Przygotowanie betonowych powierzchni

Przygotowanie murowych i betonowych powierzchni do licowania płytkami odbywa się w sposób następujący:

1. Ściany z cegły i kamienia, murowane na puste spoiny i nie wykazujące nierówności przekraczających 0,5 cm, oraz odchylenia od płaszczyzny pionowej większego niż 0,5% oczyszcza się z zacieków zaprawy, brudu i kurzu, a następnie obmywa się. Ściany na pełne spoiny należy uprzednio porysować.
2. Na ścianach z cegły, kamienia i betonu, mających odchylenia od pionu lub nierówności większe od dopuszczalnych, należy wypukłości ściosać. Jeżeli ściosywanie jest trudne (ściany z twardych kamieni) lub niedopuszczalne (np. w konstrukcjach żelbetowych), należy obrzucić ścianę warstwą wyrównawczą zaprawy cementowej (jedną część cementu na cztery części piasku) (program uprawnienia budowlane na komputer).

Przed wykonaniem narzutu należy: 1. przygotować powierzchnię za pomocą porysowania lub nadziobania; 2. sprawdzić ofaszczyzny ścienne za pomocą pionu i łaty; 3. wyznaczyć płaszczyzny pionowe za pomocą znaków umieszczonych w punk- :ach odległych od siebie o około 1,5 n\. Następnie nanosi się cienką warstwę zaprawy cementowej o stosunku objętościowym 1 : 3 z użyciem piasku gruboziarnistego. Wreszcie wykonuje się narzut zaprawy tworzącej warstwę o średniej grubości 1,5 cm i wyrównuje się powierzchnie według znaków kierunkowych (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Ściany z betonu

Ściany z betonu, mające powierzchnię chropowatą i odchylenie od pionu nie większe niż 0,5%, przygotowuje się jedynie za pomocą obmycia z brudu, kurzu i tłustych plam. Beton nie stwardniały obrabia się deską ze sztyftami lub rylcem, a powierzchnie kamienne i ceglane oraz stwardniałe betony rysuje się zębakiem. Rysy i nasieki powinny być gęsto rozłożone, we wzajemnej odległości najwyżej 5 cm (uprawnienia budowlane).

Do oczyszczania powierzchni z brudu używa się oprócz narzędzi (skrobaczy, stalowych szczotek, miotełek, szmat) również 2 5-procentowego roztworu kwasu solnego lub wody z dodatkiem sody lub nadwęglanu potasowego (50- 100 g na wiadro wody). Po zwilżeniu powierzchni kwasem solnym zmywa się ją starannie czystą wodą (program egzamin ustny).

Podłoże należy dokładnie opukać młotkiem, aby sprawdzić jego trwałość, ustalić możliwość odpryśnięć i zbadać inne słabe miejsca powierzchni. Miejsca nietrwałe i odparzone powinny być odbite i ponownie zaprawione.

Przygotowanie drewnianych powierzchni do licowania płytkami jest hardziej skomplikowane niż przygotowanie powierzchni kamiennych i betonowych. Drewno zmienia swą objętość pod wpływem wilgoci. Wysychając zmniejsza swe rozmiary - kurczy się, nasiąkając zaś wilgocią zwiększa swą objętość - pęcznieje. Wskutek pęcznienia i kurczenia się drewno ulega wypaczeniu i pęknięciom (opinie o programie).

Ponieważ bezpośrednie ohlicowanie drewnianych powierzchni jest niemożliwe (zaprawa nie trzyma się na nich), przeto licowanie wykonuje się na siatce metalowej. Między drewnianą powierzchnią a warstwą okładziny należy pozostawić warstwę powietrza, która, chroni okładziny przed skutkami objętościowych zmian drewna. Osiąga się to różnymi sposobami (segregator aktów prawnych). Najprostszy z nich polega na umocowaniu na ścianach listew drewnianych poziomych i pionowych o grubości 2 - 2,5 cm i szerokości 3 - 3,5 cm; listwy przybija się w odległości 40 cm od osi do osi. Na powstałej w ten sposób kracie naciąga się siatkę metalową. Spośród rozmaitych typów siatek najbardziej rozpowszechniona jest siatka Rabitza spleciona z miękkiego drutu o grubości 9,7 - 1 mim, o oczkach 10 - 15 mm. Możliwe jest również naciąganie zwykłej siatki na wbite gwoździe (rys. 10). Gwoździe powinny być przy tym wbite z pewnym odchyleniem ku górze w celu uniknięcia ściekania na okładzinę kropli kondensującej się pary. Rzeczą najważniejszą przy mocowaniu metalowej siatki jest dokładne sprawdzenie jej płaszczyzny w pionie i w poziomie (promocja 3 w 1).