Przewidywane efekty

Przewidywane efekty zastosowania postępu technicznego w budownictwie wiejskim (program uprawnienia budowlane na komputer).
Istotnym efektem w wyniku zastosowania postępu technicznego w budownictwie wiejskim będą:
- podniesienie ogólnego standardu socjalnego, kulturalnego, higienicznego i technologicznego oraz stanowisk pracy,
- zwiększenie odporności ogniowej konstrukcji, a więc zmniejszenie niebezpieczeństwa pożarowego,
- skrócenie cyklów wykonawczych i zwiększenie udziału robót montażowych na placu budowy,
- poprawa form organizacyjnych wykonawstwa budowlanego, poprzez kompleksowe powiązanie zagadnień programowania, projektowania, produkcji elementów i metod technologicznych montażu obiektów w jednolitą całość,
- zmiana stosowanych dotychczas materiałów konstrukcyjnych przynosząca w efekcie ogólne zmniejszenie masy materiałów budowlanych i przez to ogólne zmniejszenie pracochłonności transportu i kosztów inwestycyjnych (program uprawnienia budowlane na ANDROID),
- zapewnienie jednolitej, stosunkowo wysokiej jakości wyrobów budowlanych jak również całych obiektów,
- stworzenia warunków poprzez zastosowanie konstrukcji możliwie rozbieralnych do przekształcenia obecnej sieci osadniczej zmierzającego do skupienia zabudowy i unowocześnienia metod produkcji rolnej, roślinnej i zwierzęcej,
- obniżenie kosztów nakładowych na remonty kapitalne, z tytułu zastosowania materiałów konstrukcyjnych nie ulegających gniciu i butwieniu, co ma miejsce np. w konstrukcjach drewnianych,
- zmniejszenie udziału pracy własnej inwestorów wiejskich w procesie budowlanym i zniesienie sezonowości budownictwa (uprawnienia budowlane).
Kierunki kształtowania struktury osadniczej i zabudowy wsi. Dotychczas struktura osadnicza na obszarach wiejskich jest wynikiem wielowiekowej działalności człowieka w różnych warunkach. Cechą charakterystyczną jest duże jej rozdrobnienie i rozproszenie. Według danych statystycznych do roku 1965 było w Polsce około 40 000 sołectw, a blisko dwukrotnie więcej jednostek osadniczych, jak np. przysiółków, kolonii, osad itp.

Nowe budownictwo

Przeciętna statystyczna jednostka osadnicza liczy około 200 mieszkańców, co jednak nie daje poglądu o układzie sieci osadniczej (program egzamin ustny). Istnieje duża rozpiętość między wielkościami poszczególnych wsi, która waha się od kilkunastu do kilku tysięcy mieszkańców, lecz tylko około 800 wsi liczy powyżej 1000 mieszkańców. Wsie te rozmieszczone są nierównomiernie na terenie kraju (najczęściej występują w województwach południowych). Zabudowa rozciąga się wielokilometrowymi pasami wzdłuż dróg, które z biegiem czasu z dróg lokalnych przekształcają się w drogi przelotowe.

Zabudowa wiejska jest w przeważającej większości przypadkowa i chaotyczna, a rozwój jej nie był do niedawna (1962 r.) uregulowany żadnymi przepisami, mającymi na względzie całokształt osadnictwa wiejskiego, a tym samym podniesienie jego efektywności i wydajności produkcyjnej (opinie o programie). Nadwyżki ludnościowe mogą znaleźć zatrudnienie w przemyśle lub usługach typu miejskiego względnie wiejskiego.
Dotychczasowa struktura osadnicza poważnie utrudnia wprowadzenie postępu technicznego do produkcji rolnej jak również nie wpływa na poprawę warunków bytowych ludności wiejskiej (segregator aktów prawnych).

Nowe budownictwo na przestrzeni ostatniego dwudziestolecia zwiększyło wprawdzie stan liczbowy budynków i średnio polepszyło ich stan techniczny, lecz realizowane w miejscach często przypadkowych niewiele wpłynęło na ogólne polepszenie warunków bytowych ludności wiejskiej, zwłaszcza w zakresie usług. Powyższe dotyczy zarówno budownictwa indywidualnego, które powstawało na terenach oderwanych od zabudowy skupionej, jak i budownictwa uspołecznionego, najczęściej usługowego, rozproszonego w wielu wsiach bez widocznego efektu gospodarczego i społecznego (promocja 3 w 1).

Osiągnięcie poprawy warunków bytowych ludności wiejskiej jest możliwe przez racjonalną działalność inwestycyjną na obszarach wsi, a odnoszącą się w równym stopniu do budownictwa indywidualnego jak i uspołecznionego.