Prędkość przyrostu obciążenia

Na zakończenie dodać należy, że na charakter zjawisk Teologicznych musi wywierać wpływ zarówno wyjściowa wilgotność gruntu jak i prędkość przyrostu obciążenia. We wszystkich poprzednio przeprowadzonych rozważaniach analitycznych szkielet gruntowy był traktowany jako ciało sprężyste. Modelem mechanicznym obrazującym zachowanie się takiego ciała jest sprężyna o pewnej określonej sztywności G lub B, którą definiuje się jako moduł sprężystości postaciowy lub objętościowy (program uprawnienia budowlane na komputer). W celu opisania właściwości Teologicznych gruntu należy posłużyć się złożonym modelem mechanicznym. Model taki musi umożliwiać interpretację zarówno pełzania jak i relaksacji szkieletu gruntowego. Obydwie właściwości mogą być opisane przez wprowadzenie modelu cieczy lepkiej I. Newtona w połączeniu z elementarnym modelem sprężystym. Model Newtona, schematycznie przedstawiony jako dziurkowany tłoczek umieszczony w cylindrze, zakłada stały współczynnik proporcjonalności pomiędzy prędkością odkształcenia a naprężeniem (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Jest oczywistym, że chcąc uwzględnić pełne właściwości Teologiczne gruntu należy posłużyć się modelem bardziej złożonym będącym pewną kombinacją modeli Kelvina-Voigta i Maxwella (uprawnienia budowlane). Przy posługiwaniu się równaniami należy pamiętać, że ilość wprowadzonych parametrów Wymaga odpowiedniej ilości warunków cząstkowych rozwiązania zagadnienia. Stąd dla celów praktycznych stosuje się najczęściej równanie rzędu pierwszego. Wówczas model Teologiczny jest modelem liniowym. W przypadku stosowania modelu o wielu parametrach dostaje się sumę nakładającą się w czasie efektów lepkich a więc model nieliniowy względem czasu (program egzamin ustny).

Zagadnienia odkształceń gruntu

Często gdy można określić doświadczalnie funkcję pełzania lub relaksacji stosuje się modele całkowe po raz pierwszy wprowadzone przez M. A. Biota i T. Berry’ego (W. Nowacki [16]). W sensie matematycznym ma się wówczas do rozwiązania równanie całkowe typu Volterry, którego jądrem jest odpowiednio funkcja pełzania lub funkcja relaksacji (opinie o programie).

Wyżej omówiono pokrótce charakter zjawisk Teologicznych w gruncie oraz przedstawiono możliwości matematycznego opisu tych zjawisk. Obecnie zostaną przedstawione zasadnicze kierunki dominujące we współczesnej mechanice gruntów, odnośnie zagadnienia odkształceń gruntu w czasie przy stałym obciążeniu. Występują w tym przypadku wyraźne dwie tendencje. Część badaczy sądzi, że w celu uproszczenia związków fizycznych można abstrahować od przybliżonej fizycznej interpretacji jaką daje teoria konsolidacji i korzystać tylko z odpowiednio dobranego modelu Teologicznego (segregator aktów prawnych).

Drugi kierunek reprezentowany przez Tan Tjon Kie, a w Polsce przez I. Kisiela zakłada, że należy uogólnić teorię konsolidacji poprzez zastąpienie sprężystego modelu szkieletu gruntu modelem lepko-sprężystych. Obydwa kierunki korzystają przy tym ze wszystkich pozostałych twierdzeń przyjętych w mechanice gruntów za teorię sprężystości. W dalszym ciągu respektuje się więc zajadę małych odkształceń i pierwsze liniowe przybliżenie związków geometrycznych, wyrażających odkształcenia względne przez przemieszczenia. Słowem innowacje ograniczają się jedynie do formy związków fizycznych opisujących zależność pomiędzy stanem naprężenia i odkształcenia ośrodka (promocja 3 w 1).

W praktycznym przypadku dąży się więc do zastąpienia stałych materiałowych odpowiednimi operatorami stopnia zależnego od przyjętych parametrów mechanicznych modelu. W pierwszym przypadku można więc przy tych założeniach korzystać wprost z rozwiązań danych przez teorię sprężystości zastępując stałe operatorami i wprowadzając oprócz brzegowych także warunki początkowe. W drugim należałoby przyjąć jako bazę, trójwymiarową teorię konsolidacji również dążąc do zastąpienia stałych operatorami i zwiększając odpowiednio ilość warunków początkowych. Takie postępowanie i w jednym i w drugim przypadku wydaje się być najbardziej obiecujące. Wskazuje na to praca J. R. Radoka.