Prace tynkarskie

Podłoże pod tynk musi być gładkie i wolne od zanieczyszczeń (rys. 28). Na ściany gładkie i silnie chłonące wodę należy co najmniej na 12 godzin przed rozpoczęciem tynkowania narzucić podkład z zaprawy o składzie dostosowanym do składu tynku i rodzaju podłoża (zaprawa z piaskiem gruboziarnistym 0-7 mm) (program uprawnienia budowlane na komputer).

Prace tynkarskie należy jeśli to możliwe wykonywać dopiero kilka miesięcy po wzniesieniu tynkowanej części ściany. Jeżeli zachodzi konieczność wcześniejszego tynkowania, to należy zwrócić uwagę, czy podłoże jest już wystarczająco suche (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Jeżeli na ścianie ma być położony tynk dwuwarstwowy grubości 1,5 cm, to zarówno obrzutka, jak i narzut powinny być wykonywane przy użyciu tego samego środka wiążącego, a wytrzymałość tynku powinna maleć w kierunku jego powierzchni zewnętrznej.

Układane bezpośrednio na ścianie murowanej jednowarstwowe tynki z gotowej zaprawy gipsowej powinny, podobnie jak tynki dwuwarstwowe, mieć grubość 1,5 cm (uprawnienia budowlane). Pomieszczenia tynkowane powinny być dobrze wietrzone szczególnie przy pracy w zimnych porach roku. Nie wolno jednak dopuścić do działania na świeży tynk przeciągów i mrozu. Przy wyborze materiałów na tynki należy zwrócić szczególną uwagę, aby wytrzymałość wierzchniej warstwy tynku była dostosowana do projektowanego pokrycia powierzchni (program egzamin ustny).

Suche tynki

W pomieszczeniach użytkowych o dużej wilgotności nie powinno się stosować tynków gipsowych i okładzin z płyt gipsowo-kartonowych (suchych tynków) lub wiórowych. Również, gdy powierzchnie ścian mieszkań są narażone na opryskiwanie wodą (natryski), należy zarówno do budowy takich ścian, jak i do ich tynkowania oraz przyklejania okładzin używać materiałów odpornych na wilgoć. Jeżeli nie można jednak uniknąć zastosowania płyt gipsowo-kartonowych lub wiórowych, to należy używać płyt impregnowanych lub częściowo wodoodpornych płyt klejonych. Przed ułożeniem płyt na ścianie powinno się ich przycięte brzegi, a po ułożeniu całą powierzchnię płyt trzykrotnie zagruntować roztworem żywicy syntetycznej. Takim samym roztworem należy zagruntować podłoże (opinie o programie).

Rozmieszczenie i wymiarowanie elementów pod podkłady płyt, jak również środki mocujące i sposób ułożenia płyt gipsowo-kartonowych (suchych tynków) muszą być zgodne z normami. Po ułożeniu suchego tynku podłużne i poprzeczne spoiny między płytami należy zakryć taśmą i zaszpachlować masą o spoiwie z żywicy syntetycznej.

Szczególnie przy zastosowaniu płyt gipsowo-karfonowych na zewnętrznych ścianach murowanych z przepuszczającą wiatr okładziną oraz na ścianach murowanych, które mają spełniać wysokie wymagania akustyczne (np. ściany działowe między mieszkaniami), należy zwrócić uwagę, czy w ścianie nie występują puste spoiny, przechodzące przez cały przekrój ściany. Spoiny takie należy uszczelnić w odpowiedni sposób (np. przez jednostronne tynkowanie lub obustronne spoinowanie) (segregator aktów prawnych).

Jeżeli w celu wyrównania podłoża konieczne jest otynkowanie powierzchni, na której mają być naklejane (na cienkiej warstwie kleju) okładziny z płytek, to tynk taki powinien mieć grubość co najmniej 1 cm. Należy go wykonać jako jednowarstwowy, ale unikając stosowania cienkich tynków drobnoziarnistych i gładzi. W pomieszczeniach suchych lub o niskiej wilgotności (pomieszczeniach wilgotnych w budownictwie mieszkaniowym) należy na obrzutkę lub podkład stosować zaprawę grupy II.

Powierzchnię tynku należy zatrzeć tylko na ostro, z tym że przed zagruntowaniem roztworem z żywicy syntetycznej powinno się skrupulatnie usunąć z tej powierzchni wszelkie luźne cząstki, zanieczyszczenia i skorupę stwardniałego zaczynu cementowego. Wilgotność podłoża powinna wynosić ok. 1% (promocja 3 w 1).