Prędkość wydzielania ciepła

Różnica między dwiema uzyskanymi wartościami stanowi ciepło hydratacji. Metoda ta jest opisana w normie BS 1370: 1958 i jest podobna do metody z normy ASTM C 186-68. O ile sama próba nie nastręcza poważniejszych trudności, o tyle konieczne jest zachowanie ostrożności w celu niedopuszczenia do karbonizacji nie zhydratyzowanego cementu; absorpcja 1% C0₂ powoduje pozorny spadek ciepła hydratacji o 24,3 J/g (5,8 cal/g) przy całkowitej wartości ciepła hydratacji w zakresie od 250 do ponad 420 J/g (60 do 100 cal/g) (program uprawnienia budowlane na komputer).

Temperatura, w jakiej następuje hydratacja, wpływa znacznie na prędkość wydzielania ciepła. Wskazują na to dane pokazującej ilość ciepła wydzielonego w różnych temperaturach w okresie 72 godzin. Ciepło hydratacji - jak wynika z pomiarów - składa się z ciepła reakcji chemicznej hydratacji oraz z ciepła adsorpcji wody na powierzchni gelu powstającego w procesie hydratacji. To drugie ciepło wynosi ok. 1/4 całkowitego ciepła hydratacji. Tak więc ciepło hydratacji jest w rzeczywistości wielkością złożoną (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Dla celów praktycznych ma znaczenie nie tyle całkowite ciepło hydratacji, co prędkość wytwarzania się ciepła. Ta sama ilość ciepła wydzielona w dłuższym czasie może ulec w znacznej mierze rozproszeniu, z czym wiąże się mniejszy wzrost temperatury. Prędkość wytwarzania się ciepła można łatwo zmierzyć w kalorymetrze adiabatycznym. Typowe krzywe zależności temperatury od czasu, uzyskane w warunkach adiabatycznych (uprawnienia budowlane).

Miałkość cementu

W przypadku zwykłych cementów portlandzkich Bogue zauważył, że ok. połowy całkowitego ciepła wydziela się w czasie 1-3 dni, ok. 75% w czasie 7 dni, a 83-91% w czasie 6 mieś. W rzeczywistości ciepło hydratacji zależy od składu chemicznego cementu, a samo ciepło hydratacji cementu jest bardzo bliskie sumie ciepła hydratacji poszczególnych składników, poddawanych hydratacji oddzielnie (program egzamin ustny). Wynika stąd, że jeśli dana jest zawartość składników cementu, jego ciepło hydratacji można obliczyć z wystarczającą dokładnością. Typowe wartości ciepła hydratacji składników cementu. Warto zauważyć, że nie ma żadnego związku między ciepłem hydratacji i właściwościami wiążącymi poszczególnych składników. Woods, Steinour i Starke przebadali wiele cementów dostępnych w handlu, a następnie - stosując metodę najmniejszych kwadratów - obliczyli udział poszczególnych składników w całkowitym cieple hydratacji cementu. Uzyskali oni równanie o następującym charakterze (opinie o programie).

Te wartości ciepła hydratacji zależą również od czasu. Zależność od parametru czasu można znaleźć monografii wzmiankowanej różne składniki ulegają hydratacji z różnymi prędkościami, prędkość wytwarzania się ciepła, jak również wartość ciepła całkowitego zależą od doboru składników cementu (segregator aktów prawnych). Wynika stąd, że jeśli zmniejszyć ilości tych składników, które hydratyzują najbardziej gwałtownie (C₃A i C₃S), można zmniejszyć wysokie tempo wytwarzania ciepła we wczesnym wieku betonu. Miałkość cementu również wpływa na prędkość wytwarzania się ciepła, przy czym zwiększenie miałkości przyspiesza reakcje hydratacji; całkowita ilość wydzielonego ciepła nie zależy jednak od stopnia rozdrobnienia cementu.

Wpływ C₃A i C₃S na wydzielanie się ciepła można ocenić (promocja 3 w 1). Jak już wspomniano uprzednio, przy licznych zastosowaniach be- tonu korzystna jest możliwość kontroli wydzielania się ciepła, w związku z czym opracowano odpowiednie rodzaje cementów. Jednym z takich cementów jest niskokaloryczny cement portlandzki (o małym cieple hydratacji), omówiony bardziej szczegółowo w rozdziale następnym. Prędkości wydzielania się ciepła w przypadku tego i innych cementów.