Projektowanie konstrukcji

Znaczne wielkości różnic przemieszczeń pionowych podłoża A s i odkształceń poziomych e oraz to, że występują one na ogół przy podłożach charakteryzujących się dużą sztywnością, powodują, że siły wywołane nimi muszą być zawsze uwzględniane przy projektowaniu konstrukcji (program uprawnienia budowlane na komputer). Ponadto przy realizacji budynków na terenach kategorii 3 i 4 układ konstrukcyjny doznaje obrotów wynikających z kąta nachylenia terenu T o wartościach większych od obrotów dopuszczalnych w normalnych warunkach użytkowania budynku. Dopuszczenie takich obrotów wynika ze stosunkowo krótkiego okresu ich występowania i pociąga za sobą konieczność uwzględniania wynikających z nich dodatkowych sił.

Projektowanie konstrukcji na siły związane z krzywizną terenu i jego odkształceniami poziomymi polega przede wszystkim na ograniczeniu ich wielkości (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Ograniczenie to realizuje się poprzez dyktowanie konstrukcji budynku na krótsze segmenty. Ich długość zgodnie z wymaganiami nie powinna przekraczać 30 m.

Konstrukcję segmentów projektuje się odrębnie na siły wynikające z krzywizny terenu i odkształceń poziomych. Za podstawę kształtowania konstrukcji przyjmuje się warunki pracy konstrukcji występujące w najniekorzystniejszych położeniach budynku względem niecki (uprawnienia budowlane). Przy tym sposobie projektowania korzystne w tych przypadkach superponowanie się w układzie sił podłużnych od obu wpływów, na którego uwzględnienie nie pozwala obecny stan wiedzy, stanowi pewnym dodatkowym zapasie bezpieczeństwa (program egzamin ustny).

Zabezpieczenie budynku

Podane w dalszej części zasady kształtowania i obliczania konstrukcji pozwalają w pewnych przypadkach na elastyczniejsze podejście do sprawy długości segmentów. W przypadku niższych kategorii terenów konstrukcje monolityczne pewne konstrukcje prefabrykowane charakteryzują się zdolnością do przejęcia występujących sił, umożliwiającą zrealizowanie konstrukcji dłuższej od 30 m. Dla przykładu podano w tabl. 10-6 ekstremalne długości segmentów ustalone przez przepisy radzieckie (SN-321-75) (opinie o programie). Trzeba jednak tu zaznaczyć, że dotyczą one specyficznych dla praktyki radzieckiej rozwiązań konstrukcyjnych.

Siły występujące w konstrukcji od obrotu układu nie stwarzają przy jej projektowaniu dodatkowych problemów. Obecność tych sił uwzględnia się przez zwiększenie w obliczeniach konstrukcji występujących w niej sił od obciążeń poziomych. Siły te określa się zgodnie z zasadami, zwiększając obciążenie poziome W o składową poziomą W (segregator aktów prawnych).

Istotne różnice w kątach obrotu segmentów, jak i ich różnice przemieszczeń poziomych powodują, że poza projektowaniem konstrukcji na siły od przemieszczeń podłoża specjalnego kształtowania wymaga również konstrukcja dylata- cji. Zasadnicze znaczenie ma jej szerokość a, którą należy określać ze wzoru (10-10), przy czym nic może być ona mniejsza od 5,0 cm w poziomie części podziemnej, i od 10 cm w poziomie wyższych kondygnacji.

Zabezpieczenie budynku przed działaniem sił i odkształceń wynikających z odkształceń poziomych terenu uzyskuje się przez zaprojektowanie odpowiedniego rusztu fundamentowego lub w bardziej złożonych warunkach gruntowych przepony, uniemożliwiających wystąpienie istotnych zmian geometrycznych w przekroju poziomym budynku, jak i sił w poziomie wyższych kondygnacji (promocja 3 w 1). Niezmienność geometryczną rusztu fundamentowego uzyskuje się przez zaprojektowanie ław (ściągów) przekątnych. Przykład konstrukcji rusztu. Zbrojenie ław rusztu należy projektować ze stali o wyraźnej granicy plastyczności klasy A-O i A-l. Minimalny przekrój ław przekątnych i kotwicznych powinien wynosić 0,20 x 0,20 m. Zakotwienie prętów zbrojenia ław przekątnych i kotwicznych w betonie ław głównego rusztu powinno wynosić min. 60 d. Fundamenty należy zakładać na jednym poziomie.