Przełomy spadku przewodów odpływowych

Jednolity spadek przewodu powinien być utrzymany na drodze od najdalej i najniżej położonego miejsca przyłączenia przewodu w budynku do pierwszej studzienki rewizyjnej na zewnątrz budynku, a dla budynków położonych przy linii rozgraniczającej ulicy do kanału publicznego. Przepis ten odnosi się również do przewodów drugorzędnych, łączących się z głównym, przy czym wyjątki mogą być dozwolone przy mało zanieczyszczonych ściekach. Można wtedy spadek takiego przewodu zmniejszać w stosunku do ujednoliconego spadku dalszych przewodów po to, aby osiągnąć lepsze spadki dla przewodów prowadzących ścieki o znacznym zanieczyszczeniu (program uprawnienia budowlane na komputer).

Przełomy spadku przewodów odpływowych w obrębie budynku są dopuszczalne, ale tylko przy ogólnie większych spadkach, mianowicie wtedy, gdy najmniejszy spadek przewodu drugorzędnego wynosi 3%, a głównego 2%. Miejsce przełomu powinno być zaopatrzone w rewizję. Jakkolwiek przełomy są dopuszczalne w omówionych wyżej warunkach, to jednak na przewodach prowadzących fekalia należy unikać zmian spadku z większego na mniejszy, gdyż miejsca takie szczególnie łatwo mogą ulec zatkaniu, zwłaszcza przy jednoczesnej zmianie kierunku trasy (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Spadki minimalne uzależnione zostały zarządzeniem tylko od średnicy przewodu pełniejsze informacje przynoszą dane radzieckie i rumuńskie. Spadki mniejsze od spadków minimalnych przytoczonych mogą być zastosowane tylko w wypadku absolutnej konieczności (uprawnienia budowlane).

Uzasadnienie obliczeniami, o których wspomniano wyżej, sprowadza się do wykazania zaistnienia wystarczającej prędkości, przy której ścieki spłukałyby zanieczyszczenia (powyżej 0,7 m/s). Uzasadnienie takie trudno jest jednak przeprowadzić, gdyż dla mniejszych ilości ścieków, a zwłaszcza dla pojedynczych krótkotrwałych spływów, przepływ ma charakter nieustalony. Ponadto nie jest pewne, czy prędkość 0,7 m/s będzie wystarczająca w takich warunkach do spławienia zanieczyszczeń. Z tego powodu obliczenie oparte na przyjętym jednostkowym odpływie, tzw. normatywnym, i wykorzystujące powszechnie stosowane wzory dotyczące przepływów ustalonych byłoby iluzorycznym, bezwartościowym dowodem (program egzamin ustny).

Napełnienie przewodu odpływowego

Pewne wskazania w tym względzie daje norma brytyjska. Określa ona, że dla przepływów obliczeniowych w zakresie -2,5 1/s może być stosowany przewód o średnicy 100 mm ułożony ze spadkiem większym od 1:70 (1,43%), a w ostateczności 1 : 80 (1,25%), przy czym przewód ten powinien obsługiwać przynajmniej 1 miskę ustępową; do przepływów obliczeniowych powyżej 2,5 1/s może być użyty przewód o średnicy 100 mm ze spadkiem w ostateczności 1 : 130 (0,77%) bądź o średnicy 150 mm ze spadkiem 1 : 150 (0,67%), a w ostateczności 1 : 200 (0,5%) (opinie o programie).

Z uwagi na możliwość niszczenia spodów rur ograniczone są prędkości przepływu. Przyjmuje się średnio, że prędkość nie powinna przewyższać ok. 4 m/s. Z danych literaturowych wynika jednak dość szeroki zakres prędkości maksymalnych: od 3 m/s dla przewodów betonowych i azbestocementowych do 8-hlO m/s dla przewodów żeliwnych i innych metalowych w instalacji ściekowej, ok. 7 m/s zaś i więcej dla sieci deszczowej i ogólnospławnej podczas deszczu. W Polsce sprawa ta jest obecnie jednoznacznie uregulowana ograniczeniem spadków (segregator aktów prawnych).

Napełnienie przewodu odpływowego (stosunek głębokości ścieków do średnicy) nie może być całkowite (nie dotyczy to sieci deszczowej i ogólnospławnej podczas deszczu). Odpowiednie ograniczenia wynikają z potrzeby pozostawienia nie wypełnionej ściekami przestrzeni dla przepływu powietrza, a także dla stworzenia pewnej rezerwy w przepustowości przewodów (promocja 3 w 1). Szczególnie ważne jest to w odniesieniu do sieci kanalizacji bytowo-gospodarczej, w której chwilowe obciążenia (spływy) mogą znacznie odbiegać od obliczeniowych.