Przepisy techniczno-budowlane dla lotnisk cywilnych

Nośność nawierzchni lotniskowych dla statków powietrznych o masie postojowej przekraczającej 5700 kg określa się liczbą klasyfikacyjną nawierzchni PCN (Pavement Clasiffication Number) (uprawnienia budowlane). Jej wartość zależy od: rodzaju nawierzchni (sztywna, podatna), nośności podłoża (wysoka, średnia, niska, bardzo niska - określonej dla nawierzchni sztywnych współczynnikiem reakcji podłoża K a dla nawierzchni podatnych wskaźnikiem CBR), największego dopuszczalnego ciśnienia w oponach (wysokie, średnie, niskie, bardzo niskie), metody oceny (technicznej - na podstawie badań charakterystyk nawierzchni lub doświadczalnie - na podstawie wiedzy o statkach powietrznych korzystających dotychczas z nawierzchni). Nośność nawierzchni lotniskowych dla statków powietrznych o masie postojowej mniejszej od 5700 kg określa się największą dopuszczalna masą statku powietrznego i największym dopuszczalnym ciśnieniem w oponach. Przez porównanie liczby PCN z liczbą ACN (Aircraft Clasiffication Number ocenia się, czy statek powietrzny może lądować, kołować i stać na danej nawierzchni bez konieczności ograniczenia całkowitej jego masy lub ciśnienia w oponach.

Wskaźnik używalności lotniska jest to procent czasu, w którym wiatr poprzeczny nie przekracza wartości uniemożliwiających użycie drogi startowej (systemu dróg startowych), wiatr poprzeczny oznacza tu składową wiatru przy powierzchni, prostopadłą do osi drogi startowej. Wskaźnik używalności lotniska komunikacyjnego powinien wynosić co najmniej 95 %. Dla jego obliczenia przyjmuje się składową wiatru bocznego prostopadłą do osi drogi startowej. Jej maksymalne wartości przyjmuje się zależnie od referencyjnej długości startu samolotów. Przy określaniu wskaźnika należy uwzględnić: charakterystykę ruchową samolotów i wskazania wytwórców, szerokość drogi lub dróg startowych, przewidywany charakter eksploatacji (loty VFR - Visual Flight Rules, IFR - Instrument Flight Rules, tylko dzienne, sezonowe). Podstawą obliczenia wskaźnika używalności lotniska są dane meteorologiczne z pomiarów prowadzonych przez co najmniej 5 lat dokonywanych 8 razy dziennie w regularnych odstępach (segregator aktów prawnych).

Szerokość drogi startowej określa się w zależności od: cyfry kodu referencyjnego lotniska, litery kodu referencyjnego lotniska. Pobocza drogi startowej projektuje się, jeśli: droga startowa o literze kodu D lub E ma szerokość mniejszą od 60 m, teren przylegający do drogi startowej ma zbyt małą nośność, aby kołujący po nim samolot nie został uszkodzony. Nośność drogi startowej powinna być wystarczająca do przeniesienia obciążeń od samolotów bez uszkodzeń zarówno drogi jak i samolotów. Pobocza drogi startowej powinny być usytuowane symetrycznie względem osi drogi startowej tak, aby łączna szerokość drogi startowej i poboczy nie była mniejsza niż 60 m. Powierzchnia drogi startowej powinna być dwuspadowa, o stałym pochyleniu poprzecznym, symetrycznym od osi do krawędzi. Wielkość pochylenia poprzecznego jest zależna od litery kodu a jego minimalna wielkość powinna wynosić 1 % z wyjątkiem skrzyżowań z innymi drogami. Dopuszcza się jednostronne pochylenie poprzeczne dla dróg startowych istniejących (promocja 3 w 1). Pochylenia poprzeczne poboczy nie powinny być większe od 2,5 %. Droga startowa i jej pobocza wzdłuż linii styku powinny mieć ten sam poziom.