Przekroje złożone

Ze względów technologicznych należy dążyć do jak najmniejszej liczby części w elemencie. W związku z tym korzystniejsze są przekroje złożone z jednej części niż dwu lub kilku. Szczególnie niekorzystne ze względu na pracochłonność są spawane przekroje niesymetryczne (np. kątowe). Przekroje o jednej tylko osi symetrii, jak np. spawane teowniki można dopuścić w warunkach spawania i prostowania w linii zautomatyzowanej (program uprawnienia budowlane na komputer).

Pręt z dwóch kątowników o rozstawie ramion na grubość blachy węzłowej jest niekorzystny ze względu na trudność zabezpieczenia antykorozyjnego powierzchni w szczelinie g. Korzystniejsze są zestawienia kątowników w odstępie b większym od 50 mm lub od dwóch szerokości wymiaru ramion kątowników. Zestawienie kątowników ramionami bez odstępu jest również nie zalecane ze względu na trudności zabezpieczenia przed korozją przylegających powierzchni (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Połączenia kątowników w takim układzie, podobnie jak i kształtowników w układzie, powinny być wykonywane spoiną ciągłą; niezbędne jest bowiem uszczelnienie zamkniętej powierzchni. Pręty złożone z kształtowników o przekrojach skrzynkowych muszą być szczelnie zamknięte również od czoła, np. przyspawanym denkiem. Zestawienie kształtowników jest nie zalecane dla prętów kratownic ze względów technologicznych, gdyż wymiar b nie może być ściśle zachowany wobec zmienności wymiaru szerokości kształtowników wskutek odchyłek walcowniczych (uprawnienia budowlane). Zestawienie kątowników jest dogodne pod względem wykonawczym.

Spoiny łączące kątowniki są przy tym łatwo dostępne i nie muszą być ciągłe, gdyż spełniają rolę przewiązek.
Przekroje prętów złożonych z kształtowników walcowanych i blach łączy się ze sobą bezpośrednio spoinami lub też za pomocą przewiązek
z blach. W prętach, które przenoszą tylko siły osiowe, połączenia między poszczególnymi gałęziami mają zapewnić współpracę całego przekroju (program egzamin ustny).

Połączenia gałęzi

Do połączenia gałęzi wystarcza zazwyczaj mała ilość spoin, umieszczonych na brzegu kształtownika lub w naturalnym rowku, jaki powstaje przy złożeniu kształtowników walcowanych brzegami o zaokrąglonych krawędziach. Ze względów technologicznych i ekonomicznych nie jest właściwe stosowanie złożonych przekrojów, których części są łączone spoinami czołowymi. Duży zakres obróbki brzegów materiału dla uformowania rowka spoiny oraz duża ilość spoiwa zwiększają poważnie pracochłonność wykonania. Nadmierna ilość spoin powoduje duże deformacje prętów o małej sztywności, co z kolei zwiększa zakres prostowania po spawaniu (opinie o programie).

Grube spoiny (niepotrzebne ze względów wytrzymałościowych) wprowadzają duże naprężenia własne, obniżając rzeczywistą stateczność prętów ściskanych oraz odporność na kruche pękanie prętów rozciąganych.
Nie należy stosować prętów złożonych z ciągłą nakładką wzmacniającą, gdy istnieje możliwość zastosowania większych przekrojów kształtowników bez dodatkowej nakładki. Jeśli zwiększenie przekroju jest wymagane tylko na pewnym odcinku, na przykład w środkowych przedziałach pasa belki kratowej, kształtowniki o różnych wymiarach należy stykować doczołowo z ewentualną nakładką wzmacniającą tylko styk (segregator aktów prawnych).

W prętach z kształtowników połączonych płaszczyznami układa się spoiny brzeżne bez ukosowania krawędzi. Przy rozstawie gałęzi stosowane są przewiązki. Przewiązki najczęściej łączy się tylko bocznymi spoinami pachwinowymi.
W niektórych układach brakuje dostępu do wykonania spoin poprzecznych przy pionowym ramieniu kątownika (promocja 3 w 1).

Ze względów technologicznych przewiązki „nakładane” łatwiejsze są do wykonania od przewiązek wstawionych między kształtownikami. Wykonanie przewiązek wstawianych wymaga ukosowania brzegów materiału, stosowania spoin czołowych o większej ilości stopiwa i jest znacznie pracochłonniejsze od wykonania przewiązek nakładanych.