Powierzchnia deskowania

Rozciągania powstające w przegubie przejmują w słupie płaskie siatki rozstawione co 20 cm licząc po obwodzie okręgu koła wpisanego w przekrój pionowy słupa, każda siatka składa się z 4 warstw po 13 0 20 mm. W fundamencie zastosowano takie same siatki rozstawione co 40 cm. Na całą konstrukcję zużyto 1200 m³ betonu o wytrzymałości 260 kG/cm² (po 90 dniach) oraz 150 t różnej stali. Zastosowano stal zbrojeniową typu Tor o naprężeniu dopuszczalnym 21 kG/mm². Powierzchnia deskowania wynosiła 15 000 m² (program uprawnienia budowlane na komputer).

W celu zaoszczędzenia drewna na deskowanie stosowano je kilkakrotnie przy poszczególnych elementach. Ściany zbiornika wykonano przez torkretowanic. Okazało się, że wykonanie ścianek o grubości 10 cm jest dosyć uciążliwe i szczelność ich nie była całkowicie zadowalająca. Utrudniona była również pielęgnacja betonu, wobec czego dopiero po 90 dniach zdecydowano się na próbne napełnienie zbiornika (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

W ostatnich latach (od 1953 r.) wprowadzono wieże wodne o pojemności 120-U300 m³ i wysokości 10-20 m montowane z elementów żelbetowych (wieża) i stalowych (zbiornik). Konstrukcja nośna składa się z elementów trójkątnych (po 10 szt. w jednym poziomie) łączonych za pomocą spawania wypuszczonych wkładek i zabetonowania monolitycznymi węzłami. Elementy typowe o 3 rozmiarach (ih = 3,20, h = 3,60 i h = 4,00 m) pozwalają na wykonanie wieży o żądanej wysokości i średnicy (uprawnienia budowlane). Dla uzyskania poszerzenia wieży ku dołowi, elementy rozsuwa się między sobą na szerokość 10-32 cm. Górną część obwodu wieży zamyka się prefabrykowanymi belkami wieńcowymi. Do prefabrykatów zastosowano beton marki 200 kG/cm².

Stalowy zbiornik na wieży

Stalowy zbiornik na wieży składa się z walcowej ściany pionowej oraz z dna złożonego z 10 segmentów. Segmenty te w dolnej części tworzą stożkowe powłoki odcinkowe, pochylone do środka dla spływu wody, w górnej odcinek ściany stożkowej. Dach wykonano z gotowych elementów drewnianych. Dopro Ostatnio zaprojektowano taką samą wieżę prefabrykowaną ze zbiornikiem żelbetowym. Zbiornik ma być montowany z łupin żelbetowych o grubości 3 cm (ściany) i 5 cm (dno) łączonych monolitycznie i ściągniętych pierścieniami sprężonymi (program egzamin ustny). Łupiny zwrócone wypukłością do wnętrza zbiornika pracują na ściskanie i przez to istnieje gwarancja szczelności cienkiej ścianki żelbetowej.

Ciekawe rozwiązanie przedstawia wieża wodna ze zbiornikiem o wysokości 34 m i pojemności 300 m³ wykonana w Polsce w latach trzydziestych z niewielkich elementów typu Monnoyera (opinie o programie). Wieża posadowiona jest na pierścieniu żelbetowym, ściany konstrukcji nośnej składano z elementów łączonych na mokro. Prefabrykowane schody zabiegowe oparto na słupie centralnym, podesty pośrednie wykonano na mokro. Zbiornik typu Intze ma dno monolityczne zabetonowane na łupinach prefabrykowanych, ściany pionowe zewnętrzne i wewnętrzne - prefabrykowane. Ściany zewnętrzne zostały ocieplone 2 warstwami płyty pilśniowej. Dach został wykonany w postaci monolitycznej kopuły żelbetowej krytej dwiema warstwami papy na lepiku. Zbiornik wewnątrz uszczelniono wyprawą cementową bitumowaną, ściany zaś dodatkowo wzmocniono paskami igelitu na abizolu i siatką. Instalacja składa się z 2 rurociągów stalowych izolowanych bitumem na gorąco (segregator aktów prawnych). Zastosowano beton marki 170. Zaletą konstrukcji jest duża oszczędność na deskowaniu i uniknięcie montażu za pomocą dźwigów, przy czym wymaga ona jednak bardzo starannego i dokładnego wykonania.

W ostatnio wznoszonych wieżach wodnych ze zbiornikami o większej pojemności bardzo często stosuje się sprężenie. Zasadniczo spręża się tylko sam zbiornik, lecz w niektórych przypadkach, a mianowicie przy bardzo wysokich wieżach, spręża się również fundament wieży i konstrukcję nośną (promocja 3 w 1).