Przyczepność nowej warstwy

Jeśli zachodzi konieczność uzupełnienia starego pokrycia wykonanego z papy z folii aluminiowej nową warstwą, również z papy aluminiowej, w większości przypadków bardziej celowe będzie zerwanie starej warstwy papy (program uprawnienia budowlane na komputer). Korozja cienkich folii aluminiowych przeważnie objawia się w postaci gęsto rozsianych drobnych perforacji jako korozja wżerowa. Pozostawienie papy w takim stanie mija się z celem. Przyczepność nowej warstwy do istniejącego pokrycia również może się znacznie pogorszyć (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Uzupełnienie pokrycia papą na tkaninie technicznej. Użycie papy na tkaninie technicznej na warstwę uzupełniającą wymaga zastosowania dodatkowych dwóch warstw, tj. papy na tkaninie technicznej oraz papy powłokowej na wkładce tekturowej jako warstwy zewnętrznej. Zastosowanie bowiem na wierzchnią warstwę papy na tkaninie technicznej spowodować może duże odkształcenie pokrycia pod wpływem nagrzewania stropodachu w okresie letnim (uprawnienia budowlane).

Ostatnio w coraz szerszym zakresie stosuje się do renowacji starych pokryć dachowych powłoki bezspoinowe oparte na asfaltowych emulsjach kationowych. Powłoki te wykonywane systemem natryskowym pozwalają stosunkowo prostą metodą uzyskać dobre rezultaty (program egzamin ustny).

Układ poszczególnych warstw w powłokach renowacyjnych jest następujący:

1. warstwa gruntująca wykonana przez natrysk asfaltowej emulsji kationowej na stare reperowane pokrycie dachowe; grubość tej warstwy powinna wynosić minimum 0,3 mm,
2. warstwa uszczelniająca wykonana przez równoczesny natrysk asfaltowej emulsji kationowej i lateksu butadieno-styrenowego na wykonaną uprzednio warstwę gruntującą; grubość tej warstwy nie powinna być mniejsza niż 1,5 mm,
3. warstwa powłokowa wykonana przez opryskanie warstwy uszczelniającej asfaltową emulsją kationową i naniesienie posypki chlorytowo- -serycytowej. Grubość tej warstwy przewiduje się nie mniejszą niż 0,8 mm (opinie o programie).

Bitumiczne pokrycia dachowe

Bitumiczne pokrycia dachowe pod wpływem czynników atmosferycznych tracą swoje właściwości izolacyjne. Papy stają się kruche i łamliwe. Na powierzchni papy obserwuje się drobne kraterki oraz łatwo pękające pęcherzyki. W celu przywrócenia pokryciom ich właściwości izolacyjnych w odstępach 2-3 letnich stosuje się smarowanie dachu bitumicznymi preparatami konserwującymi. Należy przyjąć zasadę, że do konserwacji pokryć z papy asfaltowej należy stosować wyłącznie preparaty asfaltowe. Do konserwacji zaś pokryć z papy smołowej odpowiednie preparaty smołowe (segregator aktów prawnych).

Dobór środka konserwującego powinien być poprzedzany dokładnymi oględzinami istniejącego stanu pokrycia. Papy asfaltowe, wykazujące znaczną kruchość wskutek odparowania lotnych związków, zaleca się konserwować roztworami asfaltowymi, np. Dacholeum. Roztwór asfaltowy wnika głęboko w papę dzięki oddziaływaniu rozpuszczalnika przywracając papom ich elastyczność. Papy znajdujące się w lepszym stanie można konserwować powłokami natryskowymi z asfaltowych emulsji kationowych. Stosuje się w tym przypadku powłoki o następującym układzie warstw:

1. warstwa gruntująca wykonana przez natrysk asfaltowej emulsji kationowej na wyreperowane pokrycie dachowe. Grubość tej warstwy nie powinna być mniejsza niż 0,5 mm;
2. warstwa nośna wykonana przez równoczesny natrysk asfaltowanej emulsji kationowej i piasku. Grubość tej warstwy nie powinna być mniejsza niż 1 mm;
3. warstwa powłokowa wykonana przez spryskanie warstwy nośnej asfaltową emulsją kationową wraz z naniesieniem posypki mineralnej (promocja 3 w 1).

Konserwacja pokryć smołowych wykonywana jest przy użyciu mas konserwacyjnych na gorąco (np. Smołodach). Do konserwacji pokryć smołowych dopuszczane są również asfaltowe emulsje kationowe nanoszone sposobem natryskowym. Układ warstw powłoki natryskowej jest w tym przypadku identyczny jak dla powłok stosowanych na pokryciach z papy asfaltowej.