Pracownicy instytutów badawczych

Przygotowaniem merytorycznym konferencji zajmował się Komitet Programowy w składzie: prof S. I. Maisel (USA) przewodniczący, prof, dr A. Andrzejewski, prof. A. Lindbeck (Szwecja). Komitet Programowy określił zakres tematyczny konferencji, zaproponował Zarządowi Stowarzyszenia listę osób zaproszonych do udziału i uzgodnił z autorami tematy referatów (program uprawnienia budowlane na komputer).

W konferencji brało udział 26 osób z 10 krajów oraz 1 osoba z Organizacji Narodów Zjednoczonych. Najliczniej były reprezentowane Stany Zjednoczone A. P. i W. Brytania (po 5 osób), Francja i Szwecja (po 3 osoby). Z krajów socjalistycznych poza Polską reprezentowany był, a ponadto nadesłano referat z Jugosławii. Z Polski w konferencji brali udział pracownicy Instytutu Budownictwa Mieszkaniowego: doc. dr T. Przeciszewski i dr E. Kuminek (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Na konferencji reprezentowane były różne środowiska: pracownicy instytutów badawczych (12 osób), środowisko uniwersyteckie (11 osób), politycy gospodarczy (3 osoby). Niezależnie od miejsca działalności poszczególnych osób można było wyróżnić specjalistów zagadnień teoretycznych oraz specjalistów interesujących się przede wszystkim zagadnieniami polityki gospodarczej, społecznej i budowlanej (uprawnienia budowlane).

Przygotowano ogółem 19 referatów, które zostały wcześniej powielone i dostarczone uczestnikom konferencji. Wśród tych referatów były 3 referaty polskie: prof, dr A. Andrzejewskiego „Polityka i modele gospodarki mieszkaniowej w niektórych krajach socjalistycznych’’, dr E. Kuminka „Zmiany w produkcji budowlanej jako czynnik rozwoju budownictwa mieszkaniowego”, doc. dr T. Przeciszewskiego „Miejsce wydatków na mieszkanie w ogólnych wydatkach konsumpcyjnych ludności”.

Na kolejnych sesjach Konferencji dyskutowano tematy przedstawione w referatach. Wprowadzeniem do dyskusji był zawsze koreferat przygotowany przez jednego z uczestników Konferencji, po którym autor referatu wypowiadał krótko uzupełniające uwagi do swojego opracowania (program egzamin ustny). Dyskusja była na ogół bardzo żywa, czasami ostra w przeciwstawnych poglądach. W reprezentowanych poglądach występowały, w referatach i przede wszystkim w dyskusji, bardzo duże różnice. Od zwolenników skrajnie liberalnego rynkowego zaspokajania potrzeb mieszkaniowych, poprzez zwolenników umiarkowanej ingerencji państwa, do zwolenników systemu planowego zaspokajania potrzeb mieszkaniowych i planowego rozwoju budownictwa mieszkaniowego (opinie o programie).

Problemy ekonomiki budownictwa

W czasie trwania konferencji odbyła się dyskusja z Ministrem Mieszkalnictwa i Samorządu Wielkiej Brytanii R. Crossmanem. Tematem dyskusji były zmiany w polityce mieszkaniowej wprowadzone obecnie przez rząd Partii Pracy. Materiały z tygodniowej konferencji: referaty i sprawozdanie z dyskusji mają być wydane w 1966 r. w formie książkowej (segregator aktów prawnych).

Mimo wysiłków Komitetu Programowego Konferencji opracowane referaty objęły bardzo szeroki i różnorodny zakres zagadnień. Najogólniej można by podzielić tematykę Konferencji na 3 grupy: ogólne problemy polityki mieszkaniowej, problem systemu gospodarki mieszkaniowej i polityki czynszowej, problemy ekonomiki budownictwa. Poza tematami mieszczącymi się w tych trzech grupach tematycznych, w poszczególnych referatach zajęto się jeszcze specjalnie sprawą rozwoju budownictwa mieszkaniowego w krajach zacofanych gospodarczo.

Podstawowy dla zagadnień ogólnych polityki mieszkaniowej był referat prof. D. V. Donnisona z londyńskiej szkoły ekonomicznej. Interesujący jest zaproponowany w tym referacie podział sytuacji mieszkaniowej, z punktu widzenia stopnia zaspokojenia potrzeb, na trzy typy:

1. sytuacja mieszkaniowa występująca we wczesnej fazie uprzemysłowienia, w której przyznaje się priorytet zakwaterowaniu szybko rosnącej liczby gospodarstw domowych w rozwijających się miastach;
2. sytuacja mieszkaniowa kraju o wyższym stopniu rozwoju, w której następuje dalszy szybki wzrost potrzeb mieszkaniowych, wynikających z innych czynników demograficznych niż przyrost naturalny: wcześniejsze zawieranie małżeństw, wzrost liczby ludzi starych, likwidacja współzamieszkiwania, wzrost potrzeb subiektywnych;
3. sytuacja mieszkaniowa występująca po zaspokojeniu potrzeb ilościowych, w której następuje okres realizacji wielkich programów modernizacji zabudowy mieszkaniowej (promocja 3 w 1).