Powłoka obrotowa

Ponieważ w zasadzie możemy rozwiązać każde rozsądnie sformułowane zagadnienie naprężeń dla powłoki obrotowej, możemy również znaleźć odpowiednie rozwiązanie dla powłoki otrzymanej z obrotowej przez przekształcenie afiniczne. Jeśli powłoka S jest naczyniem ciśnieniowym lub zbiornikiem z pionową osią z, to obciążenie jest prostopadłe do ściany i niezależne od 0*. Odpowiednie ciśnienie p* w powłoce obrotowej nie ma tych własności. Jego składowe możemy znaleźć z równań, następnie rozwiązać zagadnienie naprężeń dla powłoki S* i obliczyć siły w zbiorniku z (program uprawnienia budowlane na komputer).

Gdy powłoka S jest kopułą, obciążenie jest w zasadzie pionowe (p_x = p_y - 0). Składa się ono z ciężaru powłoki i przymocowanego do niej materiału stanowiącego zabezpieczenie przed wpływami atmosfery, tłumienie dźwięku itp. Jeśli powłoka ma stałą grubość ściany, to obciążenie p. na jednostkę powierzchni będzie też stałe; oznaczymy je przez p. Odpowiednie obciążenie p* powłoki S* jest wtedy raczej złożoną funkcją (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Musimy je rozłożyć na składowe p$ i p, wyznaczyć ich harmoniczne i następnie zastosować metody , z których wynika, że harmoniczna zerowego rzędu wymaga pierścienia podstawy, który mógłby przenieść siłę rozciągającą N wywołaną parciem powłoki, ale gdy południk zakończony jest pionową styczną, żaden pierścień nie jest potrzebny. Okazuje się jednak, że wyższe harmoniczne wymagają pierścienia podstawy, który mógłby przenieść obciążenie zginające w jego płaszczyźnie (uprawnienia budowlane).

_ Powracając do kopuły eliptycznej S, znajdujemy, że odpowiednie momenty zginające występują w eliptycznym pierścieniu podstawy i ten ostatni musi być dość solidny. Oczywiście, nie możemy wyznaczyć szczegółowego rozkładu momentów wzdłuż obwodu za pomocą przekształcenia afinicznego z kopuły kulistej S*, ponieważ zależą one od wielkości statycznie niewyznaczalnych, a tym samym od odkształceń (program egzamin ustny).

Kopuła eliptyczna

Kopułę eliptyczną mogą cechować te same zalety co obrotową, jeśli rozłożymy w odpowiedni sposób obciążenie. Rozkład ten możemy wyznaczyć wychodząc od osiowo-symetrycznego rozkładu na kopule S*. Jeśli obciążenie tej ostatniej nie zależy od współrzędnej 0*, to siły przenoszone na pierścień podstawy składają się jedynie z promieniowego parcia wywołującego siłę równoleżnikową N* w pierścieniu. Siła ta określona jest przez warunek równowagi, podlega ona więc prawu przekształcenia afinicznego i prowadzi do siły równoleżnikowej N w eliptycznym pierścieniu podstawy; siła ta zmienia się wzdłuż linii podstawy w ten sposób, że znajduje się w każdym punkcie w równowadze z parciem kopuły i momenty zginające nie są tu potrzebne (opinie o programie).

W rozpatrywanym przypadku może być dowolną funkcją. Trzecie równanie daje wtedy odpowiednie p. w funkcji obydwu współrzędnych. Od tego zmiennego obciążenia należy odjąć ciężar wszystkich elementów dodatkowych i ta różnica określa wybór grubości powłoki w każdym punkcie. Jeśli to największa grubość powłoki występuje w punkcie 0 = 0 i 0 = tt, najmniejsza natomiast w 0 = ±n}2 (segregator aktów prawnych).

Rozważając w poprzednich rozdziałach teorię błonową powłok często napotykaliśmy na zagadnienia, które nie mogły być rozwiązane w ramach tej teorii. Wskazuje to na fakt, że w pewnych przypadkach nawet bardzo mała sztywność powłoki na zginanie nie może być pominięta i że jest rzeczą konieczną opracowanie teorii zgięciowej. W takiej teorii występują wszystkie wypadkowe naprężeń zdefiniowane przez równania i nietrudno się domyśleć, że analiza matematyczna takiego stanu naprężeń jest bardzo złożona. Z tego powodu istnieją rozwiązania tylko dla niewielu najprostszych kształtów powłok (promocja 3 w 1).