Pozostałość kaolinitu

Zasługuje na uwagę okoliczność, że odwodnienie (12,2%) kaolinu może nastąpić w temperaturze 600°C w ciągu 10 minut, reszta wody 1,2% wydziela się znacznie wolniej w ciągu 20 min. Świadczy to o niejednakowej trwałości wiązań grup wodorotlenowych w sieci krystalicznej kaolinitu; wypływa to z tego, co powiedziano wyżej i co wykazał Zawrijew jeszcze w 1932 r. Analogiczne próby z zastosowaniem różnych metod badania były wykonane przez Keisera i in. (patrz Salmang) (program uprawnienia budowlane na komputer).

Kaolinit wyprażony w temperaturze 700-800°C zdolny jest reagować z wapnem, ale stopniowo traci tę zdolność (aktywność) znajdując się w warunkach naturalnych, ponieważ samorzutnie ponownie uwadnia się. W praktyce zjawisko to znane już było starożytnym Rzymianom przygotowującym trwałą i odporną hydrauliczną zaprawę budow laną z mieszaniny świeżo wyprażonej gliny i wapna. W Rosji przed rewolucją stosowano glinę paloną mieloną (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Pozostałość kaolinitu po odwodnieniu (metakaolinit) nie jest całkowicie rentge- noamorficzna. Hill wykrył refleksy rentgenowskie w kaolinie wyprażonym w temperaturze 650°C, Boy, Roy i Frensis w kaolinie wyprażonym nawet w temperaturze 825°C. Dało to podstawę do rozróżniania dwóch faz metakaolinitu I i II. Przemianie metakaolinitu I w kaolinit II towarzyszy, wg Rangego, wprost przewodności elektrycznej w kierunku płaszczyzny pakietów kaolinitu, który tłumaczy się uwolnieniom części protonów z grup wodorotlenowych (uprawnienia budowlane).

Kameforo, Fischer i Braedly wykazali zachowanie pokroju płytek na replikach wyprażonego kaolinitu. Braedly i llonter ustalili zachowanie sieci tetraedrycznych w metanakrycie wyprażonym do temperatury 880°C. Prawdopodobnie działanie p-wiązań zachowuje się w pewnym stopniu w metakaolinicie nawet przy rozerwanych s-wiązaniach (program egzamin ustny).

Zmiany fazowe

Przechodząc do reakcji egzotermicznej, przebiegającej w kaolinicie podczas wypalania, należy omówić niektóre sprzyjające jej warunki. Zmiany fazowe zachodzące w czasie nagrzewania kaolinu. Termogramy kaolinitu naturalnego i syntetycznego, otrzymanego z czystych tlenków, są identyczne [30]. Na termogramach naturalnych kaolinitów znajduje się jeden intensywny efekt endotermiczny, odpowiadający temperaturze 500-800°C, podczas gdy dla kaolinitu syntetycznego efekt ten jest już znaczny w temperaturze od 500 do 600°C. Oprócz tego na termogramach znajdują się dwa efekty egzotermiczne: jeden znaczny, ostry, w przedziale temperatur 950-1000°C, drugi niewielki, w przedziale temperatur 1150-1250°C (opinie o programie).

Uważa się, że efekt endotermiczny jest związany z utratą energii na odwodnienie kaolinitu. Tm bardziej nieuporządkowana jest struktura kaolinitu, tym bliżej temperatury 550°C obserwuje się minimum efektu endotermicznego. W tej temperaturze następuje całkowite odwodnienie haloizytu. Temperatura odwodnienia (dehydroksylacji) znacznie bardziej uporządkowanego w swej strukturze dykitu jest zbliżona do 700°C. Duży wpływ na przesunięcie minimum efektu endotermicznego ma szybkość podnoszenia temperatury. Dlatego interpretacja termogramów jest porównywalna przy stałej szybkości nagrzewania (np. 8,5°C na minutę) (segregator aktów prawnych).

Minimum efektu endotermicznego odpowiada mniej więcej 75% wydzielonej wody konstytucyjnej, jeśli przeprowadzić linię pionową do przecięcia się z krzywą ubytku masy, otrzymaną na derywatografie. Innymi słowy, minimum efektu endotermicznego przypada na trzy wydzielone grupy wodorotlenowe, a jedna grupa wodorotlenowa dalej wydziela się (podobnie jak w niektórych kaolinach), aż od początku wznoszenia się krzywej termograficznej do efektu egzotermicznego. Okoliczność ta potwierdza się niejednakowym pochłanianiem w widmie podczerwonym; grupy wodorotlenowe wewnątrz pakietu mają pasmo 3625 cm^-1, a na podstawowej powierzchni - 3695 cm^-1 (promocja 3 w 1).