki nie mają przechodzić cięgna sprężające, to siatka może być zgrzewana (siatka 4). W przeciwnym razie wygodniej jest budować siatkę z wężyków o gałęziach pionowych (wężyk 1) i poziomych (wężyk 2). Pozwala to montować siatki zbrojenia poprzecznego po wytrasowaniu cięgien, a także lokować wężyki pionowe i poziome w różnych przekrojach, gdy wynika to z obliczeń (segregator aktów prawnych).

Zbrojenie wgłębne jest to najczęściej jedna lub dwie siatki. Zbrojenie przyczołowe składa się również z jednej lub dwóch siatek, zależnie od geometrycznego ukształtowania czoła belki. Pod każdą płytką dociskową powinny przebiegać dwa pionowe i dwa poziome pręty siatki. Za minimalne zbrojenie konstrukcyjne można uznać jedną siatkę przyczołową i jedną wgłębną z drutu średnicy 6 mm co 8 cm.

Blok podporowy powinien być zbrojony przy obydwu powierzchniach bocznych prętami poziomymi 9 w odstępach w pionie do 40 cm, a także strzemionami dwu- lub czterociętymi, zależnie od szerokości przekroju. Część prętów zbrojenia podłużnego wypuszcza się z czoła belki i zagina w płaszczyznach poziomych, co chroni przed odpadaniem warstwy zaprawy lub betonu pokrywającego zakotwienia (promocja 3 w 1).

Same zakotwienia rozmieszcza się możliwie równomiernie na czole belki, pozostawiając między krawędzią zakotwienia a najbliższą krawędzią betonu odstęp co najmniej 30 mm. Odstępy w świetle między zakotwieniami powinny umożliwiać swobodne ułożenie mieszanki betonowej. Oś zakotwienia powinna być usytuowana dokładnie na przedłużeniu osi kabla i na rysunku konstrukcyjnym należy podać odpowiednie kąty nachylenia. Konstrukcja siatek przyczołowych wymaga modyfikacji w razie zakotwień wyposażonych w spirale zwojące beton w strefie docisku oraz zakotwień umieszczonych w głębokich wnękach.