Prefabrykacja

Gdyby więc prefabrykacja miała się ograniczyć wyłącznie do elementów poziomych budynku, opieranych na ścianach ceglanych lub drobnoblokowych, można by zalecić do stosowania zarówno system wymiarów modularnych w świetle, jak i w osiach ścian konstrukcyjnych. Jednakże obecnie przystąpić należy do zbadania warunków typizacji elementów pionowych, tj. ścian, i do wyciągnięcia wniosków co do systemu ich modularnego wymiarowania (program uprawnienia budowlane na komputer).

Rozpatrujemy ścianę zewnętrzną budynku, zbudowaną z elementów wielkoblokowych, których szerokości mają oczywiście wymiary modularne. Przyjmujemy przykładowo, że bloki służące do konstruowania filarów międzyokiennych mają szerokości 2MO, 3MO, 4MO i 5MO (przy stosowanym w latach 1954-1957 w Polsce MO = 40 cm szerokości te wynoszą ok. 80, 120, 160 i 200 cm) (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Ponieważ bloki podokienne również mają wymiary modularne, łączna długość każdego odcinka ściany, liczona pomiędzy krawędziami bloków, wynosi n • MO. Każdy taki odcinek ściany elewacyjnej kryje za sobą szereg znanych nam z poprzednich rozważań pól stropowych, porozdzielanych między sobą ścianami o grubości niemodularnej d (przy czym d =/=.MO) (uprawnienia budowlane).

Analizujemy obecnie szczegółowo, jaki będzie wzajemny stosunek długości takiej sumy pól stropowych, porozdzielanych ścianami, i modularnej ściany elewacyjnej, w każdym z alternatywnych systemów wymiarowania. Fragment rzutu budynku zwymiarowany modularnie w świetle ścian (program egzamin ustny).

Fragment rzutu budynku

Widać, że w tym systemie otrzymuje się niemodularną długość ściany zewnętrznej l n • MO + A, gdzie A jest znów funkcją ilości niemodularnych grubości d ścian dzielących pola. Ponieważ szereg modularnych bloków ściany zewnętrznej ma długość zawsze modularną, warunkiem zaś zbudowania budynku jest zrównanie długościowe ściany zewnętrznej i ukrytej za nią części budynku, konieczne jest zniwelowanie różnicy długościowej A za pomocą specjalnych bloków ściennych (opinie o programie).

Różnicę tę można zniwelować jednym blokiem o szerokości n • MO + A. Ponieważ jednak A może przyjmować różne wartości, zależnie od ilości m ścian poprzecznych o grubości d, a mianowicie d, 2d, 3d … md, niezbędne będzie dysponowanie asortymentem specjalnych bloków uzupełniających n • MO + d, n • MO + 2d, n • MO + 3d … n • MO + md. Istnieje drugi sposób zniwelowania tej różnicy, zamiast likwidowania wielkości A jednym blokiem ściennym, można rozłożyć ją na kilka bloków obarczając każdy z nich dodatkową długością równą d. Trzeba będzie wówczas zastosować na długości ściany tyle sztuk dodatkowych, ile wielkości d (grubości ścian dzielących pola stropowe) składało się na wielkość A (segregator aktów prawnych).

Zachodzi pytanie, czy taki blok dodatkowy, o szerokości n • MO + d, będzie mógł być jednego typu, np. 80 cm + d albo 120 cm + d? Otóż względy architektoniczne mogą nie dopuścić w ogóle do zastosowania filarów o szerokości zbliżonej do szerokości wybranego bloku dodatkowego, bądź będą wymagać wprowadzenia takiej ilości bloków dodatkowych, która będzie za mała albo za duża dla zlikwidowania wartości A = md.

Stąd wniosek, że dla uzyskania gwarancji, iż każda różnica A będzie mogła być zlikwidowana niezależnie od układu architektonicznego elewacji, bez względu na to, czy stosuje się filary międzyokienne wąskie, czy szerokie potrzeba takiego asortymentu dodatkowych bloków, który pozwoli, aby składowa różnica d mogła być likwidowana na blokach ściennych o różnych szerokościach (promocja 3 w 1).

Stąd oprócz podstawowego szeregu bloków o szerokościach 2MO, 3MO, 4MO,… zachodzi konieczność zastosowania drugiego szeregu uzupełniającego 2MO + d, 3MO + d, 4MO 4- d. Wówczas każde zaburzenie, spowodowane przez niemodularną grubość ściany poprzecznej międzypolowej d, będzie likwidowane od razu w ścianie zewnętrznej przez blok sąsiadujący bezpośrednio ze ścianą powodującą zaburzenie.