Przejściowe zbiorniki szlamu

Przejściowe zbiorniki szlamu (ok. 10 m3 każdy) należy usytuować nad dozownikami szlamu, tak by z dozowników można było szlam podawać grawitacyjnie do mieszarki (program uprawnienia budowlane na komputer).
Do przejściowych zbiorników szlamu doprowadzone jest powietrze przeciwdziałające sedymentacji i zamulaniu zaworów. Do dużych zbiorników szlamu usytuowanych na dole a przeznaczonych na szlam pyłowy przewiduje się dojazd pozwalający na dowożenie do nich mokrego pyłu wywrotkami.

W przypadku pyłów suchych należy zainstalować rurociąg, który przenosi pyły poprzez nieduży zbiornik retencyjny do urządzenia nawilżającego, dzięki czemu pyły doprowadzane są w stanie wilgotnym do zbiornika szlamowego (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Cały ten zespół umożliwia regulację dyspersji szlamu i stosowanie wszystkich rodzajów kruszyw osobno lub razem. Jednocześnie przy stosowaniu kruszyw osobno projektant będzie mógł wybrać te zespoły, które będą pożyteczne w przypadku danego kruszywa.

Rozwiązanie to można uznać za uniwersalne, gdyż pozwala ono na wykorzystanie wszystkich dotychczas znanych wariantów wykonywania gazobetonu (uprawnienia budowlane).
W Polsce uruchomiono w latach 1963-1966 trzy nowe zakłady produkcyjne betonu komórkowego (w miastach Reda II, Długi Kąt i Lidzbark) - oparte o technologię Unipol.
Od kilku lat problemy związane z teoretyczną stroną technologii betonów komórkowych stanowią przedmiot badań właściwych ośrodków badawczych w świecie.
Zarówno w krajach skandynawskich, jak i w Rosji oraz USA prowadzi się doświadczenia w celu bliższego poznania procesów zachodzących w czasie powstawania betonu komórkowego. Poniżej omówiono w dużym skrócie niektóre rozważania na ten temat, przeprowadzone przez różnych badaczy zagranicznych oraz autora (program egzamin ustny).

W. A. Pinsker omawiając cechy fizyczne betonu komórkowego podaje następującą charakterystykę zjawisk zachodzących w tym tworzywie. Z pewnym przybliżeniem można przyjąć, że beton komórkowy składa się z ciała stałego i gazu. W betonie komórkowym gaz (powietrze) zajmuje od 50 do 80% objętości. Powietrze to wypełnia razem z zawartą tam wilgocią makropory i mikropory (opinie o programie). Resztę stanowią ciała stałe, składające się z minerałów (uwodnionych silikatów, glinianów, żelazianów, nieprzereagowanej krzemionki i resztek nieprzereagowanego spoiwa oraz wody). Ilościowo głównym uwodnionym silikatem jest tobermoryt oraz ,,żel” lobermorytu.

Siły międzymolekularne

Średnio można przyjąć, że tylko ok. 25% objętości betonu komórkowego stanowi ciało stałe, a 75% powietrze, przy czym ok. 50% objętości porów przypada na makropory, wytworzone procesami spulchniania, a ok. 25% stanowi mikropory typu kapilarnego (segregator aktów prawnych).
Według Pinskera w siatce minerałów stanowiących ciało stałe betonu komórkowego, atomy utrzymują się dzięki wzajemnemu oddziaływaniu ich chmur elektronowych. Przy połączeniach lub dysocjacji atomów w czasie chemicznych przemian zachodzi nie wymiana elektronów, a współdziałanie elektronowych chmur atomów.
Obróbka w autoklawie betonu komórkowego znacznie powiększa energię aktywizacji molekuł, sprzyjając powstawaniu chemicznych związków pomiędzy krzemionką a wapnem.

Rozpatrując z grubsza proces wzajemnych połączeń krzemionki z wapnem należy stwierdzić, że prócz połączeń atomowych istnieją połączenia molekularne powodujące powstawanie większych zgrupowań molekuł. Przy większych odległościach międzymolekularnych R > 3-P6 A występują już tylko siły van der Waalsa, W miarę dalszego wzrastania odległości - siły te mogą powodować jedynie stosunkowo słabe wiązania, rzędu setnych części elektronowolta( promocja 3 w 1).

Siły międzymolekularne można z grubsza podzielić na trzy rodzaje:
- siły współdziałania dipolowego - elektrostatyczne współdziałanie biegunów dipoli molekuł,
- siły indukowane - uwarunkowane wzmocnieniem momentu dipolowego przez molekułę o większym ładunku biegunowym, np. współdziałanie dipola wody z ładunkami molekuł uwodnionych silikatów betonu komórkowego i ich wzmocnienie,
- siły dyspersyjne - powodowane polami magnetycznymi ruchów elektronów; te siły dyspersyjne stanowią dla większości molekuł główną przyczynę współdziałania; najbardziej istotnym zjawiskiem sił dyspersyjnych w odróżnieniu od innych jest niezależność oddziaływania na siebie dwóch molekuł od energii molekuł sąsiednich.