Przestronność ulic

Głównym rysem charakterystycznym obrazu miasta socjalistycznego jest jego jedność urbanistyczna. Na obraz jego w większym stopniu niż dawniej składają się: zabudowa mieszkalna centrum i przedmieść o wyrównanym wysokim poziomie architektonicznym i technicznym, wyposażona w równie pełnowartościową sieć usług; przestronność ulic i placów, jasne i czyste wnętrza blokowe wyposażone w zieleń, małe formy architektoniczne i rzeźby (program uprawnienia budowlane na komputer). Wszystkie te czynniki nie podważają jednak dominującego znaczenia założeń centralnych. Podobnie jak w każdym zjawisku życiowym, tak i w mieście jedność i wyrazistość całości wymagają zaznaczenia ogniw głównych i drugorzędnych, uwypuklenia ośrodka społecznego miasta (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Zgodnie z tendencją likwidacji przeciwieństwa między śródmieściem i przedmieściami - centrum miasta socjalistycznego nie znajduje się jednak w opozycji plastycznej do zabudowy dzielnic peryferyjnych. Jednym z warunków jedności miasta jest właśnie zestawienie kompozycyjne lirycznego uroku peryferyjnych dzielnic mieszkalnych z założeniami śródmiejskimi wcielającymi w formach najbardziej monumentalnych wielkie społeczne ideały narodu (uprawnienia budowlane).

Zasady te znalazły szczególnie dobitne wcielenie w toku wielkiej przebudowy moskiewskiego śródmieścia oraz szos wylotowych miasta dokonanej w czwartym dziesięcioleciu naszego wieku. Potęgując skalę i wyraz centralnych placów budowniczowie Moskwy wnieśli jednocześnie na przedmieścia nieznane tam dotychczas wartości kultury komunalnej i wyposażenia architektonicznego; poparli najbardziej majestatyczne założenia przebudowanego centrum Moskwy rozwiniętym zespołem magistrali (program egzamin ustny).

Obraz miasta socjalistycznego

Obraz miasta socjalistycznego kształtuje się jako swoiste, uogólnione odzwierciedlenie światopoglądu narodu, walorów jego kultury, jego narodowej indywidualności. Zawiera w sobie zarazem ogromną siłę oddziaływania, potęgowaną jeszcze bezpośrednim jego materialnym udziałem w życiu narodu. K. Trapieznikow tłumaczy tę siłę połączeniem w obrazie miasta uogólnionych idei i wyobrażeń z żywą, materialną rzeczywistością: „Poprzez twórczość architektoniczną obraz artystyczny miasta staje się nie tylko odbitą ideą rzeczywistości, lecz jednocześnie i nową, szczególnego rodzaju rzeczywistością (opinie o programie). Artystycznie uformowany gmach, centrum miasta lub miasto w całości… występuje bowiem nie tylko jako piękno w sztuce, lecz i jako piękno w rzeczywistości. Na tym właśnie polega szczególne znaczenie sztuki architektoniczno- urbanistycznej

Prawdy te nie zawsze były doceniane przez niektóre środowiska architektów radzieckich. Jednostronne skierowanie zainteresowań i energii twórczej w kierunku estetycznej problematyki obrazu miasta przy zapomnieniu decydującej roli dzieł urbanistyki w materialnej rzeczywistości, w bycie ludzkim doprowadziło ich do zagubienia jedności użytkowo-estetycznej poszukiwań, do estetyzującego formalizmu (segregator aktów prawnych). Znalazło to wyraz m.in. w nadawaniu przesadnej roli ukształtowaniu plastycznemu elewacji magistral przy zaniedbaniu rozwiązań wnętrz blokowych, a nawet wewnętrznego ukształtowania samej obudowy arterii. Tendencje te, powodujące nieraz zmniejszenie wartości użytkowo- ekonomicznej nowowznoszonych zespołów, a ograniczające problematykę plastyczną do takich czy innych często fałszywie zmonumentalizowanych układów dekoracyjnych na płaskich ścianach zabudowy obrzeżnej, godzą jak widać i w samą wartość estetyczną koncepcji. Rezygnując bowiem z wprzęgnięcia do kompozycji miasta i jego obrazu całego bogactwa przestrzennego i różnorodności wnętrz blokowych, rezygnując z wyzyskania walorów uplastycznionej zabudowy wolnostojącej, doprowadzają one do ogromnego zubożenia skali środków (promocja 3 w 1).