Przepustowość węzła

Najczęściej stosowany jest układ I, który jest specjalnie zalecany dla placów o dużej powierzchni i znacznym natężeniu ruchu oraz dla węzłów ruchu okrężnym bez sygnalizacji świetlnej. Przez zaprojektowanie przejść podziemnych dla pieszych zwiększamy bezpieczeństwo ruchu przepustowość węzła (program uprawnienia budowlane na komputer).

Układ II może być stosowany w specjalnych warunkach terenowych, na przykład gdy jezdnie drogowe ronda projektujemy na wiaduktach, a przyległy teren jest luźno zabudowany.

Układ III związany jest zazwyczaj z przełożeniem pod ziemię linii tramwajowych na dłuższych odcinkach (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Przy segregacji według kierunków ruchu prowadzimy przede wszystkim w różnych poziomach dwa zasadnicze przecinające się w węźle kierunki, łącząc je za pomocą bezkolizyjnych ramp zjazdowych.

W zależności od układu ramp otrzymamy wtedy 4 zasadnicze typy węzłów dwupoziomowych:

• „koniczyna”,
• „pierścień”,
• „podwójna pętla”,
• „podwójny krzyż” (uprawnienia budowlane).

Układ jezdni we wszystkich podanych typach węzłów przyjęty jest w założeniu, że liczba prawoskrętów i lewoskrętów jest stosunkowo niewielka (10-20% całkowitego potoku), a przeważający potok ruchu (80-60%) skierowany jest na wprost. W razie przeważających innych relacji ruchu układ jezdni będzie również inny i powstaną węzły • 3 i 4-poziomowe.

Zapewnienie pełnej bezkolizyjności ruchu w węźle wymaga często rozwiązań kosztownych i konstrukcyjnie skomplikowanych. W trudnych warunkach terenowych oraz przy ograniczonej powierzchni, stojącej do

dyspozycji projektanta w warunkach miejskich, jesteśmy zmuszeni stosować rozwiązania typu mieszanego, przy których zapewniamy bezkolizyjność ruchu tylko dla jednego z głównych kierunków o większym natężeniu ruchu. Dla pozostałych kierunków dopuszczamy punkty kolizji ewent. o ruchu regulowanym przy pomocy sygnalizacji świetlnej (program egzamin ustny).

Węzły drogowe

Uwzględniając czas reakcji kierowcy oraz długość przebytą przez pojazd ruchem jednostajnym zaleca się przyjmować L^,c= 200 m (opinie o programie). Długość L₀ zależy od promieni osi łuków odgałęzienia, długości krzywej przejściowej, warunków widoczności itp. Uwzględniając możność ustawienia znaków drogowych i informacyjnych (drogowskazów) przyjmuje się zazwyczaj:

L₀ = 200-7-300 m.

Minimalna odległość osi węzłów dla dróg I klasy technicznej wyniesie wtedy:

L = 2 • [200 + 150 + 150 + 2 • 80 + (200 H- 300)] ^ 1800 m.

W praktyce odległości między węzłami przyjmuje się znacznie większe. Normatyw NTP-DP-16 poleca przyjmować dla dróg ruchu szybkiego następujące odległości między węzłami:

• dla dróg I kl. (autostrady) - 10-30 km,
• dla dróg II kl. (magistrale) - 10 km.

Wyjątkowo dopuszcza się przecięcie drogi II klasy technicznej przez ruch poprzeczny powolnych pojazdów mechanicznych, pojazdów konnych i rowerów nie częściej niż co 5 km (segregator aktów prawnych).

Dla ulic ekspresowych, -z uwagi na specyficzne warunki ruchu miejskiego, przyjmujemy L = 3-5 km.

Dla dróg III klasy odległość między węzłami nie powinna być mniejsza od 3 km, a liczba wjazdów i zjazdów ograniczona do minimum i zasadniczo nie powinna przekraczać:

1. w terenach niezabudowanych - 3 szt na km,
2. w terenach luźno zabudowanych nie częściej, jak co 100 m.

Jeżeli trasa drogi III klasy przecina zbyt wiele dróg polnych lub wymaga zbyt wielu zjazdów do gospodarstw rolnych, zaleca się. zwłaszcza przy silnym ruchu samochodowym na drodze, projektowanie równoległych objazdów, jako dróg zbiorczych. Mogą one służyć dla ruchu konnego, transportu maszyn rolniczych, pędzenia bydła itp.

Dla dróg kl. IV i V, jako obsługujących tereny bezpośrednio przyległe do drogi, liczba skrzyżowań i zjazdów nie jest ograniczona normatywem (promocja 3 w 1).

Węzły drogowe należy lokalizować w terenie zapewniającym należytą widoczność na węźle oraz możność zaprojektowania niwelety o niewielkich pochyleniach.